นานมั้ย

#1

ถามว่านานมั้ย....มันขึ้นอยู่กับว่าคุณ Pammy ทำใจยอมรับกับสภาพแบบนี้ได้เร็วหรือช้าแค่ไหนค่ะ บางคนรักเค้ามาก...แต่ทำใจได้เร็วเพราะมันมีองค๋ประกอบอื่นๆเข้ามาเสริม เช่น...เคียดแค้นกับการกระทำของเค้ามากหรือมีหนุ่มคนใหม่โผล่เข้ามาเยียวยาได้ในจังหวะที่พอเหมาะพอดีฯลฯ แต่อ้อมว่า...ยังงัยๆก็ไม่ควรร้องไห้เสียน้ำตาหรอกนะคะ ถึงแม้ว่าเราจะรักเค้ามากแค่ไหน...ของไม่ใช่ของเรา...ยังงัยๆก็ไม่ใช่ของเราวันยังค่ำ ทุกสิ่งๆทุกอย่างบนโลกใบนี้ไม่มีอะไรที่เป็นแก่นสารจีรังยั่งยืนหรอกค่ะ <br>
ช่วงที่แฟนเรารักเรา เราก็บอกตัวเองว่า &quot;ผู้ชายคนนี้คือแฟนของเรา&quot; แต่ถ้าเค้าไปรักคนอื่นหรือเกิดเสียชีวิตขึ้นมา...ผู้ชายคนนั้น เราก็ไม่อาจถือได้ว่า &quot;เป็นแฟนของเรา&quot; อีกต่อไป...เชื่ออ้อมเถอะ <br>
<br>
ทำใจให้สบายๆ ลืมเรื่องราวเก่าๆระหว่างคุณกับเค้าไปซะให้หมด...อะไรที่มันเป็นที่ๆจะทำให้นึกถึงเค้าขึ้นมาได้ ไม่ว่าสิ่งของหรือสถานที่...ก็เก็บทิ้งซะให้หมดหรือไม่ไปที่แห่งนั้นๆอีก...แล้วบอกตัวเองนะคะว่า นอกจากคุณพ่อคุณแม่แล้ว ไม่มีใครที่รักเราจริงอย่างบริสุทธิ์ใจแบบไม่หวังอะไรจากเราหรอกค่ะ ทำใจให้สบายนะคะ ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคงและเอาบทเรียนครั้งนี้ เตือนตัวเองไว้ เจอหนุ่มคนใหม่เข้ามาในชีวิต ก็ดูให้ดี พินิจพิจารณาให้รอบคอบ...แล้วคุณ Tammy จะไม่มีทางถูกทิ้งอีกค่ะ อ้อมเป็นกำลังใจให้นะคะ

#2

ทฤษฎีง่ายๆครับผมเคยลองมาแล้วได้ผลมากๆ คือต้องมีคนใหม่เพื่อจะได้ลืมคนเก่า และพยายามนึกถึงสิ่งไม่ดีที่คนเก่าเคยทำกับเราไว้ <img src="pic/b5.gif">

#3

<font color=blue> เก็บเขาไว้เป็นความทรงจำที่ดี ดีกว่านะ จำแต่สิ่งดี ๆ ของกันและกันไว้ มันอาจทำใจได้อยากและอาจเหงาเมื่อไม่มีเขาอยู่ แต่มันก็เป็นโชคดีของเราไม่ใช่หรอที่มีเขาเข้ามาเติมเต็มชีวิตแม้มันจะเป็นแค่ช่วงระยะเวลาเพียงระยะเวลานึงแต่นั่นมันก็ทำให้เรามีความสุขไม่ใช่หรอ เลิกกันมันก็ทำให้เราร้องไห้เสียใจ มีคำถาม ถามตัวเองมากมายว่าทำไม ทำไมเราไม่ดีหรอถึงมีคนใหม่และมันก็จะมีคำถามอีกหลายๆ คำถามตามมาซึ่งมันก็บั่นทอนจิตใจตัวของเราเอง เราโชคดีแล้วล่ะที่ได้กลับมาอยู่คนเดียว เราลองมาฟังเสียงของตัวเองดูบ้างสิแล้วเราจะรู้ว่าการได้อยู่คนเดียวโดยที่ไม่มีเขามันก็ทำให้เรามีความสุข แล้วลองคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาประสบการณ์เหล่านั้นจะทำให้เรามองอะไรๆ ได้กว้างขึ้นเป็นผู้ใหญ่ขึ้น และที่สำคัญ รู้จักรักตัวเองมากขึ้น ทำตัวเองให้มีค่านะถ้าเราไม่รักตัวเองก็อย่าหวังให้ใครมารักเรานะ อยากร้องก็ร้องออกมาเสียใจกับมันอย่างสุดซึ้ง ไว้อาลัยกับมันเพียงพอแล้วล่ะอาทิตย์นึงมันมากพอแล้ว หยุดทำร้ายตัวเองนะเข้าใจว่าลืมเขาไม่ได้หรอก ลืมไม่ได้เราก็เก็บมันไว้นี่แหละแต่เก็บไว้แต่สิ่งดีๆ นะและเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันให้ได้ เราจะมีความสุขเมื่อมองกลับมา ณ จุดเดิม มันจะทำให้เรารู้ว่าปัญหานี้มันแค่นิดเดียวเองมันไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่โตอะไรเลยเมื่อเราผ่านมันมาแล้ว เราก็เคยเป็นเหมือนคุณร้องไห้ตาบวมทุกคืนและทุกวันเจ็บปวดใจเหลือเกินกับเรื่องที่เกิดขึ้นเฝ้าถามตัวเองอยู่ทุกวันเราไม่ดียังไงตรงไหนถึงไปแอบมีคนอื่นอีก ทั้งที่เราไว้ใจ เชื่อใจ และเราก็ไม่เคยที่จะนอกใจเขาแต่สุดท้ายเขามาทำกับเราแบบนี้มันไม่เกียรติกันเลยทั้ง ๆ ที่เราให้เกียรติเขา อย่าน้อยใจไปเลยนะคุณ PAMMY การไม่มีเขาอยู่มันไม่ใช่ว่าเราจะไม่มีชีวิตอยู่ต่อไป มันยังมีวันข้างหน้า มีสิ่งดี ๆ ที่รอเราอยู่อีก ลุกขึ้น ทำตัวให้สดใสๆ อย่าทำร้ายตัวเอง สู้ ๆ นะ เราเป็นกำลังใจให้ ลูกผู้หญิงต้องรักศักดิ์และศรีของตัวเองนะ ที่สำคัญอย่าลืมยังมีคนที่รักเรามากกว่าผู้ชายคนนั้น พวกท่านเหล่านั้นคือใคร คุณ รู้ดี บั๊บบาย สู้โว้ย!! </font> <img src="pic/b11.gif">

#4

ถ้าถามว่านานแค่ไหนจะลืม มันลืมไม่ได้หรอก แต่ว่าหัวใจของเราจะเข้มแข็งขึ้นจนมองว่ามันก็เป็นแค่บางเรื่องที่ผ่านมาเท่านั้นเอง <br>
เราก็อกหักมาเมื่อเร็วนี้นี่เอง เราร้องไห้แบบไม่รู้เลยว่ามันกลางวันหรือกลางคืน ร้องจนไม่รู้ว่าตอนนี้หลับฝันอยู่หรือว่าเป็นเรื่องจริง แต่พอร้องจนหมดแรงก็เริ่มคิดได้ว่าถึงร้องไปก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยมีสติลุกขึ้นมามองดูรอบข้าง ก็เพิ่งจะได้มองเห็นฟ้าเป็นสีฟ้า เพิ่งมองเห็นพระอาทิตย์ พระจันทร์ ดาวตก ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนมองเห็นแต่หลังผู้ชายที่ไม่ได้นักเราเพียงอย่างเดียว <br>
ตอนนี้เรามีความสุขมาก ถึงเหงาบ้าง แต่ก็ดีกว่าเศร้าตั้งไม่รู้กี่เท่า <br>
เธอก็เหมือนกันนะ เข้มแข็งเร็วเข้าล่ะ จะได้มองเห็นอะไรสวย ๆ หลังม่านน้ำตาซะที...เป็นกำลังใจจ้ะ :)

#5

ถ้าถามว่านานแค่ไหนจะลืม มันลืมไม่ได้หรอก แต่ว่าหัวใจของเราจะเข้มแข็งขึ้นจนมองว่ามันก็เป็นแค่บางเรื่องที่ผ่านมาเท่านั้นเอง <br>
เราก็อกหักมาเมื่อเร็วนี้นี่เอง เราร้องไห้แบบไม่รู้เลยว่ามันกลางวันหรือกลางคืน ร้องจนไม่รู้ว่าตอนนี้หลับฝันอยู่หรือว่าเป็นเรื่องจริง แต่พอร้องจนหมดแรงก็เริ่มคิดได้ว่าถึงร้องไปก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยมีสติลุกขึ้นมามองดูรอบข้าง ก็เพิ่งจะได้มองเห็นฟ้าเป็นสีฟ้า เพิ่งมองเห็นพระอาทิตย์ พระจันทร์ ดาวตก ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนมองเห็นแต่หลังผู้ชายที่ไม่ได้นักเราเพียงอย่างเดียว <br>
ตอนนี้เรามีความสุขมาก ถึงเหงาบ้าง แต่ก็ดีกว่าเศร้าตั้งไม่รู้กี่เท่า <br>
เธอก็เหมือนกันนะ เข้มแข็งเร็วเข้าล่ะ จะได้มองเห็นอะไรสวย ๆ หลังม่านน้ำตาซะที...เป็นกำลังใจจ้ะ :)