มุมชวนคุย

I have a boyfriend who grew up with me. His name is Jin. <br>
ฉันมีแฟนอยู่หนึ่งคน เราเติบโตมาด้วยกัน ชื่อว่าจิน <br>
<br>
I always thought of him as a friend until last year, when we went to a trip from a club. <br>
I found that I fell in love with him. <br>
ฉันคิดกับเขาแค่เพื่อนมาโดยตลอด จนกระทั่งเมื่อปีที่แล้วตอนที่เราไป Club trip ด้วยกัน ฉันพบว่าฉันตกหลุมรักเขาเีสียแล้ว <br>
<br>
Before that trip was over, I took a step and confessed my love for him. <br>
ก่อนที่เราจะกลับจากที่ไปเที่ยว ฉันได้สารภาพรักกับเขา <br>
<br>
And soon, we became a pair of lovers, but we loved each other in different ways. <br>
ในไม่ช้า เราก็กลายมาเป็นคู่รักกัน แต่เราสองคนรักกันในทางที่ต่างกัน <br>
<br>
I always concentrated on him only, but by his side, there were so many other girls. <br>
ฉันสนใจแต่เขาเพียงคนเดียวเสมอ แต่ว่า ข้างกายเขากลับมีผู้หญิงหลายคนเข้ามา <br>
<br>
To me, he was the only one, but to him, maybe I was just <br>
สำหรับฉันแล้ว เขาเป็นผู้ชายคนเดียว แต่สำหรับเขาฉันอาจจะเป็นเพียง <br>
<br>
another girl... <br>
ผู้หญิงคนนึงเท่านั้น..... <br>
<br>
&quot;Jin, do you want to go watch a movie?&quot; I asked. <br>
&quot;จิน อยากไปดูหนังไหม&quot; ฉันถามเขา <br>
<br>
&quot;I can’t&quot; <br>
&quot;เราไปไม่ได้&quot; <br>
<br>
&quot;Why? You need to study at home?&quot; I felt disappointment grabbing me. <br>
&quot;ทำไมเหรอ หรือว่าต้องอ่านหนังสือที่บ้าน?&quot; ฉันรู้สึกถึงความผิดหวังที่เข้ามาในใจฉัน <br>
<br>
&quot;No, I am going to meet a friend...&quot; <br>
&quot;เปล่าหรอก เรานัดกับเพื่อนไว้...&quot; <br>
<br>
He was always like that. <br>
เขาจะเป็นแบบนี้เสมอ <br>
<br>
He met girls in front of me, like it was nothing. <br>
เขาพบเพื่อนผู้หญิงต่อหน้าฉัน เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น <br>
<br>
To him, I was just a girlfriend. <br>
สำหรับเขาแล้วฉันคือเพื่อนหญิงคนนึงเท่านั้น <br>
<br>
The word ‘love’ only came out from my mouth. <br>
คำว่ารัก ออกมาแค่จากปากของฉันเท่านั้น <br>
<br>
Since I knew him, I had never heard him say ‘I love you’ before. <br>
ตั้งแต่ฉันรู้จักเขา ฉันไม่เคยได้ยินเขาพูดคำว่ารักมาก่อน <br>
<br>
To us, there weren’t any anniversaries at all. <br>
ไม่เคยมีฉลองวันครบรอบสำหรับพวกเรา <br>
<br>
He didn’t say anything from the first day and it continued <br>
เขาไม่เคยพูดอะไรตั้งแต่วันแรก และมันก็เป็นแบบนั้นต่อไป <br>
<br>
till 100 days... 200days... <br>
100 วัน ก็แล้ว.....200วันก็แล้ว <br>
<br>
Everyday, before we say goodbye, he would just hand me a doll, everyday, without fail. <br>
I don’t know why... <br>
ทุกวันก่อนที่เขาจะพูดคำลา เขาจะแค่จะให้ตุ๊กตาตัวนึงกับฉันทุกวันไม่เคยขาด ฉันไม่รู้ว่าทำไม <br>
<br>
Then one day... <br>
จนกระทั่งวันหนึ่ง <br>
<br>
Me: Um, Jin, I... <br>
ฉัน:เออ จิน เรา.... <br>
<br>
Jin: What... don’t drag, just say.. <br>
จิน: อะไรเหรอ...อย่าอ้ำอึ้งน่า แค่พูดมา.. <br>
<br>
Me: I love you. <br>
ฉัน: เรารักนายนะ <br>
<br>
Jin: ....um, just take this doll and go home. <br>
จิน:....เออ เอาตุ๊กตาตัวนี้ไปแล้วก็กลับบ้านซะนะ <br>
<br>
That was how he ignored my ‘three words’ and handed me the doll. <br>
เขาไม่ใสใจคำ 3 คำของฉัน แล้วก็ส่งตุ๊กตาให้ฉัน <br>
<br>
Then he disappeared, like he was running away. <br>
จากนั้นเขาก็หายไป เหมือนกับว่าเขากำลังวิ่งหนีฉัน <br>
<br>
The dolls I received from him everyday, filled my room, <br>
ห้องฉันเต็มไปด้วยตุ๊กตาที่เขาให้ฉันทุกวัน <br>
<br>
one by one. There were many... <br>
ทีละตัวทีละตัว จนเต็มไปหมด <br>
<br>
Then one day came, my 15th year old birthday. <br>
จนวันหนึ่งมาถึงวันเกิดของฉันตอนฉันอายุ 15 <br>
<br>
When I got up in the morning, I pictured a party with him, and stranded myself in my room, waiting for his call. <br>
ตอนที่ฉันตื่นขึ้นมาตอนเช้า ฉันวาดฝันว่าจ่ะมีปาร์ตี้กับเขา แล้วฉันก็ขังตัวเองไว้ในห้องนอน รอโทรศัพท์จากเขา <br>
<br>
But... lunch passed, dinner passed... and soon the sky was dark...he still didn’t call. <br>
แต่ว่า......ข้าวเที่ยงก็แล้ว...ข้าวเย็นก็แล้ว.....ในไม่ช้าท้องฟ้าก็กลายเป็นสีดำ...เขาก็ยังไม่ได้โทรมา <br>
<br>
It was already tiring to look at the phone anymore. <br>
ฉันก็ไม่อยากที่จะเฝ้าดูโทรศัพท์อีกต่อไป <br>
<br>
Then around 2am in the morning, he suddenly called me and woke me from my sleep. He told me to come out of the house. <br>
จากนั้นประมาณตีสอง เขาก็โทรมาหาฉัน ปลุกฉัน <br>
เขาบอกให้ฉันออกไปหาเขาที่หน้าบ้าน <br>
<br>
Still, I felt joy and I ran out happily. <br>
ฉันยังรู้สึกดี แล้ววึ่งออกไปหน้าบ้านอย่างมีความสุข <br>
<br>
Me: Jin... <br>
ฉัน:จิน.... <br>
<br>
Jin: Here... take this... <br>
จิน:นี่.....เอานี่ไป <br>
<br>
Again, he handed me a little doll. <br>
อีกแล้ว เขาให้ตุ๊กตากับฉันอีกแล้ว <br>
<br>
Me: What’s this? <br>
ฉัน: นี่อะไร <br>
<br>
Jin: I didn’t give it to you yesterday, so I am giving it to you now. I’m going home now, bye. <br>
จิน: ไม่ได้ให้เมื่อวานนี้ ก็เลยต้องให้ตอนนี้ กลับบ้านก่อนนะ บาย <br>
<br>
Me: Wait, wait! Do you know what today is? <br>
ฉัน: เดี๋ยว!เดี๋ยว! รู้ไหมว่าวันนี้วันอะไร? <br>
<br>
Jin: Today? Huh? <br>
จิน:วันนี้เหรอ? อู? <br>
<br>
I felt so sad, I thought he would remember my birthday. <br>
ฉันรู้สึกเศร้า ฉันหลงคิดว่าเขาจำวันเกิดของฉันได้ <br>
<br>
He turned around and walked away like nothing had happen. <br>
เขาหันกลับไปแล้วก็เดินจากไปเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น <br>
<br>
Then I shouted... <br>
จากนั้นฉันตะโกน <br>
<br>
&quot;Wait...!&quot; <br>
เดี๋ยว! <br>
<br>
Jin: You have something to say? <br>
จิน: มีไรจะพูดเหรอ? <br>
<br>
Me: Tell me, tell me you love me... <br>
ฉัน: บอกเรามา บอกเรามาว่านายรักเรา.... <br>
<br>
Jin: What?! <br>
จิน: อะไรนะ! <br>
<br>
Me: Tell me <br>
ฉัน: บอกเรามาสิ <br>
<br>
I put my pathetic self behind and clung on to him. <br>
ฉันทิ้งความอ่อนแอของฉันไว้ข้างหลัง และจับตามองเขา <br>
<br>
But he just said simple cold words and left. <br>
แต่ว่าเขาแค่พูดง่าย ๆ อย่างเยือกเย็น แล้วก็ไป... <br>
<br>
&quot;I don’t want to say... that I love someone so easily, if you are desperate to hear it, then find someone else.&quot; <br>
&quot;เราไม่อยากพูด....ว่าเรารักใครง่าย ๆ ถ้าอยากได้ยินมากนักละก็ หาคนอื่นแทนเราซะ&quot; <br>
<br>
That was what he said. Then he ran off. <br>
นั่นคือสิ่งที่เขาพูด แล้วเขาก็จากไป <br>
<br>
My legs felt numb... and I collapsed to the ground. He didn’t want to say it easily... <br>
ขาของฉันรู้สึกชา...แล้วฉันก็ทรุดลงไปบนพื้น <br>
เขาไม่อยากพูดมันง่าย ๆ <br>
<br>
How could he....? <br>
เขาทำอย่างนั้นได้ไง? <br>
<br>
I felt that... <br>
ฉันรู้สึกว่า... <br>
<br>
Maybe he is not the right guy for me... <br>
บางทีเขาอาจจะไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับฉันก็ได้... <br>
<br>
After that day, I stranded myself at home crying, just crying. <br>
จากวันนั้น ฉันขังตัวเองในบ้าน และร้องไห้ เอาแต่ร้องไห้ <br>
<br>
He didn’t call me, although I was waiting. <br>
เขาไม่ได้โทรหาฉัน ถึงยังไง ฉันก็ยังรออยู่ <br>
<br>
He just continued handing me a little doll every morning outside my house. <br>
เขายังวางตุ๊กตาไว้หน้าบ้านฉันทุก ๆ วัน <br>
<br>
After a month, I got myself together and went to school. <br>
เดือนนึงหลังจากนั้น ฉันรวบรวมตัวเอง แล้วก็ไปโรงเรียน <br>
<br>
But what made the pain resurface was that I saw him on a street with another girl <br>
แต่ว่าสิ่งที่ทำให้ความเจ็บปวดของฉันกลับมาอีกครั้งก็คือฉันเจอเขาบนถนนกับผู้หญิงคนอื่น <br>
<br>
He had a smile on his face, one that he never showed me as he touched the doll <br>
เขามีรอยยิ้มบนใบหน้า รอยยิ้มแบบที่ฉันไม่เคยเห็นตอนที่เขาถือตุ๊กตาที่เหล่านั้น <br>
<br>
I ran straight back home and looked at the dolls in my room, and tears fell... <br>
ฉันวิ่งตรงกลับบ้านและมองตุ๊กตาในห้อง แล้วน้ำตาก็ไหลออกมา <br>
<br>
Why did he gave these to me..? <br>
เขาให้ตุ๊กตาฉันทำไม? <br>
<br>
Those dolls are probably picked out by some other girls.. <br>
เขาอาจจะเอาตุ๊กตาพวกนี้มาจากผู้หญิงบางคน <br>
<br>
In a fit of anger, I threw the dolls around. <br>
ด้วยความโมโหของฉัน ฉันขว้างตุ๊กตาพวกนั้นไปรอบห้อง <br>
<br>
Then suddenly, the phone rang. It was him. <br>
ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดัง เขาโทรมา <br>
<br>
He told me to come out to the bus stop outside my house. <br>
เขาให้ฉันออกมาที่ป้ายรถบัสหน้าบ้าน <br>
<br>
I tried to calm myself down and walked to the bus stop. <br>
ฉันพยายามจะทำใจให้เย็นลง แล้วเดินออกไปที่ป้ายรถ <br>
<br>
I kept reminding myself that I am going to forget him, that it’s going to end. <br>
ฉันบอกกับตัวเองว่า ฉันกำลังจะลืมเขา เรื่องของเราจะจบลง <br>
<br>
Then he came into my sight, holding a big doll. <br>
จากนั้นเขาเดินมาหาฉัน ในมือถือตุ๊กตาตัวใหญ่เอาไว้ <br>
<br>
Jin: Jo, I thought you were pissed, you really came? <br>
จิน:โจ ฉันคิดว่านายจะโกรธมาก แต่ว่านายออกมาจริง ๆ เหรอ? <br>
<br>
I couldn’t help hating him, acting like nothing had happen and joking around. <br>
ฉันยังรู้สึกเกลียดเขาอยู่ แต่ได้แต่ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วพูดจาหยอกเย้าเขา <br>
<br>
Soon, he held out the doll as usual... <br>
ในไม่ช้าเขาก็ให้ตุ๊กตากับฉันเหมือนอย่างเคย <br>
<br>
Me: I don’t need it. <br>
ฉัน: ฉันไม่ต้องการมัน <br>
<br>
Jin: What? ...why? <br>
จิน:อะไรกัน?..ทำไมล่ะ? <br>
<br>
I grabbed the doll from his hands and threw it on the road. <br>
ฉันดึงตุ๊กตาจากเขาแล้วก็โยนมันทิ้งไปบนถนน <br>
<br>
Me: I don’t need this doll, I don’t need it anymore!! I don’t want to see a person like you again! <br>
ฉัน: ฉันไม่ต้องการมัน ไม่ต้องการอีกต่อไปแล้ว!! ฉันไม่อยากเจอคนอย่างนายอีกต่อไป! <br>
<br>
I spitted out all the words that were inside me. But unlike other days, his eyes very shaking. <br>
ฉันพูดทุกคำพูดในใจฉัน แต่ไม่เหมือนวันอื่นๆ ดวงตาของเขาดูตกตะลึง <br>
<br>
&quot;I’m sorry&quot; He apologized in a tiny voice. <br>
&quot;เราขอโทษ&quot; เขาพูดคำขอโทษเบาๆ <br>
<br>
He then walked over to the road to pick up the doll. <br>
แล้วเขาก็เดินออกไปที่ถนนเพื่อจะเก็บตุ๊กตานั้น <br>
<br>
Me: You stupid! Why are you picking up the doll?! Just throw it away!!! <br>
ฉัน: โง่จริง! เก็บมันขึ้นมาทำไม ทิ้งมันไปนะ!!! <br>
<br>
But he ignored me and just went to pick the doll. <br>
แต่ว่าเขาไม่ได้สนใจ ยังคงเดินต่อไปเพื่อจะเก็บมัน <br>
<br>
Then... <br>
ทันใด..... <br>
<br>
<br>
<br>
Honk~ Honk~ <br>
บรืน~บรืน~ <br>
<br>
With a loud honk, a big truck was heading towards him. <br>
ด้วยเสียงอันดัง รถบรรทุกคันใหญ่ก็วึ่งมา <br>
<br>
&quot;Jin! Move! Move away!&quot; I shouted... <br>
&quot;จิน! หลบ! หลบไป!&quot; ฉันตะโกน... <br>
<br>
But he didn’t hear me, he squatted down and picked up the doll. <br>
แต่ว่าเขาไม่ได้ยินเสียงฉัน เขาก้มลงไปเก็บตุ๊กตา <br>
<br>
&quot;Jin, move!&quot; <br>
&quot;จิน!หลบไป&quot; <br>
<br>
HONK~!! <br>
บรืน~!! <br>
<br>
<br>
<br>
Boom! <br>
โครม!!!!!! <br>
<br>
That sound, so terrifying. <br>
เสียงนั้นช่างน่ากลัวมาก <br>
<br>
That’s how he went away from me. <br>
นั่นคือวิธีที่เขาจากไปจากฉัน <br>
<br>
<br>
That’s how he went away without even opening his eyes to say one word to me. <br>
จากไปโดยไม่สามารถลืมตาขึ้นมากล่าวคำใดกับฉันอีก <br>
<br>
After that day, I had to go through everyday with guiltiness and the sadness of losing him... <br>
จากวันนั้น ฉันจะต้องผ่านความรู้สึกผิดและความเศร้าเพราะว่าสูญเสียเขา... <br>
<br>
And after spending two months like a crazy person, I took out the dolls. <br>
และหลังจากที่ฉันใช้เวลา 2 เดือนเหมือนคนบ้า ฉันหยิบตุ๊กตาขั้นมา <br>
<br>
Those were the only gifts he left me since the day we started going out. <br>
มันคือของขวัญอย่างเดียวที่เขาให้ตั้งแต่เราคบกัน <br>
<br>
I remembered the days I spent with him and started to count the days when we were in love... <br>
ฉันจำวันเหล่านั้นที่ฉันใช้เวลาอยู่กับเขาและเริ่มนับวันที่เราเคยรักกัน <br>
<br>
One... Two... Three... <br>
1...2...3 <br>
<br>
<br>
<br>
...Four hundred and eighty four. Four hundred and eighty five... <br>
...484...485.... <br>
<br>
<br>
It all ended with 485 dolls. <br>
แล้วก็หยุดที่ตุ๊กตา 485 ตัว <br>
<br>
I then started to cry again, with a doll in my arms. <br>
แล้วฉันก็เริ่มร้องไห้อีกครั้งพร้อมกับถือตุ๊กตาตัวนึงในแขนของฉัน <br>
<br>
I hugged it tightly, then suddenly... <br>
ฉันกอดมันอย่างแรง ทันใดนั้น... <br>
<br>
<br>
<br>
&quot;I love you~, I love you~&quot; <br>
&quot;ฉันรักเธอ~ ฉันรักเธอ~&quot; <br>
<br>
I dropped the dolls,shocked. <br>
ฉันปล่อยมันหล่นลงพื้น ตกตะลึง... <br>
<br>
I...lo..ve...you?? <br>
ฉัน.รั..ก..เธอ?? <br>
<br>
I picked up the dolls and pressed its stomach. <br>
ฉันหยิบตุ๊กตาขั้นมาแล้วก็กดลงไปที่ท้องของมัน <br>
<br>
&quot;I love you~ I love you~&quot; <br>
&quot;ฉันรักเธอ~ ฉันรักเธอ~&quot; <br>
<br>
It can’t be! <br>
เป็นไปไม่ได้! <br>
<br>
I pressed all the dolls’ stomach as it piled on the side. <br>
ฉันกดลงไปที่ท้องของตุ๊กตาทุกตัว แล้วข้างๆฉันก็เต็มไปด้วยเสียง <br>
<br>
&quot;I love you~&quot; <br>
&quot;ฉันรักเธอ~ &quot; <br>
<br>
&quot;I love you~&quot; <br>
&quot;ฉันรักเธอ~ &quot; <br>
<br>
&quot;I love you~&quot; <br>
&quot;ฉันรักเธอ~ &quot; <br>
<br>
<br>
<br>
Those words came out non-stop. <br>
คำพูดเหล่านั้นหลั่งไหลออกมาไม่หยุด <br>
<br>
<br>
I... love... you... <br>
ฉัน...รัก....เธอ... <br>
<br>
<br>
Why didn’t I realize that?. <br>
ทำไมฉันไม่รู้ตั้งแต่ตอนนั้น? <br>
<br>
That his heart was always by my side, protecting me. <br>
ว่าหัวใจของเขาอยู่ข้าง ฉัน ปกป้องฉันไว้ <br>
<br>
Why didn’t I realize that he love me this much? <br>
ทำไมฉันไม่รู้ตั้งแต่ตอนนั้น ว่าเขารักฉันขนาดนี้? <br>
<br>
I took out the doll under the bed and pressed it’s stomach, <br>
ฉันหยิบตุ๊กตาอีกต้วหนึ่งใต้เตียง แล้วก็ กดท้องของมัน <br>
<br>
that was the last doll, the one that fell on the road. <br>
มันเป็นตุ๊กตาตัวสุดท้าย ตัวที่ตกบนถนน <br>
<br>
It had his blood stain on it. <br>
ยังมีคราบเลือดของเขาติดอยู่ <br>
<br>
<br>
<br>
The voice came out, the on that I was missing so much... <br>
เสียงที่ออกมาเป็นเสียงที่ฉันคิดถึงมาก <br>
<br>
&quot;Jo... Do you know what today is? We’ve been loving each other for 486 days. Do you know what 486 is? <br>
I couldn’t say I love you...Um... since I was too shy... If you forgive me and take this <br>
doll, I will say that I love you... everyday... till I die... <br>
&quot;โจ...รู้ไหมว่าวันนี้วันอะไร? เรารักกันมา 486 วันแล้วนะ นายรู้ไหมว่า 486 คืออะไร? <br>
เราบอกรักนายไม่ได้....อืม...เพราะว่าเราขี้อายเกินไป....ถ้านายให้อภัยเราและเอาตุ๊กตาตัวนี้ไป เราจะบอกว่า เรารักนาย...ทุกวัน...จนวันตาย&quot; <br>
<br>
&quot;Jo... I love you...&quot; <br>
&quot;โจ...เรารักนาย....&quot; <br>
<br>
<br>
<br>
The tears came flowing out of me. Why? Why? I asked God, why do I only know about all this now? <br>
น้ำตาหยดลงมาบนแก้มของฉัน ทำไม? ทำไม? ฉันถามพระเจ้า ...ทำไมฉันถึงเพิ่งมารู้ตอนนี้ <br>
<br>
He can’t be by my side, but he loved me until his last minute... <br>
เขาไม่สามารถอยู่ข้างกายฉันได้ แต่ว่าเขารักฉันจนนาทีสุดท้ายของชีวิตเขา <br>
<br>
For that, and for that reason... to me... it became courage... to live a beautiful life.... <br>
เรื่องนั้น...สำหรับฉันแล้ว มันกลายมาเป็น ความแข็งแกร่ง..ที่จะสร้างทางเดินชีวิตที่สวยงาม....

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่