มุมชวนคุย

....รักคนมีเจ้าของมันเจ็บจิงๆค่ะ..เจ็บจนแทบทนไม่ไหว..แต่ก็ยังคำนึงถึงความถูกต้อง..ก็ต้องปล่อยต่างฝ่ายต่างไป..แต่ใจมันมีบาดแผลลึกแล้ว..รักษายังงัยก็ไม่หาย..พยายามเหลือเพียงเพื่อนไว้..แต่ใจก็ทำไม่ได้..เป็นได้แค่ชู้ทางใจ..พยายามมากเท่าไหร่..มันก็เป็นการหลอกตัวเอง..ไปวันๆอยากเจอเค้าจนแทบขาดใจ..แต่ก็ฝืนและเก็บกดไว้..เค้าถามว่า..สบายดีมั่ย-เป็นอะไรมากป่าว-เสียใจมากมั่ย-ทำใจได้ป่าว..คำถามพวกนี้..มันชั่งกรีดลึกลงไปอีก..อยากได้เค้ามาเป็นของเรา..แต่ทำไม่ลงค่ะ..เพราะเค้าดีกะเรามาก..มากซะจน..เรายอมแพ้เอง <br>
....พยายามลืมเค้า..มีคนใหม่เข้ามาแทนที่..แต่คนใหม่ก็มีเจ้าของอีกแล้ว..เราเข้ากันได้ดี..ทั้งการพูดคุย..ความคิด..แต่ต่างกันที่อายุ..เค้ามากกว่า..ประสบการณ์เยอะ..ก็เลยคุยกันเข้าใจน่ะ..จะลืมคนแรกเพราะมีเจ้าของแล้ว..จะคบคนที่ 2 ก็มีเจ้าของอีกแล้ว..ในชีวิตของเรานี้จะไม่เจอ..คนที่ไม่มีเจ้าของเลยเหรอ..ทั้งๆที่ว่า..เราไม่คิดจะแย่งของ.ของใคร..การทำความดีของเราจะไม่มี..ปาฏิหารณ์..รักจิงๆกะเค้าบ้างเหรอ..ขอใครสักคนก็ได้..ที่เป็นรักจิง..และเราก็จะรอใครคนนั้น..สักวันก็คงจะได้เจอ..ช่วยเป็นกำลังใจให้เจอรักจิงด้วยน่ะค่ะ.. <img src="pic/b10.gif">

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่