มุมชวนคุย
ปราการแห่งฐิทิ..เป็นตัวทำลายปราการแห่งความรักอันสวยงาม
pampam
01/02/2008 13:41
1,145 เข้าชม
เรื่องนี้เกิดขึ้นที่เวียดนาม <br>
เป็นเรื่องโศกนาฏกรรมแห่งความรักที่บันทึกไว้ในข้อเขียนเรื่อง "เมตตาภาวนา : <br>
คำ สอนว่าด้วยรัก" ของท่าน "ติช นัท ฮันท์ อ่านจบหลายครั้งก็ยังประทับใจ <br>
จึงอยากนำมาเล่าต่อ <br>
<br>
<br>
ชายหนุ่มกับหญิงสาวคู่หนึ่งเพิ่งแต่งงานกันได้ไม่นาน <br>
ฝ่ายชายก็ถูกเกณฑ์ไปราชการสงคราม หญิงสาวไปส่งสามีจนสุดสายตา <br>
เขาหายไปในสงครามเป็นเวลากว่า 3 ปีจึงส่งข่าวคราวกลับมา <br>
เธอดีใจมากจูงมืออ้ายตัวเล็กไปรับผู้เป็นพ่อแต่เช้าตรู่ <br>
ทันทีที่พบกันทั้งสองโผเข้าหา กัน สัมผัสไออุ่นจากกันและกัน นิ่ง นาน <br>
จนเกือบลืมไปว่ามีลูกชายตัวเล็กยืนจ้องตาแป๋วอยู่ <br>
<br>
ผู้เป็นพ่อดีใจมาก ยื่นมือไปหมายกอดลูกชายแต่เจ้าหนูถอยกรูด <br>
แม่ปลอบว่า "อย่าตกใจ <br>
เจ้าหนูไม่เคยเห็นหน้าพ่อมาก่อนก็เป็นเช่นนี้แหละ" <br>
ทั้งสามเดินกลับมาตามทางจนถึงตลาด <br>
หญิงสาวขอตัวเข้าไปซื้อข้าวของสำหรับทำกับข้าวมื้อพิเศษ <br>
ชายหนุ่มมีโอกาสอยู่กับลูกชาย <br>
จึงขออุ้มเจ้าตัวน้อยอีกครั้งหนึ่งแต่ไม่สำเร็จ เท่านั้นยังไม่กระไร <br>
พอเจ้าลูกชายเริ่มพูดบางสิ่งบางอย่างเขาจึงรู้สึกได้ถึงที่มาแห่งปฏิกิริยาอันผิดปกติ <br>
น้าไม่ใช่พ่อ ของหนู พ่อหนูมาหาแม่ทุกคืน พอแม่นั่งพ่อก็นั่ง พอแม่ยืน พ่อก็ยืน... <br>
<br>
เพียงไม่กี่คำเท่านี้เอง <br>
หัวใจของชายหนุ่มผู้เหนื่อยหนักมาจากสงครามอันแสนหฤโ หด <br>
ยาวนานก็พลันกระด้างยังกับแผ่นศิลา <br>
สักพักหนึ่งพอหญิงสาวเดินกลับมาจากตลาด เธอก็พบว่าทุก <br>
อย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เขาไม่เพียงแต่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน <br>
หากหน้าเธอเข้าก็ไม่ปราย ตามองอีกต่อไป เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น <br>
<br>
<br>
<br>
เย็นวันนั้น <br>
อาหารที่เธอบรรจงทำอย่างสุดฝีมือเพื่อต้อนรับการกลับมาของเขาจืดสนิท <br>
ทั้งคู่เข้านอนแต่หัวค่ำ ต่างนอนลืมตาโพลงอยู่ในความมืด <br>
เธอถามตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นขณะ ที่เธอแวะไปซื้อของ <br>
เขาถามว่าเธอยังเป็นผู้หญิงคนที่เขาสุดรักอย่างจับใจคนเดิมอยู่หรือเปล่า <br>
ต่างคนต่างถามกันและกันในความมืด ทว่าเป็นการถามที่เงียบงำจนวังเวง <br>
เขาเย็นชากับเธอจากวันแรกจนถึงวันที่สาม ไม่มีการถามไถ่ <br>
ไม่มีการโอบกอดอัน อบอุ่น ไม่มีการรับประทานอาหารร่วมกันอย่างเอร็ดอร่อย <br>
ไม่มีแม้แต่การปรายตามองกันและกัน อย่างเต็มสองตาฉันสามีหนุ่มภรรยาสาว <br>
<br>
การณ์เป็นไปดังนั้นอยู่จนถึงเย็นวันที่สาม แล้วความอดทน <br>
ของเธอก็สิ้นสุดลง เธอตัดสินใจลาจากความระทมทุกข์ที่แม่น้ำสายหนึ่ง <br>
ทิ้งปมปัญหาทุกอย่างไว้ ข้างหลังอย่างไม่ไยดีธอ <br>
เย็นวันนั้นเขารู้ข่าวการจากไปของเธอด้วยน้ำตานองทั้งสองแก้ม <br>
เขาไปรับศพ เธอมาบำเพ็ญกุศลอย่างเงียบๆในบ้านของตัวเอง <br>
มีเพียงเจ้าหนูเท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อนเขาจนดึกดื่น <br>
<br>
<br>
และคืนนี้ความลึกลับทั้งปวงก็ได้รับการคลี่คลาย <br>
<br>
ตะเกียงน้ำมันก๊าดที่จุดไว้บนโลงค่อยๆหรี่ลงจวนเจียนจะดับ <br>
เขาเติมน้ำมันแล้วจุดใหม่ เปลวไฟโชนแสงวูบวาบ เขาลุกเดินกลับไปกลับมา <br>
ขณะนั้นเองเงาของเขาทาบทอไป ปรากฏยังฝาเรือน <br>
เจ้าหนูชี้ไปที่เงาพลางตะโกนลั่น "นั่นไง พ่อหนูมาแล้ว <br>
พอแม่นั่งพ่อก็นั่ง แม่ยืนพ่อก็ยืน คนนั้นแหละพ่อของหนู" <br>
<br>
ชายหนุ่มมองตามเจ้าหนู เห็นเงาของตัวเองทาบทออยู่ที่ฝา <br>
จึงเข้าใจขึ้นมาใน นาทีนั้นเองว่า "พ่อ" ที่เจ้าหนูเอ่ยถึงก็คือ "เงา" <br>
ที่เห็นอยู่นี่เอง ปริศนาทุกอย่างกระจ่างแล้ว <br>
<br>
เธอ...คงรักเขามากสินะ ถึงขนาดสมมุติให้เงาตัวเองเป็นเขา แล้วบอกเจ้า <br>
หนูว่าเงาก็คือตัวเขา คือ "พ่อ"ที่หายไปในสงคราม โอ...ไม่น่าเลย <br>
<br>
ความจริงนี้เจ็บปวดเกินไป เจ็บเกินกว่าหัวใจของคนธรรมดาจะรับไหว <br>
รุ่งขึ้น อีกวัน เขาชดใช้ความผิดพลาดอย่างมหันต์ของตัวเอง <br>
ด้วยการให้แม่น้ำเป็นตุลาการผู้พิพากษาชีวิต <br>
เขาอีกชีวิตหนึ่ง...เรื่องราวของเขาและเธอเป็นโศกนาฏกรรมแห่งความรัก <br>
ที่เล่าขานกันมาอีกนานนับนาน <br>
<br>
<br>
วันนั้น หลังจากเจ้าหนูพูดถึง "พ่อ" ของตัวเองให้เขาฟังที่กลางตลาด <br>
หากเขา ไม่หุนหันพลันแล่น มีสติสักนิดหนึ่ง ถามไถ่จากเธอว่า "พ่อ" <br>
คนที่เจ้าหนูพูดถึงคือใคร และหลัง จากที่เขาเย็นชา ปิดปากเงียบสนิท <br>
หากเธอจะอาจหาญถามเขากลับไปว่ามันเกิดอะไรขึ้น เธอก็คงไม่ต้องเจ็บจนเกินเยียวยา <br>
และเขาเองก็คงไม่ต้องจบชีวิตอย่างน่าอนาถเช่นนั้น <br>
<br>
ไม่ใช่เธอไม่รักเขา และไม่ใช่เขาก็ไม่รักเธอ หากทั้งเธอและเขาต่างรัก <br>
ต่างภักดีต่อกันอย่างสุดซึ้ง ความรักของคนทั้งสอง บริสุทธิ์ งดงาม <br>
หมดจด จนกลายเป็นตำนานเล่าขานดังเรื่องราวของวีรบุรุษวีรสตรีผู้พิชิต <br>
ความผิดพลาดหากจะพึงมีบนเส้นทางแห่งรักแท้จนกลายมาเป็นโศกนาฏกรรมของคนทั้งคู่เกิดจากเส้น <br>
<br>
บางๆของปราการแห่ง "ทิฐิ" โดยแท้ <br>
<br>
หากทั้งเธอและเขา ยอมวาง "ทิฐิ" ลง แล้วหันหน้าเข้าหากันอย่างถ้อยทีถ้อยอ าศัย <br>
ถามไถ่จากกันและกันอย่างให้เกียรติกันทั้งสองฝ่าย <br>
ไหนเลยจะต้องมาจำพรากทั้งที่ยังรักล้นใจเช่น นั้น <br>
<br>
<br>
รักเอย รักนั้นงดงาม........... <br>
บริสุทธิ์ อ่อนหวาน ไม่ใช่ความผิดของความรักหรอกจะบอกให้ <br>
<br>
ผิดที่ใจอันมากด้วย "ทิฐิ" ของทั้งคู่นั่นต่างหาก <br>
<br>
<br>
<br>
ปรารถนารักที่ยั่งยืนหมื่นปี อย่าให้มี "ปราการแห่งทิฐิ" <br>
มากางกั้นแค่นั้นพอ ........ <br>
<br>
(อิอิ copy เขามา อ่านแล้วรู้สึกดีเลยอยากให้อ่าน) <img src="pic/b4.gif"> <img src="pic/b4.gif">
เป็นเรื่องโศกนาฏกรรมแห่งความรักที่บันทึกไว้ในข้อเขียนเรื่อง "เมตตาภาวนา : <br>
คำ สอนว่าด้วยรัก" ของท่าน "ติช นัท ฮันท์ อ่านจบหลายครั้งก็ยังประทับใจ <br>
จึงอยากนำมาเล่าต่อ <br>
<br>
<br>
ชายหนุ่มกับหญิงสาวคู่หนึ่งเพิ่งแต่งงานกันได้ไม่นาน <br>
ฝ่ายชายก็ถูกเกณฑ์ไปราชการสงคราม หญิงสาวไปส่งสามีจนสุดสายตา <br>
เขาหายไปในสงครามเป็นเวลากว่า 3 ปีจึงส่งข่าวคราวกลับมา <br>
เธอดีใจมากจูงมืออ้ายตัวเล็กไปรับผู้เป็นพ่อแต่เช้าตรู่ <br>
ทันทีที่พบกันทั้งสองโผเข้าหา กัน สัมผัสไออุ่นจากกันและกัน นิ่ง นาน <br>
จนเกือบลืมไปว่ามีลูกชายตัวเล็กยืนจ้องตาแป๋วอยู่ <br>
<br>
ผู้เป็นพ่อดีใจมาก ยื่นมือไปหมายกอดลูกชายแต่เจ้าหนูถอยกรูด <br>
แม่ปลอบว่า "อย่าตกใจ <br>
เจ้าหนูไม่เคยเห็นหน้าพ่อมาก่อนก็เป็นเช่นนี้แหละ" <br>
ทั้งสามเดินกลับมาตามทางจนถึงตลาด <br>
หญิงสาวขอตัวเข้าไปซื้อข้าวของสำหรับทำกับข้าวมื้อพิเศษ <br>
ชายหนุ่มมีโอกาสอยู่กับลูกชาย <br>
จึงขออุ้มเจ้าตัวน้อยอีกครั้งหนึ่งแต่ไม่สำเร็จ เท่านั้นยังไม่กระไร <br>
พอเจ้าลูกชายเริ่มพูดบางสิ่งบางอย่างเขาจึงรู้สึกได้ถึงที่มาแห่งปฏิกิริยาอันผิดปกติ <br>
น้าไม่ใช่พ่อ ของหนู พ่อหนูมาหาแม่ทุกคืน พอแม่นั่งพ่อก็นั่ง พอแม่ยืน พ่อก็ยืน... <br>
<br>
เพียงไม่กี่คำเท่านี้เอง <br>
หัวใจของชายหนุ่มผู้เหนื่อยหนักมาจากสงครามอันแสนหฤโ หด <br>
ยาวนานก็พลันกระด้างยังกับแผ่นศิลา <br>
สักพักหนึ่งพอหญิงสาวเดินกลับมาจากตลาด เธอก็พบว่าทุก <br>
อย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เขาไม่เพียงแต่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน <br>
หากหน้าเธอเข้าก็ไม่ปราย ตามองอีกต่อไป เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น <br>
<br>
<br>
<br>
เย็นวันนั้น <br>
อาหารที่เธอบรรจงทำอย่างสุดฝีมือเพื่อต้อนรับการกลับมาของเขาจืดสนิท <br>
ทั้งคู่เข้านอนแต่หัวค่ำ ต่างนอนลืมตาโพลงอยู่ในความมืด <br>
เธอถามตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นขณะ ที่เธอแวะไปซื้อของ <br>
เขาถามว่าเธอยังเป็นผู้หญิงคนที่เขาสุดรักอย่างจับใจคนเดิมอยู่หรือเปล่า <br>
ต่างคนต่างถามกันและกันในความมืด ทว่าเป็นการถามที่เงียบงำจนวังเวง <br>
เขาเย็นชากับเธอจากวันแรกจนถึงวันที่สาม ไม่มีการถามไถ่ <br>
ไม่มีการโอบกอดอัน อบอุ่น ไม่มีการรับประทานอาหารร่วมกันอย่างเอร็ดอร่อย <br>
ไม่มีแม้แต่การปรายตามองกันและกัน อย่างเต็มสองตาฉันสามีหนุ่มภรรยาสาว <br>
<br>
การณ์เป็นไปดังนั้นอยู่จนถึงเย็นวันที่สาม แล้วความอดทน <br>
ของเธอก็สิ้นสุดลง เธอตัดสินใจลาจากความระทมทุกข์ที่แม่น้ำสายหนึ่ง <br>
ทิ้งปมปัญหาทุกอย่างไว้ ข้างหลังอย่างไม่ไยดีธอ <br>
เย็นวันนั้นเขารู้ข่าวการจากไปของเธอด้วยน้ำตานองทั้งสองแก้ม <br>
เขาไปรับศพ เธอมาบำเพ็ญกุศลอย่างเงียบๆในบ้านของตัวเอง <br>
มีเพียงเจ้าหนูเท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อนเขาจนดึกดื่น <br>
<br>
<br>
และคืนนี้ความลึกลับทั้งปวงก็ได้รับการคลี่คลาย <br>
<br>
ตะเกียงน้ำมันก๊าดที่จุดไว้บนโลงค่อยๆหรี่ลงจวนเจียนจะดับ <br>
เขาเติมน้ำมันแล้วจุดใหม่ เปลวไฟโชนแสงวูบวาบ เขาลุกเดินกลับไปกลับมา <br>
ขณะนั้นเองเงาของเขาทาบทอไป ปรากฏยังฝาเรือน <br>
เจ้าหนูชี้ไปที่เงาพลางตะโกนลั่น "นั่นไง พ่อหนูมาแล้ว <br>
พอแม่นั่งพ่อก็นั่ง แม่ยืนพ่อก็ยืน คนนั้นแหละพ่อของหนู" <br>
<br>
ชายหนุ่มมองตามเจ้าหนู เห็นเงาของตัวเองทาบทออยู่ที่ฝา <br>
จึงเข้าใจขึ้นมาใน นาทีนั้นเองว่า "พ่อ" ที่เจ้าหนูเอ่ยถึงก็คือ "เงา" <br>
ที่เห็นอยู่นี่เอง ปริศนาทุกอย่างกระจ่างแล้ว <br>
<br>
เธอ...คงรักเขามากสินะ ถึงขนาดสมมุติให้เงาตัวเองเป็นเขา แล้วบอกเจ้า <br>
หนูว่าเงาก็คือตัวเขา คือ "พ่อ"ที่หายไปในสงคราม โอ...ไม่น่าเลย <br>
<br>
ความจริงนี้เจ็บปวดเกินไป เจ็บเกินกว่าหัวใจของคนธรรมดาจะรับไหว <br>
รุ่งขึ้น อีกวัน เขาชดใช้ความผิดพลาดอย่างมหันต์ของตัวเอง <br>
ด้วยการให้แม่น้ำเป็นตุลาการผู้พิพากษาชีวิต <br>
เขาอีกชีวิตหนึ่ง...เรื่องราวของเขาและเธอเป็นโศกนาฏกรรมแห่งความรัก <br>
ที่เล่าขานกันมาอีกนานนับนาน <br>
<br>
<br>
วันนั้น หลังจากเจ้าหนูพูดถึง "พ่อ" ของตัวเองให้เขาฟังที่กลางตลาด <br>
หากเขา ไม่หุนหันพลันแล่น มีสติสักนิดหนึ่ง ถามไถ่จากเธอว่า "พ่อ" <br>
คนที่เจ้าหนูพูดถึงคือใคร และหลัง จากที่เขาเย็นชา ปิดปากเงียบสนิท <br>
หากเธอจะอาจหาญถามเขากลับไปว่ามันเกิดอะไรขึ้น เธอก็คงไม่ต้องเจ็บจนเกินเยียวยา <br>
และเขาเองก็คงไม่ต้องจบชีวิตอย่างน่าอนาถเช่นนั้น <br>
<br>
ไม่ใช่เธอไม่รักเขา และไม่ใช่เขาก็ไม่รักเธอ หากทั้งเธอและเขาต่างรัก <br>
ต่างภักดีต่อกันอย่างสุดซึ้ง ความรักของคนทั้งสอง บริสุทธิ์ งดงาม <br>
หมดจด จนกลายเป็นตำนานเล่าขานดังเรื่องราวของวีรบุรุษวีรสตรีผู้พิชิต <br>
ความผิดพลาดหากจะพึงมีบนเส้นทางแห่งรักแท้จนกลายมาเป็นโศกนาฏกรรมของคนทั้งคู่เกิดจากเส้น <br>
<br>
บางๆของปราการแห่ง "ทิฐิ" โดยแท้ <br>
<br>
หากทั้งเธอและเขา ยอมวาง "ทิฐิ" ลง แล้วหันหน้าเข้าหากันอย่างถ้อยทีถ้อยอ าศัย <br>
ถามไถ่จากกันและกันอย่างให้เกียรติกันทั้งสองฝ่าย <br>
ไหนเลยจะต้องมาจำพรากทั้งที่ยังรักล้นใจเช่น นั้น <br>
<br>
<br>
รักเอย รักนั้นงดงาม........... <br>
บริสุทธิ์ อ่อนหวาน ไม่ใช่ความผิดของความรักหรอกจะบอกให้ <br>
<br>
ผิดที่ใจอันมากด้วย "ทิฐิ" ของทั้งคู่นั่นต่างหาก <br>
<br>
<br>
<br>
ปรารถนารักที่ยั่งยืนหมื่นปี อย่าให้มี "ปราการแห่งทิฐิ" <br>
มากางกั้นแค่นั้นพอ ........ <br>
<br>
(อิอิ copy เขามา อ่านแล้วรู้สึกดีเลยอยากให้อ่าน) <img src="pic/b4.gif"> <img src="pic/b4.gif">