มุมชวนคุย

มีผู้หญิงคนหนึ่งประสบอุบัติเหตุ <br>
ทำให้ต้องตาบอดทั้งสองข้าง <br>
และเธอก็ทุกข์ทรมานกับการสูญเสียการมองเห็น <br>
แต่สามีเธอก็พยายาม ปลอบใจ และให้กำลังใจเธอตลอด <br>
พยายามสอนให้เธอใช้ประสาทสัมผัสให้มากขึ้น <br>
ที่ทำงานของเธอกับสามีอยู่คนละทาง <br>
แต่เขาก็ขับรถไปส่ง และไปรับอยู่เสมอ <br>
จนวันหนึ่งสามีเธอรู้สึกเหน็ดเหนื่อยมาก <br>
เขาจึงพูดกับเธอว่าให้เธอลองพยายามขึ้นรถเมล์ไปทำงานเอง <br>
โดยที่เขาไม่ต้องไปรับไปส่งได้ใหม <br>
นาทีนั้น ….. <br>
เธอรู้สึกเหมือนโดดเดี่ยว และน้อยใจสามีเธอ <br>
แต่เธอก็พยายามทำตามที่เขาขอ <br>
เธอพยายามขึ้นรถเมล์เอง พยายามไปทำงานด้วยตัวเอง <br>
จนในที่สุดเธอก็สามารถทำได้ <br>
วันหนึ่งก่อนที่เธอจะลงรถไปทำงานตามปกติ <br>
คนขับรถเมล์ก็เข้ามาจับแขนเธอและพูดกับเธอว่า <br>
ผมช่างอิจฉาคุณผู้หญิงจริงๆครับ <br>
เธอก็เลยถามว่า อิจฉาเธอเรื่องอะไร <br>
คนขับรถเมล์ก็เลยบอกว่า <br>
สามเดือนที่ผ่านมา <br>
ผมจะเห็นสุภาพบุรุษคนหนึ่งเขาจะขึ้นรถเมล์ตอนเช้า <br>
มานั่งตรงเบาะหลังคุณ เฝ้ามองดูคุณด้วยความห่วงใย <br>
และตามคุณลงรถไป <br>
และเฝ้าดูคุณเดินเข้าไปที่ทำงานอย่างห่วงใย <br>
และตอนเย็นทุกๆเย็นเขาก็จะมาเฝ้ารอดูคุณขึ้นรถ <br>
และคอยดูคุณจนคุณลงรถ <br>
พอเธอได้ยินดังนั้น เธอก็นำตาไหลด้วยความตื้นตัน <br>
เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยทิ้งเธอไปไหน <br>
เขายังอยู่ดูแลเธออย่างใกล้ชิด <br>
เขาเหนื่อยยิ่งกว่าตอนที่เขาต้องคอยมารับมาส่งเธอซะอีก ... <br>
ไม่จำเป็นเสมอไปที่ความห่วงใยจะต้องแสดงให้ผู้รับเห็น <br>
และไม่จำเป็นเสมอไปว่าเวลาที่คุณไม่มีใคร ตอนนั้นจะต้องไม่มีใครห่วงใยคุณ

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่