มุมชวนคุย

จนอยู่มาวันนึงดิฉันสืบรู้ว่าผู้หญิงคนนี้อยู่ที่ไหนดิฉันตามไปพบว่าเค้ากำลังทำอะไรกันอยู่สามีตบตีดิฉันต่อหน้าเมียน้อยทำดิฉันอย่างหนักด่าว่าดิฉันต่อหน้าเมียน้อยว่ามึงเคยมีผัวมาแล้วนี่มึงเลวและบอกให้เมียน้อยเอามีดมาจะฆ่าดิฉัน ดิฉันต้องยอมออกจากห้องนั้นไปด้วยสภาพที่แย่มากดิฉันไปแจ้งความและเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พ่อแม่พี่น้องของดิฉันและเค้าฟังบางคนบอกว่าให้ทนไปนะต้องอดทนเพื่อลูกหลังจากวันนั้นเค้ามานอนกอดดิฉันแล้วก็ร้องไห้ไม่ได้พูดอะไรเลยดิฉันยังไม่รู้ความหมายเลยดิฉันตั้งสติได้หลังจากเล่าเรื่องให้เพื่อนฟังเพื่อนก็แนะนำว่าเลิกบ้างอดทนบ้างแต่ก็ทนมาได้การกระทำที่เค้าทำเหมือนเป็นความผิดของเราทั้งนั้น เลยเอาความไม่ดีของเรามาอ้างตลอดเวลา ดิฉันรอให้เค้ากลับมาเป็นเหมือนเดิมแต่ก็ไม่มีวันนั้นเพราะเค้าไม่เลิกติดต่อกัน เค้าบอกว่าผู้หญิงคนนั้นมีสิทธิ์ที่จะโทรคุยกับเค้า ดิฉันต้องทนยอมรับสภาพเรื่อยมา ไม่ว่าดิฉันจะทำอะไรดิฉันก้อผิดไปหมด จนรู้สึกท้อใจมาก จนมาวันนึงได้เจอกับผู้ชายคนนึงเค้าพูดจาดีเค้าคอยถามว่าเป็นงัยกินข้าวหรือยังจนรู้สึกเหมือนมาเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไปจากดิฉัน ดิฉันคบเค้าไม่นานก็มีอะไรกับเค้า ตอนนั้นดิฉันรู้สึกว่าดิฉันไม่สนใจอะไรแล้วอะไรจะเกิดก็เกิดและต้องยอมรับมันให้ได้ถ้าต้องเลิกกับสามีจิงๆ ดิฉันไม่กลับบ้านเลยจนสามีจับได้ เค้าให้ดิฉันเลิกดิฉันก้อเลิกสามีบอกว่าเราจะเริ่มต้นกันใหม่ เค้าก็จะเลิกกับเมียน้อย เราก็อยู่ด้วยกันอีกครั้งเพื่อลูกแต่ก็เกิดการไม่ไว้ใจกันระแวงกันอยู่ตลอดเวลาแต่ตัวดิฉันเองไม่ติดต่อกับผู้ชายคนนั้นอีกเลยและคิดอยู่ตลอดเวลาในการกระทำของเราที่ผ่านมาและตั้งปฏิญาณกับตัวเองเลยว่าจะไม่คิดประชดอีกแล้วถ้ามีอะไรเกิดขึ้นมาก็จะขออยู่กับลูก ดิฉันคิดได้แล้วจริงๆค่ะถ้าย้อนเวลาได้ดิฉันไม่อยากเป็นและเจอเหตุการณ์ที่ร้ายๆ ที่ผ่านมาเลย ทุกวันนี้สามีดิฉันก็ยังไม่เลิกกับเมียน้อยและดูเหมือนว่าเค้ากำลังจะมีลูกด้วยกัน และกลับมาด่าว่าดิฉันเหมือนเดิมแรงๆขึ้นทุกวัน หาว่าดิฉันกำลังทำเหมือนที่ผ่านมายังติดต่อกันอยู่หาเรื่องดิฉันต่างๆนานา แต่ดิฉันก็เลิกที่จะเงียบเฉย เพราะว่าตัวเรารู้ตัวเราเองดีว่าทำอะไรอยู่ เค้าคงคิดว่าคงจะเหมือนกับที่เค้ากระทำอยู่มั้งที่บอกว่าเลิกแล้วแต่ก็ยังไม่เลิก คนเราไม่เหมือนกันทุกคนหรอก <br>

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่