มุมชวนคุย

ทุกวันนี้เรารู้สึกว่าตัวเราเองแยกแยะไม่ออกเลยว่า ทุกวันนี้เรารักมันหรือป่าว หรืออาจจะเป็นแค่ความเคยชินที่มีคนอยู่ใกล้ๆ <br>
เมื่อก่อนมีเพื่อนเราคนนึง เค้ามีปัญหากะแฟน เพราะว่าแฟนเค้าไปมีผู้หญิงอีกคนนึง เราสงสัยว่าทำไมถึงไม่ยอมตัดใจเลิกกะมันไปซะ ทั้งๆที่มันก็ทำอย่างนี้มาหลายครั้งแล้ว เพื่อนเราบอกว่า เค้าทำไม่ได้ เพราะว่าทั้งรักและผูกพัน แถมยังทำใจไม่ได้ที่ต่อไปจากนี้จะต้องเที่ยวคนเดียว ดูหนังคนเดียว ไปซื้อของคนเดียว ไม่เคยชินที่จะใช้ชีวิตคนเดียว เค้าเคยชินกะการที่ต้องมีคนอยู่ข้างๆตลอด มีคนนั่งกินข้าวด้วย มีคนนอนข้างๆ อาไรทำนองนั้น เค้ายอมเจ็บอีกหลายๆครั้งเพื่อที่ให้ผู้ชายคนนั้นยังอยู่กะเค้าตลอดไป มันก็ไม่แปลกหรอก เพราะคบกันมาเป็นสิบปี <br>
<br>
ทุกวันนี้เราก็รู้สึกว่าเรากำลังจะดำเนินรอยตามเพื่อน ตรงที่ว่าถ้านอนคนเดียวจะนอนไม่หลับ ไม่หลับเลยทั้งๆๆที่ง่วงแสนง่วง มันไม่ชินที่ไม่มีคนมานอนเบียดกัน <br>
แฟนเราก็ว่าเรานะว่า ทำไมเวลานอนด้วยกัน หลับได้หลับดี แต่เวลาอยู่คนเดียวทีไร ทำเป็นนอนไม่หลับ เหมือนมันจะว่าเรากระแด๊ะ ประมาณนั้น <br>
<br>
เรายังเคยคิดเล่นๆๆเลยนะว่า ถ้าเราเลิกกะมันไป ต่อไปเราจะอยู่ยังไง จะใช้ชีวิตยังไง ส่วนเรื่องที่จะมีชีวิตอยู่ต่ออีกไหม อันนั้นมีแน่นอน เพราะว่ามันคงไม่ทำให้เราฆ่าตัวตายได้หรอก <br>
<br>
ตอนนี้เราเคยชินที่มีมันอยู่ข้างๆ ถึงแม้บางครั้งมันจะทำตัวแย่ยังไงก็ตาม หรือบางครั้งก็ไม่สามารถปรึกษาอาไรมันได้เลยก็ตาม แต่เราเคยชินที่ว่า เราสามารถเตือนใจตัวเองให้ปกติ ให้มีมันอยู่ในใจ ว่าอย่างน้อยเราก็ยังมีมัน ให้คิดถึง ได้เวลาเหงา <br>
<br>
เรื่องนี้อาจจะเป็นแค่เรื่องฟุ้งซ่านของเราคนเดียวก็ได้ คนอื่นอาจจะไม่เป็น <br>
เราก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน <br>
<br>
เพื่อนๆคิดไงอะ

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่