มุมชวนคุย

เราบังเอิญรู้จักกันในวันที่ต่างคนต่างมีครอบครัวแล้ว และบังเอิญต่างกำลังมีปัญหาครอบครัว ฉันอาศัยคุยกับเขาเพียงเพื่อลืมปัญหารอบข้าง แต่แล้วกลับกลายเป็นซึมซับเอาความห่วงใยจากเขาเข้ามาในความรู้สึกทุกวันและทุกวัน เลยกลายเป็นว่าฉันผูกพันทางความรู้สึกกับเขาจริงๆ เขากลายเป็นกำลังใจสำคัญลึกๆสำหรับฉัน ฉันมีเขาเป็นแรงใจในการก้าวเดินทุกย่างก้าวแบบไม่รู้ตัว เขาทำให้ฉันเอาตัวรอดจากปัญหาทุกสิ่งทุกอย่างได้ ด้วยเพราะลึกๆแล้วมีเขาเป็นอีกหนึ่งกำลังใจ เป็นเป้าหมายหนึ่งในชีวิต คิดอยู่ตลอดเวลาว่าสักวันฉันจะตอบแทนความรู้สึกดีๆที่เขามีให้ด้วยตัวของฉันเอง แต่ฉันก็ไม่มีโอกาศนั้น เพราะในขณะที่ฉันหลุดพ้นออกมาจากปัญหาได้ เขาก็กลับไปมีความสุขกับครอบครัว...และเขาก็เริ่มลืมฉัน ฉันคิดว่าเขาเลิกสนใจฉันแน่แล้ว คงเพราะเกรงใจลูกและภรรยาที่เขารัก ความหวังที่จะพบเขาสักวันมืดลงในทันที ฉันพยายามตัดใจ...และก้าวต่อไปในทางที่เหมาะกับฉัน ฉันคิดว่าฉันเกือบจะทำได้อยู่แล้ว ถ้าไม่บังเอิญไปรับรู้ถึงปัญหาใหญ่หลวงของเขา ฉันใจแทบขาดที่ได้รับรู้ว่าพี่ชายคนดีมีปัญหาเกี่ยวกับสุขภาพ ฉันตัดสินใจก้าวเข้าไปให้กำลังใจเขาอีกครั้ง แม้จะรู้สึกว่าเขาอาจไปต้องการฉันเลยก็ได้...ฉันแค่อยากให้เขารู้ว่ามีใครอีกคนคอยห่วงใยเขาเหมือนที่เขาเคยคอยห่วงใยฉันในช่วงที่ฉันกำลังแย่...ถึงแม้ความรู้สึกของฉันและเขาอาจจะต่างกัน ตอนนั้นฉันต้องการเขาและฉันก็มีเขาเป็นกำลังใจจริงๆ แต่ตอนนี้เขาอาจไม่ต้องการฉัน...และอาจไม่ยินดีกับทุกอย่างที่ฉันทำลงไป...แต่ฉันจะพยายาม ฉันเชื่อว่าทำดีแล้วต้องได้ความรู้สึกดีๆตอบกลับมา ถึงแม้จะไม่ใช่วันนี้ แต่คงจะเป็นสักวัน ... ฉันขอภาวนาให้เขาได้กำลังใจจากคนที่เขารักให้มากๆ ... ตอนนี้ได้แต่ภาวนาเพราะไม่รู้จะทำอะไรให้ดีกว่านี้จริงๆ ... ขอพี่ชายคนดีมีกำลังใจที่เข้มแข็งด้วยเถอะ ทุกอย่างเอาชนะได้ด้วยกำลังใจนี่แหละนะ...เพื่อนสมาชิกทุกคนเอาใจช่วยฉันด้วยเถอะนะจ๊ะ ฉันแค่มีความรู้สึกดีๆต่อเขาเท่านั้น แต่ฉันไม่ได้คิดจะทำลายครอบครัวใคร ฉันขอแค่ได้ตอบแทนผู้ชายที่ได้ชื่อว่ามีพระคุณกับฉันเท่านั้น...ไม่ได้คิดว่าจะทำร้ายจิตใจใคร เพื่อนสมาชิกเอาใจช่วยฉันด้วยเถอะนะ....เอาใจช่วยฉันที

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่