มุมชวนคุย

ผมปัจจุบันอายุย่างจะเข้า 27 ส่วนแฟนก็อายุย่างเข้า 37 แต่ก่อนตอนที่ยังไม่มีแฟน ผมคิดเสมอเลยนะว่าถ้าเป็นไปได้ผมอยากจะได้แฟนที่อายุมากกว่าเพราะว่าเขาคงจะเป็นผู้ใหญ่แล้วก็คอยแนะนำผมทางด้านความคิด ประพฤติและปฏิบัติตัวเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับผม แต่กับสิ่งที่เจอวันนี้มันไม่ใช่ ผมทำงานมาแล้ว 2 ที่ ที่แรกผมได้ไปไกลถึงต่างประเทศ กลับมามีเงินมากพอสมควร ทำงานที่ ๆ 2 ผมได้เงินเก็บเก็บอีกเหมือนกันเพราะผมทำงานหนัก ได้ทองได้ของมากมาย จนกระทั่งผมมาเจอกับแฟนผม เราคบกันมาปีกว่า ๆ แล้วนะ ปีกว่า ๆ ที่ผมสูญเสียอะไรต่ออะไรไปเยอะมาก ๆ ทั้งเพื่อน ทั้งเงิน ทั้งหน้าที่การงาน และทั้งอนาคต แรก ๆ เธอก็ดูดีนะ ดูอบอุ่นและใจดี คงเป็นเพราะอายุมากกว่าผมมั้ง ผมจากที่ไม่เคยสนใจใคร ทำแต่งานก็เริ่มรัก แต่ก็ไม่รู้นะว่าที่เรามาคบกันได้เนี่ยเป็นเพราะอะไร ผมออกจากที่ทำงานที่ ๆ 2 เพราะนายว่าเรื่องการโทรศัพท์ในเวลางานมากเกินไป (ผมทำงานกะครับที่นั่น) ซึ่งตลอดเวลาที่คุยกันนั้นผมคุยกับเธอนี่ล่ะ ไม่คุยก็ไม่ได้ไม่ยอม ผมก็ตามใจ จนกระทั่งผมลาออก ซึ่งเธอก็ลาออกมาเช่นกัน ทำให้เราทั้งคู่ต่างไม่มีงานทำ (ลืมบอกไปว่าก่อนที่เราจะออกงานเธอได้มาอยู่ที่ห้องผมและได้พาหลานเขามาด้วย) ผมคิดไว้ตลอดช่วงนั้นว่าถ้าใครคนใดคนนึงได้งาน ถึงแม้ว่าเงินจะไม่ดี เดินทางไกล หรือว่าเหนื่อยแค่ไหนเราก็ต้องทำ เพื่อที่จะได้มีเงินมาคอยจุนเจือกันไว้ ผลสุดท้ายผมได้ทำงานไกลจากที่พักมาก ๆ แล้วเธอก็ได้ทำงานแค่ปากทางเข้าหอพัก ช่วงที่เราไม่มีงานนั้นเราต่างก็ใช้เงินเก็บที่เรามีจนกระทั่งมันหมด ผมยืมเงินแม่ผมมา 5000 บาท เขาบอกว่าแม่เขาต้องผ่าตัดเล็กค่าใช้จ่าย 2500 ผมก็ให้ไป ค่าล้างแผลหลังจากนั้นอีก 1500 ผมก็ให้ไป จนตัวเองเหลือแค่ 1000 ซึ่งเงินที่เหลือผมต้องใช้เป็นค่าเดินทางไปทำงานคิดแล้ว 600 เหลือเพียง 400 บาทซึ่งไม่พอ ผมจึงยืมเงินแม่มาอีก 5000 บาท พอได้เงินมาเขาก็บอกว่าเขาต้องเอาเงินไปจ่ายค่าเทอมหลานคนโตที่อยู่บ้านเขาแล้วก็ค่าฝากเลี้ยงหลานคนเล็กที่อยู่กับผม ผมก็ให้ไปอีกจนเกือบหมดทั้ง 5000 ผมไม่กล้ายืมแม่ผมอีกเพราะกลัวท่านจะสงสัย ผมเครียดมากเนื่องจากไม่มีเงินใช้ ดังนั้นผมจึงตัดสินใจเอาแหวนทองที่ผมใส่มาตลอดเกือบ 10 ปีไปจำนำ รวมทั้งแหวนที่ยายผมให้ไว้ตอนที่ผมรับปริญญาไปจำนำ ซึ่งเงินทั้งหมด ผมใช้เพียงแค่ 3 ใน 10 ซึ่งก็ไม่พอจะช่วยเหลือเธออีก ผมเข้าใจนะว่าภาระเขาเยอะ ผมจึงพยายามหาเงินมาช่วยเธอ จนสุดท้ายผมต้องจำนำสร้อยทองของผมไปอีกเส้น ซึ่งพอได้เงินมาว่าจะแบ่งไว้คนละครึ่ง แต่ปรากฎว่าเธอเก็บเอาไว้ทั้งหมด ให้ผมมาแค่ 2000 จาก 9000 ผมทน เพราะผมคิดว่าที่บ้านผมยังพอช่วยเหลือผมได้แต่เขาไม่มีใคร คิดว่าวันนึงถ้าเขาได้งานที่เขาชอบและมีรายได้มากกว่านี้เขาจะสบาย สามารถที่จะเลี้ยงดูแม่เขาและหลานอีก 2 คนได้ แต่ยิ่งนานวันยิ่งนานไปผมกลับผมว่าไม่ได้เป็นอย่างนั้น เธอเปลี่ยนงานบ่อยมาก ทำไม่ทนเพราะไม่ชอบเจ้านาย ต้องการงานใหม่ และทุกคั้งที่เปลี่ยนงานก็ต้องเสียค่าตรวจสุขภาพร่วม 1000 ซึ่งก็แน่นอนเงินผมอีก ทั้งที่ช่วงนั้นบอกตรง ๆ ว่าผมก็แย่แล้ว แถมยังไปยืมเงินเพื่อนผมมาอีก คนนึง 10000 อีกคนนึง 5000 ซึ่งเราคุยกันแล้วว่าจะช่วยกันคนละครึ่ง และพอหมดจากหนี้เพื่อนแล้วก็จะเคลียร์หนี้แม่ของผม เพราะผมไม่อยากให้ใครเขาคิดว่าเราคบกันเรารักกันแล้วเราไม่มีเงินไม่มีอนาคต ไม่อยากให้ใครมาดูถูกเรา 2 คน แต่ปรากฎว่าไม่เลย เธอช่วยผมแค่ 2500 แต่ก็ไม่เป็นไรผมสะสางหนี้คนเดียวก็ได้ ไม่เสียดายนะ แล้วก็ไม่คิดทวงคืนสักบาทขอแค่ให้เขาดูแลครอบครัวเขาได้ผมก็ดีใจเป็นที่สุด แต่ผมหวังแค่ว่าเขาทำตัวให้เหมาะกับว่าที่แม่ของลูกผมก็พอ แต่ไม่สักนิด เธอตื่นสายตลอด แต่ไม่ทำงานสายนะ (แม้บางครั้งจะสายก็ตามทีเพราะอ้างว่ารถติดทั้งที่ทำงานอยู่ใกล้แค่นั้น) เธอจะนอนให้นานที่สุดแล้วก็รีบตื่นออกมาทั้งที่วางชุดนอนไว้บนเตียงนอน แล้วออกมาทันที จะนั่งรถกี่ต่อสายอะไรยังไงก็ได้ไม่สนว่าจะแพงจะถูก ขอให้มาทำงานทัน กลางวันจะกินอะไรก็ได้ตามเพื่อนที่ทำงานเขากิน กลับมาถึงก็บอกว่าเหนื่อยไม่ว่างทั้งที่กลับมาแล้วเธอเอาแต่นั่งถอนขนรักแร้ กับข้าวที่ห้องเธอก็ไม่ได้ทำนะเพราะว่าที่ห้องพักไม่ให้ทำ กลับเป็นผมซะอีก ที่ต้องตื่นแต่เช้าที่สุดเพื่อที่จะได้มาทำงานทันจากนอกเมืองมาทำงานในตัวเมือง และจะได้ขึ้นรถที่ราคาไม่แพงมาทำงานแม้ว่ารถที่นั่งมันจะอ้อมแค่ไหนก็ตาม ส่วนเรื่องข้าวบอกตรง ๆ ว่าผมกินแค่กับอย่างเดียวแล้วขอข้าวเยอะเพื่อจะได้ไม่หิว ตกเย็นผมก็ต้องรีบออกจากออฟฟิศซึ่งทุกคนก็มองว่าผมไม่เอาไหนรีบกลับบ้าน ซึ่งผมก็ไม่แคร์เพราะรู้ว่าถ้าไม่รีบผมจะต้องรอรถเมล์อีกเป็นชั่วโมงและจะกลับไปถึงดึกมาก พอกลับไปถึงผมนี่ล่ะที่ต้องถือข้าว 3 จานกับน้ำแข็ง 1 ถุงแทบจะทุกครั้งจากชั้นหนึ่งไปชั้นที่ 4 เพราะเขาบอกว่าของเขาเยอะ เขาหิ้วไม่ไหว เขาเหนื่อย ผมสงสารตัวเองนะแต่ก็โอเค รักก็เลยทน จนเขาบอกว่าให้ย้ายห้องไปในซอยให้ไกลอีกหน่อยเพื่อเขาจะได้ไปส่งหลานคนเล็กที่โรงเรียนง่าย ๆ และจะไม่เปลืองค่ารถ ผมก็ยอมถึงแม้ว่าผมจะลำบากมากกว่าเดิมก็ตามเพื่อเขา แต่ปรากฎว่าเธอยังตื่นสายเหมือนเดิมแล้วก็นั่งรถมอเตอร์ไซด์ไปส่งหลาน ทั้งที่เดินแค่ไม่เกิน 100 เมตร แต่ผมสิ ต้องรีบเดินตอนเช้าถึง 3 ป้ายรถเมล์เพื่อที่จะได้ไม่ตกรถ แถมขากลับด้วยนะอี 3 ป้ายที่ผมต้องเดิน พอส่งเสร็จเธอก็ยืนรอขึ้นรถแท๊กซี่ไปกับเพื่อนของเธอ พอตกเย็น เธอก็บอกว่าเหนื่อย เชื่อไหมว่าเธอเป็นอย่างนี้มาตลอด 1 ปีที่เราคบกัน ผมอาบน้ำเสร็จไม่เคยได้เปิดไฟเพื่อแต่งตัวเพราะเธอบอกว่าแสบตา เสื้อผ้าบางครั้งผมเอาจากราวหลังจากที่ตากไว้เมื่อคืนมาใส่ไปทำงาน จานผมล้างให้ทุกครั้ง ณ วันนี้หลังจากกินเสร็จ ห้องผมเองนี่ล่ะที่กวาดถูทุกวัน ทั้งที่เธอนั่งถอนขนรักแร้ เวลาไปไหนผมจะเปิดมือถือไว้ตลอดสามารถตามได้ทุกเวลา ไปไหนผมจะบอกทั้งหมดว่าที่ไหนกับใครแล้วไปทำอะไร มือถือผมจะวางไว้ตลอด คุยกะใครผมจะคุยตอนเขาอยู่ไม่คุยตอนเผลอ แต่เธอสิ เวลาไปไหนก็บอกว่าอย่าถามมันเป็นเรื่องส่วนตัว ถ้าบอกก็บอกแค่ว่าไปธุระ แล้วมือถือเธอจะเอาติดตัวและเปิดสั่นไว้ตลอดเพราะอ้างว่ามันเป็นของส่วนตัว (แถมล๊อครหัสไว้ด้วยนะ) ผมทนมาตลอด ผมทนกับสิ่งเหล่านี้มานาน ผมได้กินข้าวแค่ 2 จานเท่านั้นนะในช่วง 3 วันนี้ในมื้อเช้ากับวันที่ผมหิวจนทนไม่ไหว นอกนั้นเป็นมาม่า ทนไม่ไหวจริง ๆ ตอนนี้ผมไม่สบายผมเป็นหวัดเนื่องจากตากแดดตากฝนในวันทำงานและตอนเดินทางแต่เธอก็ยังจะเปิดพัดลม 2 ตัวทั้งที่ผมเป็นหวัด กลับไปที่ห้องทีวีผมก็แทบไม่ได้ดูเพราะเปิดแต่การ์ตูนให้หลานดูไม่เธอก็ดูละครแล้วนอนกันดึกมาก ๆ เด็กประมาณ 5 ขวบแต่นอน 5 ทุ่มครึ่งแทบทุกวัน บางวันยันไปตี 1 ผมอีกล่ะที่นอนไม่พอจวบจนวันนี้ที่เธออยู่กะผมเธอก็ดูแต่ละครไม่คิดดูข่าวดูอะไรบ้าง ใครเป็นไงผมไม่เคยทราบ เพลงผมก็ไม่ได้ฟังเพราะหลานเขาบอกว่ามึนหัวจะอ้วกแต่ทีเล่นเกมส์ข้าวปลาไม่กิน ไม่หลับไม่นอน น้ำไม่ยอมอาบนี่ไม่เป็นไร ผมล่ะเครียดจริง ๆ ไม่รู้นะว่าผมดีหรือว่าผมโง่ แต่ ณ ตอนนี้ผมคิดได้แค่อย่างเดียวก็คือ นับจากวันนี้ผมต้องกลับมามองดูตัวเองบ้าง มองดูครอบครัวผมบ้าง ผมให้ผู้หญิงคนนี้มากที่สุดแล้วก็เกินกว่าจะให้ได้แล้ว ไม่รู้นะว่าจะมีใครให้และทำทุกอย่างได้เท่าผมไหม ให้จนหมดตัวเป็นหนี้เป็นสิน อดมื้อกินมื้อจนร่างกายไม่มีแรง ผมทำงานได้เงินเดือนเป็นหมื่แต่กลับได้ใช้แค่ประมาณ 1000 เพราะต้องเอาเงินไปเคลียร์หนี้สินและให้ทางบ้านซึ่งไม่เกิน 3000 บางส่วนก็เอาไปให้เขา ไม่เคยสักนิดนะที่เขาจะปริปากว่าเขาจะปันเงินเดือนของเขามาช่วยเคลียร์หนี้สิน บ่นแต่ว่าอยากได้โน่นอยากได้นี่ จริงอยู่นะที่ว่ามีคนที่ดีกว่าผมทั้งหน้าตาหน้าที่การงานและเงินเดือน แต่ถามหน่อยเถอะว่าคน ๆ นั้นจะยอมให้เธอได้ขนาดนี้ไหมบอกตรง ๆ นะว่าถ้าเธอไม่พอใจแล้วคิดว่ามันไม่พอก็บอกนะ ผมจะให้ไปและขอให้ไปดีด้วยละกัน หวังว่าคนใหม่เขาคงให้ได้เท่าผมและก็ยอมได้เท่าผมนะ อย่าให้เขากระทืบหรือว่าทำอะไรเขาเลยละกัน ขอให้รักเขามาก ๆ ส่วนผมก็คงจะพอล่ะกับความรักครั้งนี้ เจ็บจนด้านเลยล่ะ <br>
เจ็บนะกับวันนี้ที่ผมเป็น แถมเธอยังบอกอีกว่า &quot;ช่วยไม่ได้ทุกอย่างในวันนี้เป็นเพราะว่าผมเลือกเอง ผมทำตัวเอง&quot; แต่อยากจะบอกว่าทุกอย่างที่เป็นก็เพราะว่าผมเลือกคุณ ผมรักคุณ และทำทุกอย่างเพื่อคุณ มันพอไม่ล่ะ <br>
ผมเชื่อนะว่าคนทำดีก็ต้องได้ดี ทำอะไรก็ต้องได้อย่างนั้น และคนเนรคุณคนน่ะทำอะไรมันก็ไม่เจริญหรอก แม่ผมเธอยังจะเหยียบหัว แล้วผมจะเทอดทูนเธอไว้ทำปุ๋ยเหรอ

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่