มุมชวนคุย
ทำไมผู้ชายที่มีแฟนแล้วจึงต้องก้าวเข้ามาในชีวิตของผู้หญิงอีกคนหนึ่งด้วย
jubjub2006
24/09/2007 16:35
2,714 เข้าชม
มาทำให้รู้สึกดี มาทำให้รัก พอถามก็บอกว่ายังไม่มีแฟน ( แต่จริงๆนะมีแล้วเพียงแต่ยังไม่แต่ง กลายเป็นเราผิดอีกที่ถามไม่เคลียร์ ) บอกจะไม่ทำให้เราเสียใจ แม้รู้ว่าเราเคยอกหักมาก่อน ( หรือเห็นว่าท่าทางหลอกง่ายดี ) เคยบอกแล้วว่าถ้าไม่จริงใจก็ขอให้ไปเสียแต่ตอนนี้ อย่าได้ก้าวเข้ามาทำให้ต้องเสียใจอีก ก็เฉยๆบอกว่ารักจริงหวังแต่ง ( หรือหวังอย่างอื่นกันแน่ ) พอรู้ว่าไม่ได้แน่ๆก็รีบชิ่ง รีบตัดความสัมพันธ์ให้เหลือเพียงเพื่อน บอกไปกันไม่ได้ <br>
<br>
แต่ก็ยังโทรมาหา จะให้เปลี่ยนความสัมพันธ์จากคนรักกลายมาเหลือเพียงเพื่อนภายในข้ามคืน พอเรารับไม่ได้ขอให้เลิกติดต่อกัน ก็หายไป พอเราทำใจได้ในระดับหนึ่งด้วยความคิดถึงเลยโทรกลับไปหาแค่เพียงครั้งเดียว กลายเป็นเขาโทรกลับมาหาทุกวัน เราพยายามไม่โทรไป แต่เขาก็ยังโทรมา โทรมาหาทำไมวันละครั้งสองครั้ง โทรมาบอกทำไมว่าไปไหนมาบ้าง วันนี้ทำงานเป็นอย่างไร ถามทำไมว่าเรายังคิดถึงเขาอยู่หรือเปล่า ทำไมไม่โทรหาเขาเลย อยากให้เราโทรไปหาเขาบ้าง พอตอนเช้าตื่นนอนก็ต้องโทรมาหาทุกทีเหมือนตอนเป็นแฟนกัน <br>
<br>
เราเองพยายามถอยห่าง แต่ทำไมเวลามากรุงเทพฯยังนัดเจอ ชวนไปเดินเล่นดูหนัง เพื่ออะไร เราพยายามไม่เจอ ยังหาเรื่องให้มีธุระออกมาเจอ พอเราชักไม่มั่นใจว่าความสัมพันธ์เป็นอย่างไรจึงเอ่ยปากถามว่าจะคบกันแบบนี้ไปนานแค่ไหน <br>
<br>
กลับตอบว่าคบกันไปอีกนาน ท้ายที่สุดมาแกล้งถามเราว่ารักเขาเพราะอะไร ชวนคุยกันเรื่องเก่าๆ ทำให้เรารู้สึกว่าเราสองคนจะกลับมาเริ่มต้นใหม่ ( ตอนนั้นยังไม่รู้ว่ามีแฟนแล้ว ) วันรุ่งขึ้นนัดกันไปกินข้าวแล้วดูหนังกัน คุยกันเหมือนตอนเป็นแฟนกัน ถามทำไมว่าพอตาเป็นอย่างไรบ้าง จะมานอนค้างที่บ้านเรา <br>
<br>
ทำให้เรารู้สึกดีมากๆ พอวันถัดมาได้รู้ความจริงว่ามีแฟนอยู่แล้ว เสียใจมาก ทำให้เราต้องตัดใจบอกเลิกคบอ้างว่าจะลองไปคบรุ่นพี่ แต่เขาก็ยังโทรมาหาโทรมาถามถึงเรากับพี่เขา บอกว่าเขาเองไม่มีแฟน แค่ศึกษากันไปเฉยๆ พอเราถามว่าอยากคบกับเราอยู่ไหม ก็ดันบอกว่าอยาก เราเองก็สับสน เสียใจรับไม่ได้ แต่ก็ไม่อยากเงียบหาย ยอมรับว่ารักมาก แต่ถ้าเป็นแบบนี้ก็ทำใจไม่ได้ ขอให้เขาอย่าโทรหาเราอีก <br>
<br>
แต่เขาก็ยังโทรมา วันละหลายๆครั้ง พยายามไม่รับ แต่ก็ยังโทรมา ทำให้ต้องตัดสินใจรับ อยากรู้ว่าจะพูดว่าอะไร พอรับก็ชวนพูดชวนคุยเหมือนเดิม เหมือนไม่มีอะไร ก็เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าๆ ก็ไม่อยากต้องจากกันไปเหมือนตายจากกัน บอกเป็นเพื่อนกันก็ได้ เพราะตอนนี้เรามีแฟนแล้ว บอกเขาไปอย่างนั้น <br>
<br>
หายไป 3 วันแล้วก็โทรมาหามาพูดคุยกันอีก บอกว่าจะตั้งใจเรียน ตอนนี้ไม่สนใจเรื่องความรักแล้ว เลิกกับแฟนหมดแล้ว แล้วก็โทรหาเราตอนเช้าอีกเหมือนเคย ทำให้เราสับสน ถามเพื่อนๆก็บอกว่าเป็นไปได้ยากที่ผู้ชายกับผู้หญิงจะเป็นเพื่อนกันได้อย่างสนิทใจ ยิ่งถ้าเคยเป็นแฟนกันมาก่อน ให้เรากลับไปถามให้ชัดว่าเขาคิดอะไรกันแน่ <br>
<br>
เขาก็ตอบว่าเป็นแค่เพื่อนจริงๆ จะเป็นเพื่อนกันตลอดไป จริงๆนะเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่วันที่เขาบอกเลิกเราแล้ว ที่โทรมาหาทุกครั้งก็คุยกันแบบเพื่อน เขายังงงว่าทำไมเราต้องโกรธเขาตอนที่รู้ว่าเขามีแฟนแล้ว ทำไมต้องบอกเลิกเขาก็ในเมื่อเราเป็นแค่เพื่อนกัน กลายเป็นว่าเราเข้าใจผิดไปเองงั้นเหรอ? ก็เราถามเขาแล้วนะว่าตกลงมันยังไง เขาก็ไม่พูดแต่กลับชวนเรื่องเก่าๆ ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าเราคิดและรู้สึกกับเขาอย่างไร ทำไมจึงไม่พูดออกมาตั้งแต่ตอนนั้น ปล่อยให้เราคิดไปว่าเราจะกลับมาเริ่มต้นกันใหม่ พาเราไปกินข้าวดูหนังกันทำไม โทรหาเราตอนเช้าหลังจากตื่นนอนทำไม ทำไมต้องทำเหมือนตอนเป็นแฟนกัน กลายเป็นเราเองที่ผิดที่คิดไปเอง <br>
<br>
พอเราบอกว่านับจากวันนี้ไปถ้าเห็นแก่ความเป็นเพื่อนของเรา ไม่ต้องโทรหาเราได้ไหม ถ้ามีอะไรเดี๋ยวเราจะโทรไปหาเอง กลับบอกถ้าอย่างงั้นก็ไม่ต้องเป็นเพื่อนกันแล้ว อย่ามาตีกรอบให้กับเขา จากวันนี้ไปเราก็ไม่ต้องคุยกันอีก <br>
<br>
เจ็บและเสียใจมากที่ดันมารักผู้ชายเห็นแก่ตัวคนนี้ มีแฟนแล้วก็เข้ามาจีบเราทำให้เรารัก พอเราตัดใจเลิกก็พยายามทำตัวเหมือนจะกลับเข้ามา แล้วสุดท้ายก็บอกว่าเราคิดไปเอง แถมท้ายที่สุดก็คือสิ่งดีๆที่เคยทำร่วมกันมาคงสูญเปล่า <br>
<br>
<br>
แต่ก็ยังโทรมาหา จะให้เปลี่ยนความสัมพันธ์จากคนรักกลายมาเหลือเพียงเพื่อนภายในข้ามคืน พอเรารับไม่ได้ขอให้เลิกติดต่อกัน ก็หายไป พอเราทำใจได้ในระดับหนึ่งด้วยความคิดถึงเลยโทรกลับไปหาแค่เพียงครั้งเดียว กลายเป็นเขาโทรกลับมาหาทุกวัน เราพยายามไม่โทรไป แต่เขาก็ยังโทรมา โทรมาหาทำไมวันละครั้งสองครั้ง โทรมาบอกทำไมว่าไปไหนมาบ้าง วันนี้ทำงานเป็นอย่างไร ถามทำไมว่าเรายังคิดถึงเขาอยู่หรือเปล่า ทำไมไม่โทรหาเขาเลย อยากให้เราโทรไปหาเขาบ้าง พอตอนเช้าตื่นนอนก็ต้องโทรมาหาทุกทีเหมือนตอนเป็นแฟนกัน <br>
<br>
เราเองพยายามถอยห่าง แต่ทำไมเวลามากรุงเทพฯยังนัดเจอ ชวนไปเดินเล่นดูหนัง เพื่ออะไร เราพยายามไม่เจอ ยังหาเรื่องให้มีธุระออกมาเจอ พอเราชักไม่มั่นใจว่าความสัมพันธ์เป็นอย่างไรจึงเอ่ยปากถามว่าจะคบกันแบบนี้ไปนานแค่ไหน <br>
<br>
กลับตอบว่าคบกันไปอีกนาน ท้ายที่สุดมาแกล้งถามเราว่ารักเขาเพราะอะไร ชวนคุยกันเรื่องเก่าๆ ทำให้เรารู้สึกว่าเราสองคนจะกลับมาเริ่มต้นใหม่ ( ตอนนั้นยังไม่รู้ว่ามีแฟนแล้ว ) วันรุ่งขึ้นนัดกันไปกินข้าวแล้วดูหนังกัน คุยกันเหมือนตอนเป็นแฟนกัน ถามทำไมว่าพอตาเป็นอย่างไรบ้าง จะมานอนค้างที่บ้านเรา <br>
<br>
ทำให้เรารู้สึกดีมากๆ พอวันถัดมาได้รู้ความจริงว่ามีแฟนอยู่แล้ว เสียใจมาก ทำให้เราต้องตัดใจบอกเลิกคบอ้างว่าจะลองไปคบรุ่นพี่ แต่เขาก็ยังโทรมาหาโทรมาถามถึงเรากับพี่เขา บอกว่าเขาเองไม่มีแฟน แค่ศึกษากันไปเฉยๆ พอเราถามว่าอยากคบกับเราอยู่ไหม ก็ดันบอกว่าอยาก เราเองก็สับสน เสียใจรับไม่ได้ แต่ก็ไม่อยากเงียบหาย ยอมรับว่ารักมาก แต่ถ้าเป็นแบบนี้ก็ทำใจไม่ได้ ขอให้เขาอย่าโทรหาเราอีก <br>
<br>
แต่เขาก็ยังโทรมา วันละหลายๆครั้ง พยายามไม่รับ แต่ก็ยังโทรมา ทำให้ต้องตัดสินใจรับ อยากรู้ว่าจะพูดว่าอะไร พอรับก็ชวนพูดชวนคุยเหมือนเดิม เหมือนไม่มีอะไร ก็เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าๆ ก็ไม่อยากต้องจากกันไปเหมือนตายจากกัน บอกเป็นเพื่อนกันก็ได้ เพราะตอนนี้เรามีแฟนแล้ว บอกเขาไปอย่างนั้น <br>
<br>
หายไป 3 วันแล้วก็โทรมาหามาพูดคุยกันอีก บอกว่าจะตั้งใจเรียน ตอนนี้ไม่สนใจเรื่องความรักแล้ว เลิกกับแฟนหมดแล้ว แล้วก็โทรหาเราตอนเช้าอีกเหมือนเคย ทำให้เราสับสน ถามเพื่อนๆก็บอกว่าเป็นไปได้ยากที่ผู้ชายกับผู้หญิงจะเป็นเพื่อนกันได้อย่างสนิทใจ ยิ่งถ้าเคยเป็นแฟนกันมาก่อน ให้เรากลับไปถามให้ชัดว่าเขาคิดอะไรกันแน่ <br>
<br>
เขาก็ตอบว่าเป็นแค่เพื่อนจริงๆ จะเป็นเพื่อนกันตลอดไป จริงๆนะเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่วันที่เขาบอกเลิกเราแล้ว ที่โทรมาหาทุกครั้งก็คุยกันแบบเพื่อน เขายังงงว่าทำไมเราต้องโกรธเขาตอนที่รู้ว่าเขามีแฟนแล้ว ทำไมต้องบอกเลิกเขาก็ในเมื่อเราเป็นแค่เพื่อนกัน กลายเป็นว่าเราเข้าใจผิดไปเองงั้นเหรอ? ก็เราถามเขาแล้วนะว่าตกลงมันยังไง เขาก็ไม่พูดแต่กลับชวนเรื่องเก่าๆ ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าเราคิดและรู้สึกกับเขาอย่างไร ทำไมจึงไม่พูดออกมาตั้งแต่ตอนนั้น ปล่อยให้เราคิดไปว่าเราจะกลับมาเริ่มต้นกันใหม่ พาเราไปกินข้าวดูหนังกันทำไม โทรหาเราตอนเช้าหลังจากตื่นนอนทำไม ทำไมต้องทำเหมือนตอนเป็นแฟนกัน กลายเป็นเราเองที่ผิดที่คิดไปเอง <br>
<br>
พอเราบอกว่านับจากวันนี้ไปถ้าเห็นแก่ความเป็นเพื่อนของเรา ไม่ต้องโทรหาเราได้ไหม ถ้ามีอะไรเดี๋ยวเราจะโทรไปหาเอง กลับบอกถ้าอย่างงั้นก็ไม่ต้องเป็นเพื่อนกันแล้ว อย่ามาตีกรอบให้กับเขา จากวันนี้ไปเราก็ไม่ต้องคุยกันอีก <br>
<br>
เจ็บและเสียใจมากที่ดันมารักผู้ชายเห็นแก่ตัวคนนี้ มีแฟนแล้วก็เข้ามาจีบเราทำให้เรารัก พอเราตัดใจเลิกก็พยายามทำตัวเหมือนจะกลับเข้ามา แล้วสุดท้ายก็บอกว่าเราคิดไปเอง แถมท้ายที่สุดก็คือสิ่งดีๆที่เคยทำร่วมกันมาคงสูญเปล่า <br>
<br>