มุมชวนคุย

คือเราตอนนี้ไม่รู้จะทำไง และไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองด้วย คือเรามีเพื่อนสนิทอยู่คนนึง สนิทมากตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ถ้าถามว่าแอบรักเพื่อนตัวเองมั้ยมันก็ใช่นะ เพียงแต่ว่าไม่เคยคิดในทางชู้สาว ไม่เคยคาดหวังกับเรื่องนี้ก็คบกันไปเรื่อยๆ แต่ก็แอบแคร์มันเป็นพิเศษ เพราะมันชอบทำตัวมีปัญหา <br>
<br>
แต่ตอนนี้สิ มันเปลี่ยนไป เราสองคนมีความสัมพันธ์ที่เลยเถิดไปแล้ว มันเริ่มเปลี่ยนประมาณปลายปีที่แล้วที่เวลาเที่ยว เปลี่ยนจากโอบไหล่ไปเป็นเกาะเอว ชอบจับมือแบบสอดนิ้วอยุ่ตลอดเวลา (จริงๆ ไอ้จับมือไม่นึกเอะใจหรอก เพราะมันทำประจำจนมันเป็นเรื่องธรรมดา จนบางทีเราก็จับมันตอบ แถมเป็นตอนเที่ยว ไอ้เราก็นึกว่าห่วง)ไปส่งที่อพาร์ตเม้นท์ไม่ถึงหน้าประตูหล่ะไม่ยอมกลับ (รึมันจะนึกวางแผนตั้งแต่ตอนนี้นะ) <br>
<br>
เรื่องมันเริ่มต้นที่มันแวะเข้ายืมตังค์กลับบ้านตอนตีสอง หลังจากมันกลับจากงานแล้วก็ขอค้างด้วยเพราะกลับบ้านไม่ไหว (รู้ว่ามันไม่เมาหรอก แต่สงสารที่ต้องเดินออกปากซอยตั้งไกล แถมไม่รู้จะมีแท๊กซี่รึป่าว) ก็เรยพลาดโดนมันปล้ำขโมยจูบ ดีที่มันยังยั้งไว้ได้ ก็เรยยังไม่เสียวันนั้น เราห้ามไม่ให้ทำทั้งพูดดีๆ ทั้งขู่ ทั้งทำร้าย แต่ก็ไม่หยุดแถมบอกว่า มันหยุดไม่ได้มันตั้ง 4 ปีแล้ว (รู้จักกันมาจะ 6 ปีแล้ว) คือ เค้าบอกว่าอยากรู้ว่าที่ผ่านมาทำไมเราถึงแคร์มันมากเป็นพิเศษ(จริงเราเป็นคนรักเพื่อนนะ ก็ไม่ใช่เฉพาะมันนะที่แคร์ กับคนอื่นก็ไม่ต่างกัน อาจเป็นเพราะตอนเรียนทำตัวติดกันตลอดมั้ง) เราก็ถามว่าเพิ่งจะมาพิสูจน์อะไรเอาป่านนี้ (ยังกะในหนังเพื่อนสนิทแหน่ะ) เค้าก็บอกว่า มันไม่มีโอกาส เพราะเวลาเราไปไหนมักจะไปเป็นกลุ่ม4-5คน (แต่ก็แอบค้านอยู่ในใจว่า ถ้าแกล่อฉันไปกะแกสองต่อสอง ฉันก็คงเชื่อใจยอมไป แล้วทำไมไม่ทำตอนนั้น แต่พูดไม่ทันเพราะมันชุลมุน) โดนไปวันนั้นก็เสียจูบแรกกะผู้ชายไป โดนนอนกอดทั้งคืน ทั้งที่ร้อนแทบตาย แถมไม่ได้สระผมอีกต่างหาก ใส่เสื้อนอนกะกางเกงของพี่ชาย ดูไม่ได้เรยหล่ะ <br>
<br>
คราวนี้อึดอัดกันเป็นเดือน ก็เจอหน้ากันปกติ คุยกันเหมือนเดิม แบบมึงกู สัตว์ที่น่ารักออกมาเพ่นพ่านกันไปหมด ก็ยังนัดเที่ยวกันเหมือนเดิม <br>
<br>
แต่คราวนี้เค้าออกปากเองว่าไม่อยากมาส่ง เพราะกลัวห้ามใจตัวเองไม่ได้ อยากเป็นเพื่อนกะเราตลอดไป ถ้าเป็นแต่ก่อนคงหัวเราะ ฮาขี้แตกขี้แตน แต่วันนั้นเรากลับรู้สึกว่าฝืนอย่างบอกไม่ถูก มันอึดอัด และเหมือนจะรับรู้ว่าเค้าก็เป็นเหมือนกัน นั่งกุมขมับ กอดตัวเองตลอดเวลา แถมกินเหล้ามากเป็นพิเศษ สุดท้ายมันก็ต้องไปส่งเราอยุ่ดี ระหว่างทางแอบคิดเล่นๆในใจ ว่าถ้าได้ไปบ้านมันจะยอมมันวะ (มันหวงบ้าน ไม่ยอมให้เพื่อนที่เป็นผู้หญิงไป นอกจากแฟน) <br>
<br>
เหมือนจะสื่อใจกันได้นะ มันก็ถามว่าไปบ้านมั้ย เดี๋ยวมันจะขับรถมาส่ง ไอ้เราก็เออออ แต่มาคิดอีกที มันจะมาส่งยังไงหล่ะ ท่าทางมันก็ย่ำแย่ขนาดนั้น แต่ไม่ทันแล้ว ถ้าเข้าซอยบ้านมันก็อย่าคิดว่าจะออกมาคนเดียวได้ (วกวนมาก) พอไปถึง มันก็ให้รอแป๊บนึง เพราะพี่สาวมันยังไม่นอน ก็เรยหลับตาซักพัก ลืมตาอีกทีหน้ามันก็ลอยอยุ่ไกล้คล้ายจะจูบ ก็เรยผลักแต่ก็ดึงเราไปกอด <br>
<br>
แล้วมันก็จูงเราเข้าไปในบ้าน ที่มีพี่สาวมันอยู่ แล้วให้เราขึ้นข้างบนไปก่อน คิดดูสิพี่สาวมันจะคิดยังไง เค้าไม่เคยเจอเราแต่ก็น่าจะรู้ว่าเราเป็นเพื่อน พอเข้าไปในห้องเหมือนกะปลงอ่ะ ยอมไปเรยทั้งตื่นเต้น ทั้งกลัว ทั้งตกใจ สุดท้ายก็ไม่รอด <br>
<br>
ตอนนี้เพิ่งมีอีกทีที่อพาร์ตเม้นท์เรา ว่าจะใจแข็งแต่ก็ไม่นาน ทั้งเราและเค้าต่างก็รับรู้ว่ากันและกันมีความรู้สึกทีดีต่อกัน ไม่มากมาย แต่ตัดขาดไม่ได้ แล้วมันคืออะไรหล่ะ ความรู้สึกนี้ ตอนนี้ที่มันยังก้ำกึ่งคือ พอผ่านไปแล้วมันเหมือนกับว่าเราไม่ได้รักมันเรย ทั้งที่ก็รักมันจะตาย (เข้าใจมั้ยเนี่ย)แบบว่าไม่ค่อยสนใจมันเหมือนเมื่อก่อน แถมไม่อยากรับรุ้ว่ามันจะเลิกกะแฟนรึยัง ไม่สนใจสถานะของตัวเอง รู้แต่ว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ดี ที่อยากจะเก็บเอาไว้ คือเราไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง จะลงเอยแบบไหน ช่วยเป็นกำลังใจให้เราด้วยนะ

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่