มุมชวนคุย
เรื่องราวประจำวันนี้ : เคน ธีรเดช กับ "สวรรค์เบี่ยง" ภาค2
Patrapon
26/06/2008 07:06
2,762 เข้าชม
ผมเชื่อว่า ร้อยละ 90 (ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงล่ะน่า) ของผู้ชมในนี้ <br>
คงเป็นแฟนประจำของละคร "สวรรค์เบี่ยง" ทางช่อง 3 นะครับ <br>
ดูได้จากความดังที่ติดตามมาของเพลงประกอบละคร <br>
"จุดอ่อนของฉันอยู่ตรงที่หัวใจ" ที่ร้องกันได้ทั่วบ้านทั่วเมือง <br>
<br>
จนมีกระแสเรียกร้องให้มีละครภาค 2 ตามมา <br>
<br>
แม้จะทราบดีว่า เป็นเพียงบทประพันธ์เพื่อความบันเทิง <br>
แต่ผมก็อดเป็นห่วงสังคมไม่ได้ ผมจึงอยากจะแลกเปลี่ยน <br>
มุมมองในมุมที่แตกต่างบ้างนะครับ <br>
หวังว่า แฟนละครคงไม่ว่ากันนะครับ <br>
(เฮ้อ หาเรื่องจริงๆเลยเรา วางระเบิดอีกแล้ว) <br>
<br>
ถ้าพระเอกของเรา ไม่ใช่เคน ธีรเดช <br>
แต่เป็นพระเอกโนเนมคนหนึ่ง หนวดเคราครึ้มๆ <br>
ผิวเข้ม หน้าตาเจ้าชู้ ท่าทางนักเลงๆหน่อยนึง <br>
เราจะเปลี่ยนคำสรรพนามเรียกพระเอกคนนี้ว่า อะไร? <br>
<br>
พฤติกรรมของ คาวี เป็นสิ่งที่ยอมรับได้หรือในสังคมไทย? <br>
การลักพาตัวผู้หญิง ไปกักขังหน่วงเหนี่ยว ใช้กำลัง <br>
ข่มขืนกระทำชำเรา ดูถูกเหยียดหยามต่างๆ นานา <br>
ปฏิบัติต่อเธอ ราวกับเธอเป็นสัตว์ตัวหนึ่ง ของเล่นชิ้นหนึ่ง <br>
กับทั้งยังเคยข่มเหงพี่สาวของเธออีกด้วยเนี่ย <br>
<br>
แล้วถ้าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกับตัวคุณ จะยอมรับได้หรือไม่ <br>
อย่าโกหกตัวเองนะ <br>
<br>
แล้วถ้าคุณเป็นพี่ชาย หรือ เพื่อนชายของนารินจะทำยังไง <br>
จะยังปล่อยให้ชายโฉดผู้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีน้องสาวของคุณคนนี้ <br>
ขี่รถสปอร์ต ลอยหน้า ลอยตาอยู่ในสังคมต่อไปอีกหรือ <br>
<br>
การที่ลูกชายขึ้นเสียง ทะเลาะวิวาท ตะโกนด่าทอ บุคคล <br>
ที่ได้ชื่อว่าเป็น บิดา ผู้มีพระคุณเหนือที่จะบรรยาย <br>
ควรจะเรียกว่า อะไร ถ้าไม่ใช่เนรคุณ <br>
<br>
เผาเครื่องกันมาพอแล้ว เครื่องร้อนแล้วล่ะสิ <br>
อย่าเพิ่งโมโหผมแทน เคน สิ คราวนี้มาเข้าเรื่องกันดีกว่า <br>
<br>
งั้นลองมาอ่าน บทละคร "สวรรค์เบี่ยง" ภาค2 <br>
ฉบับย่อๆของผมบ้างนะครับ <br>
อาจจะแต่งสู้เจ้าของบทประพันธ์ไม่ได้นะครับ <br>
อย่าคาดหวังเยอะ แค่มือสมัครเล่นครับ <br>
. <br>
. <br>
. <br>
นารินท้องค่อยๆ เริ่มโต <br>
เธอตัดสินใจแน่นอนแล้วว่า จะต้องหนีอย่างเดียวเท่านั้น <br>
<br>
จึงได้ตัดสินใจหนีออกจากบ้าน โดยไปเช่าบ้านไม้หลังหนึ่งริมน้ำ <br>
ไว้พักอาศัยก่อนที่จะคลอดลูกน้อยออกมา <br>
เพื่อหนีให้พ้นจากการไล่ล่าของคาวี เธอจึงต้องทนลำบาก <br>
ทำงานที่แม้จะใกล้เคียงกับงานเดิมที่เธอแสนรัก แต่ต่างกันราวกับเหว <br>
นั่นคือ ร้อยมาลัย เพียงเพื่อต้องการเงินเพียงเล็กน้อย <br>
ที่จะเอาไว้เป็นค่าใช้จ่ายยามที่เธอคลอดลูกน้อยของเธอ <br>
<br>
อีกด้านหนึ่ง คาวี พยายามออกตามหา นาริน ทุกหนทุกแห่ง <br>
ที่เธอเคยไป วันแล้ววันเล่า แต่ก็ไร้วี่แวว แต่เขาก็ยังคง <br>
พยายามติดตามเธอต่อไป ทั้งวันทั้งคืนเขาเฝ้าคิดถึง <br>
ในที่สุด เขาก็รู้แล้วว่า เขารักนารินอย่างหมดหัวใจ <br>
เขารู้สึกผิดต่อเธอเป็นอย่างมาก อยากจะขอให้เธอยกโทษให้เขา <br>
เขาเป็นกังวลจนเก็บไปฝันอยู่ทุกคืน ด้วยความคิดถึงเธอและลูกน้อย <br>
ตั้งแต่เธอจากไป เขาไม่เคยข่มตาหลับได้เลยซักเพียงแค่คืนเดียว <br>
มันเหมือนตราบาปที่จะติดตัวเขาไปตลอดกาล แต่.. <br>
เขาก็ยังคงเพียรพยายามติดตามเสาะหาเธอต่อไป <br>
<br>
ทางด้านต้อมซึ่งก็หลงรักนารินอยู่เพียงข้างเดียวตลอดมา <br>
ก็เพียรพยายามเสาะแสวงหา นาริน เช่นกัน <br>
แต่เขาโชคดีกว่าที่ได้พบเธอโดยบังเอิญ <br>
จึงได้รู้ว่า เธอตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวแล้วที่จะใช้ชีวิต <br>
เพียงลำพังผู้เดียว เขาจึงค่อยๆ วางใจ <br>
เขาขออนุญาตมาเยี่ยมเธอบ่อยๆ โดยสัญญาว่าจะไม่บอกคาวี <br>
<br>
แต่ ด้วยความแค้นที่มีต่อคาวี ที่บังอาจทำต่อคนที่เขารัก <br>
จึงได้วานเพื่อนให้ช่วย ว่าจ้างมือปืนออกตามล่าตาวี <br>
โดยที่คาวีไม่ได้รู้ตัวเลย โดยตกลงว่าให้ฆ่าได้ทันทีที่พบ <br>
ซึ่งก็ไม่ต่างกับพี่สาวของนาริน (ภรรยาอย่างถูกต้องของพ่อเขา) <br>
ก็ได้ว่าจ้างนักเลงอันธพาลกลุ่มใหญ่ เพื่อจัดการ <br>
มอบบทเรียนที่แสนแพงแก่คาวี อดีตคนรักของเธอ <br>
<br>
2 เดือนหลังจากนั้น คาวีก็ยังคงเพียรพยายามติดตามเสาะหา <br>
นารินอยู่เช่นทุกวัน เขาต้องทนลำบากอยู่นอกบ้าน <br>
โดยไม่กลับไปเหยียบบ้านอีกเลย เพราะพ่อของเขา <br>
ประกาศตัดความสัมพันธ์ตัดพ่อตัดลูก บัตรเครดิตที่เคยใช้ได้ <br>
อย่างมือเติบก็ถูกยกเลิก เงินทองที่เขามีเริ่มหมดลง <br>
รถสปอร์ตคันหรูถูกขาย เพียงเพื่อนำเงินมาใช้ประทังชีวิต <br>
เขาต้องเดินทางไปพบนักสืบเอกชนหลายราย อยู่บ่อยๆ <br>
เพื่อสอบถามข่าวคราวความคืบหน้าของนารินหญิงที่ตนรัก <br>
ซึ่งทำให้เขาต้องสูญเงินไปนับล้าน แต่ก็ยังไม่มีความคืบหน้า <br>
เขามีชีวิตอยู่อย่างท้อแท้ และสิ้นหวัง โดยที่ไม่รู้ว่า <br>
จะได้เจอนารินเมื่อไร โดยที่เขาก็ไม่ได้ล่วงรู้เลยว่า <br>
กลุ่มนักฆ่าเริ่มรู้ที่กบดานของเขาและภัยกำลังมาเยือนเขาแล้ว <br>
<br>
ในขณะที่เขากำลังลงจากรถกระบะเก่าๆที่ดัดแปลงเป็น <br>
ที่นอนของเขาด้วย เขาสังเกตเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์ที่มีท่าทางแปลกๆ <br>
กึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงเข้ามาหาเขา เขาเริ่มแน่ใจว่า ต้องมีเรื่องอะไรแน่นอน <br>
จึงรีบล้วงกระเป๋าเพื่อหยิบกุญแจรถขึ้น เพื่อไขเข้าไป <br>
แต่ยังไม่ทันทีจะได้เสียบกุญแจ เขาก็ถูกชายฉกรรจ์กลุ่มดังกล่าว <br>
ต่อยจนล้มกลิ้งลง เรี่ยวแรงของเขาซึ่งน้ำหนักลดลงมากกว่า10กิโล <br>
ไม่อาจต่อสู้แรงคนที่มีมากกว่า6คนได้ เขาถูกทั้งมือ เท้า <br>
ไม้หน้าสาม ระดมกระหน่ำหวดตีลงบนร่าง ครั้งแล้วครั้งเล่า <br>
นับครั้งไม่ถ้วน เสียงกระดูกซี่โครงของเขาแตกดังสนั่น <br>
ร่างของเขาไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะต่อต้าน แล้วเขาก็ล้มลง <br>
พร้อมกับร่างที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดแดงฉาน <br>
"นาริน คาวีขอโทษ ยกโทษให้คาวีด้วย" เขาคิด ก่อนที่จะสิ้นสติลง. <br>
. <br>
. <br>
. <br>
เขาฟื้นขึ้นมาอีกครั้งในห้องสีขาว ใต้ผ้าห่มผืนโต <br>
เขาถูกพันธนาการด้วยเฝือกที่แข้งซ้าย ซี่โครงหัก3ท่อน <br>
หมอเล่าว่า สมองของเขาได้รับความกระทบกระเทือน <br>
จนต้องสลบลงถึง1สัปดาห์ เขาต้องทรมานกับแผลที่ <br>
เย็บบนศีรษะอีกมากกว่า 20 เข็ม ตาปูดโปนจนปิด <br>
ฟกช้ำไปทั่วทั้งตัว ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะขยับร่างกาย <br>
เขามองดูสารรูปของตัวเองอย่างเวทนา รำพึงรำพันถึง <br>
สิ่งเลวร้ายต่างๆที่เขาได้ทำกับผู้หญิงตาดำๆที่ไร้ทางสู้ <br>
คนหนึ่งโดยไม่ได้คิดโกรธแค้นใครเลย <br>
เพราะเขารู้ดีว่า มันคือกรรมที่ตามมาสนองเขาเอง <br>
<br>
เขาสำนึกผิดแล้ว และเฝ้ารอวันที่จะได้ออกจากโรงพยาบาล <br>
เพื่อที่จะตามหานารินและลูกในท้องของเขา <br>
. <br>
. <br>
. <br>
3 สัปดาห์ต่อมา ในที่สุดเขาก็ได้ออกจากโรงพยาบาล <br>
ทั้งที่เขายังไม่ได้ถอดเฝือกออก ต้องใช้ไม้เท้าพยุงกายเดิน <br>
เวลาทำให้คาวีรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก <br>
จึงตัดสินใจว่า จะกลับเข้าไปบ้าน เพื่อที่จะขอโทษพี่สาวของนาริน <br>
และขอขมาทั้งพ่อของเขาและแม่ของนาริน ที่ล่วงเกินและได้ทำ <br>
สิ่งเลวร้ายมากมายต่อท่านและนารินอีกด้วย โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า <br>
มีกลุ่มมือปืนที่ต้อมได้ว่าจ้างมาเพื่อดักยิงเขารออยู่ด้านนอก <br>
. <br>
. <br>
. <br>
พอแล้วดีกว่าครับ ไม่อยากทรมานแฟนๆของเคน ธีรเดช เค้า <br>
เดี๋ยวจะน้ำตาท่วมคีย์บอร์ดไปซะเปล่าๆ <br>
<br>
ไปจินตนาการเองบ้างนะครับ <br>
อย่าลืมเพิ่มบทของนารินที่กลั่นแกล้งพระเอก ให้มากกว่าเดิมด้วยล่ะ <br>
<br>
ผู้ชายเลวๆน่ะอย่าไปใจอ่อนง่ายๆด้วย เดี๋ยวจะเคยตัวครับ <br>
คิดซะว่า เป็นการทดสอบความเข้มแข็งของจิตใจเขาบ้าง <br>
อย่าเยอะเกินไปล่ะ เพราะผมว่าโหดพอแล้วนะ <br>
เดี๋ยวจะกลายเป็นหนังซาดิสม์ซะก่อน <br>
<br>
เอาเป็นว่า <br>
ในที่สุด คาวีก็ได้รับบทเรียนจากการกระทำของตนเอง <br>
จึงได้กลับตัวกลับใจเป็นลูกที่ดีของพ่อได้ทดแทนบุญคุณของพ่อ <br>
กลับมาช่วยเหลือ ดูแลกิจการของพ่อสืบต่อไป <br>
อ้อ ลืมบอกไป พ่อของคาวีน่ะผมไม่ให้ตายหรอกนะ <br>
ให้ท่านมีความสุขในบั้นปลายของชีวิตของท่านบ้าง ท่านก็ลำบาก <br>
เพื่อคนในครอบครัวมาตลอดชีวิตแล้ว <br>
ได้นารินกลับมาอยู่กับเขาดังเดิม ได้ทำหน้าที่ของสามีและพ่อที่ดี <br>
ขอบอกอย่างภาคภูมิใจว่า "สวรรค์เบี่ยง" ภาคพิสดารของผมน่ะ <br>
จบแบบแฮปปี้เอ็นดิ้งกว่าอีก ฮิๆๆ <br>
<br>
ดูละครแล้วอย่าลืมย้อนดูตัวเราด้วยนะครับ <br>
แล้วก็อย่าโกรธผมด้วยล่ะ แค่อยากให้กรรมตามสนองคาวี <br>
เพิ่มขึ้นมากหน่อยแค่นั้นเอง เดี๋ยวใครๆจะบอกว่าทำไมทำเลว <br>
แล้วยังได้ดีอีก มันจะไม่สมเหตุสมผลน่ะ จะได้สมจริงหน่อย <br>
<br>
ภัทรพล จอมหักหลังครับ
คงเป็นแฟนประจำของละคร "สวรรค์เบี่ยง" ทางช่อง 3 นะครับ <br>
ดูได้จากความดังที่ติดตามมาของเพลงประกอบละคร <br>
"จุดอ่อนของฉันอยู่ตรงที่หัวใจ" ที่ร้องกันได้ทั่วบ้านทั่วเมือง <br>
<br>
จนมีกระแสเรียกร้องให้มีละครภาค 2 ตามมา <br>
<br>
แม้จะทราบดีว่า เป็นเพียงบทประพันธ์เพื่อความบันเทิง <br>
แต่ผมก็อดเป็นห่วงสังคมไม่ได้ ผมจึงอยากจะแลกเปลี่ยน <br>
มุมมองในมุมที่แตกต่างบ้างนะครับ <br>
หวังว่า แฟนละครคงไม่ว่ากันนะครับ <br>
(เฮ้อ หาเรื่องจริงๆเลยเรา วางระเบิดอีกแล้ว) <br>
<br>
ถ้าพระเอกของเรา ไม่ใช่เคน ธีรเดช <br>
แต่เป็นพระเอกโนเนมคนหนึ่ง หนวดเคราครึ้มๆ <br>
ผิวเข้ม หน้าตาเจ้าชู้ ท่าทางนักเลงๆหน่อยนึง <br>
เราจะเปลี่ยนคำสรรพนามเรียกพระเอกคนนี้ว่า อะไร? <br>
<br>
พฤติกรรมของ คาวี เป็นสิ่งที่ยอมรับได้หรือในสังคมไทย? <br>
การลักพาตัวผู้หญิง ไปกักขังหน่วงเหนี่ยว ใช้กำลัง <br>
ข่มขืนกระทำชำเรา ดูถูกเหยียดหยามต่างๆ นานา <br>
ปฏิบัติต่อเธอ ราวกับเธอเป็นสัตว์ตัวหนึ่ง ของเล่นชิ้นหนึ่ง <br>
กับทั้งยังเคยข่มเหงพี่สาวของเธออีกด้วยเนี่ย <br>
<br>
แล้วถ้าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกับตัวคุณ จะยอมรับได้หรือไม่ <br>
อย่าโกหกตัวเองนะ <br>
<br>
แล้วถ้าคุณเป็นพี่ชาย หรือ เพื่อนชายของนารินจะทำยังไง <br>
จะยังปล่อยให้ชายโฉดผู้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีน้องสาวของคุณคนนี้ <br>
ขี่รถสปอร์ต ลอยหน้า ลอยตาอยู่ในสังคมต่อไปอีกหรือ <br>
<br>
การที่ลูกชายขึ้นเสียง ทะเลาะวิวาท ตะโกนด่าทอ บุคคล <br>
ที่ได้ชื่อว่าเป็น บิดา ผู้มีพระคุณเหนือที่จะบรรยาย <br>
ควรจะเรียกว่า อะไร ถ้าไม่ใช่เนรคุณ <br>
<br>
เผาเครื่องกันมาพอแล้ว เครื่องร้อนแล้วล่ะสิ <br>
อย่าเพิ่งโมโหผมแทน เคน สิ คราวนี้มาเข้าเรื่องกันดีกว่า <br>
<br>
งั้นลองมาอ่าน บทละคร "สวรรค์เบี่ยง" ภาค2 <br>
ฉบับย่อๆของผมบ้างนะครับ <br>
อาจจะแต่งสู้เจ้าของบทประพันธ์ไม่ได้นะครับ <br>
อย่าคาดหวังเยอะ แค่มือสมัครเล่นครับ <br>
. <br>
. <br>
. <br>
นารินท้องค่อยๆ เริ่มโต <br>
เธอตัดสินใจแน่นอนแล้วว่า จะต้องหนีอย่างเดียวเท่านั้น <br>
<br>
จึงได้ตัดสินใจหนีออกจากบ้าน โดยไปเช่าบ้านไม้หลังหนึ่งริมน้ำ <br>
ไว้พักอาศัยก่อนที่จะคลอดลูกน้อยออกมา <br>
เพื่อหนีให้พ้นจากการไล่ล่าของคาวี เธอจึงต้องทนลำบาก <br>
ทำงานที่แม้จะใกล้เคียงกับงานเดิมที่เธอแสนรัก แต่ต่างกันราวกับเหว <br>
นั่นคือ ร้อยมาลัย เพียงเพื่อต้องการเงินเพียงเล็กน้อย <br>
ที่จะเอาไว้เป็นค่าใช้จ่ายยามที่เธอคลอดลูกน้อยของเธอ <br>
<br>
อีกด้านหนึ่ง คาวี พยายามออกตามหา นาริน ทุกหนทุกแห่ง <br>
ที่เธอเคยไป วันแล้ววันเล่า แต่ก็ไร้วี่แวว แต่เขาก็ยังคง <br>
พยายามติดตามเธอต่อไป ทั้งวันทั้งคืนเขาเฝ้าคิดถึง <br>
ในที่สุด เขาก็รู้แล้วว่า เขารักนารินอย่างหมดหัวใจ <br>
เขารู้สึกผิดต่อเธอเป็นอย่างมาก อยากจะขอให้เธอยกโทษให้เขา <br>
เขาเป็นกังวลจนเก็บไปฝันอยู่ทุกคืน ด้วยความคิดถึงเธอและลูกน้อย <br>
ตั้งแต่เธอจากไป เขาไม่เคยข่มตาหลับได้เลยซักเพียงแค่คืนเดียว <br>
มันเหมือนตราบาปที่จะติดตัวเขาไปตลอดกาล แต่.. <br>
เขาก็ยังคงเพียรพยายามติดตามเสาะหาเธอต่อไป <br>
<br>
ทางด้านต้อมซึ่งก็หลงรักนารินอยู่เพียงข้างเดียวตลอดมา <br>
ก็เพียรพยายามเสาะแสวงหา นาริน เช่นกัน <br>
แต่เขาโชคดีกว่าที่ได้พบเธอโดยบังเอิญ <br>
จึงได้รู้ว่า เธอตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวแล้วที่จะใช้ชีวิต <br>
เพียงลำพังผู้เดียว เขาจึงค่อยๆ วางใจ <br>
เขาขออนุญาตมาเยี่ยมเธอบ่อยๆ โดยสัญญาว่าจะไม่บอกคาวี <br>
<br>
แต่ ด้วยความแค้นที่มีต่อคาวี ที่บังอาจทำต่อคนที่เขารัก <br>
จึงได้วานเพื่อนให้ช่วย ว่าจ้างมือปืนออกตามล่าตาวี <br>
โดยที่คาวีไม่ได้รู้ตัวเลย โดยตกลงว่าให้ฆ่าได้ทันทีที่พบ <br>
ซึ่งก็ไม่ต่างกับพี่สาวของนาริน (ภรรยาอย่างถูกต้องของพ่อเขา) <br>
ก็ได้ว่าจ้างนักเลงอันธพาลกลุ่มใหญ่ เพื่อจัดการ <br>
มอบบทเรียนที่แสนแพงแก่คาวี อดีตคนรักของเธอ <br>
<br>
2 เดือนหลังจากนั้น คาวีก็ยังคงเพียรพยายามติดตามเสาะหา <br>
นารินอยู่เช่นทุกวัน เขาต้องทนลำบากอยู่นอกบ้าน <br>
โดยไม่กลับไปเหยียบบ้านอีกเลย เพราะพ่อของเขา <br>
ประกาศตัดความสัมพันธ์ตัดพ่อตัดลูก บัตรเครดิตที่เคยใช้ได้ <br>
อย่างมือเติบก็ถูกยกเลิก เงินทองที่เขามีเริ่มหมดลง <br>
รถสปอร์ตคันหรูถูกขาย เพียงเพื่อนำเงินมาใช้ประทังชีวิต <br>
เขาต้องเดินทางไปพบนักสืบเอกชนหลายราย อยู่บ่อยๆ <br>
เพื่อสอบถามข่าวคราวความคืบหน้าของนารินหญิงที่ตนรัก <br>
ซึ่งทำให้เขาต้องสูญเงินไปนับล้าน แต่ก็ยังไม่มีความคืบหน้า <br>
เขามีชีวิตอยู่อย่างท้อแท้ และสิ้นหวัง โดยที่ไม่รู้ว่า <br>
จะได้เจอนารินเมื่อไร โดยที่เขาก็ไม่ได้ล่วงรู้เลยว่า <br>
กลุ่มนักฆ่าเริ่มรู้ที่กบดานของเขาและภัยกำลังมาเยือนเขาแล้ว <br>
<br>
ในขณะที่เขากำลังลงจากรถกระบะเก่าๆที่ดัดแปลงเป็น <br>
ที่นอนของเขาด้วย เขาสังเกตเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์ที่มีท่าทางแปลกๆ <br>
กึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงเข้ามาหาเขา เขาเริ่มแน่ใจว่า ต้องมีเรื่องอะไรแน่นอน <br>
จึงรีบล้วงกระเป๋าเพื่อหยิบกุญแจรถขึ้น เพื่อไขเข้าไป <br>
แต่ยังไม่ทันทีจะได้เสียบกุญแจ เขาก็ถูกชายฉกรรจ์กลุ่มดังกล่าว <br>
ต่อยจนล้มกลิ้งลง เรี่ยวแรงของเขาซึ่งน้ำหนักลดลงมากกว่า10กิโล <br>
ไม่อาจต่อสู้แรงคนที่มีมากกว่า6คนได้ เขาถูกทั้งมือ เท้า <br>
ไม้หน้าสาม ระดมกระหน่ำหวดตีลงบนร่าง ครั้งแล้วครั้งเล่า <br>
นับครั้งไม่ถ้วน เสียงกระดูกซี่โครงของเขาแตกดังสนั่น <br>
ร่างของเขาไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะต่อต้าน แล้วเขาก็ล้มลง <br>
พร้อมกับร่างที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดแดงฉาน <br>
"นาริน คาวีขอโทษ ยกโทษให้คาวีด้วย" เขาคิด ก่อนที่จะสิ้นสติลง. <br>
. <br>
. <br>
. <br>
เขาฟื้นขึ้นมาอีกครั้งในห้องสีขาว ใต้ผ้าห่มผืนโต <br>
เขาถูกพันธนาการด้วยเฝือกที่แข้งซ้าย ซี่โครงหัก3ท่อน <br>
หมอเล่าว่า สมองของเขาได้รับความกระทบกระเทือน <br>
จนต้องสลบลงถึง1สัปดาห์ เขาต้องทรมานกับแผลที่ <br>
เย็บบนศีรษะอีกมากกว่า 20 เข็ม ตาปูดโปนจนปิด <br>
ฟกช้ำไปทั่วทั้งตัว ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะขยับร่างกาย <br>
เขามองดูสารรูปของตัวเองอย่างเวทนา รำพึงรำพันถึง <br>
สิ่งเลวร้ายต่างๆที่เขาได้ทำกับผู้หญิงตาดำๆที่ไร้ทางสู้ <br>
คนหนึ่งโดยไม่ได้คิดโกรธแค้นใครเลย <br>
เพราะเขารู้ดีว่า มันคือกรรมที่ตามมาสนองเขาเอง <br>
<br>
เขาสำนึกผิดแล้ว และเฝ้ารอวันที่จะได้ออกจากโรงพยาบาล <br>
เพื่อที่จะตามหานารินและลูกในท้องของเขา <br>
. <br>
. <br>
. <br>
3 สัปดาห์ต่อมา ในที่สุดเขาก็ได้ออกจากโรงพยาบาล <br>
ทั้งที่เขายังไม่ได้ถอดเฝือกออก ต้องใช้ไม้เท้าพยุงกายเดิน <br>
เวลาทำให้คาวีรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก <br>
จึงตัดสินใจว่า จะกลับเข้าไปบ้าน เพื่อที่จะขอโทษพี่สาวของนาริน <br>
และขอขมาทั้งพ่อของเขาและแม่ของนาริน ที่ล่วงเกินและได้ทำ <br>
สิ่งเลวร้ายมากมายต่อท่านและนารินอีกด้วย โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า <br>
มีกลุ่มมือปืนที่ต้อมได้ว่าจ้างมาเพื่อดักยิงเขารออยู่ด้านนอก <br>
. <br>
. <br>
. <br>
พอแล้วดีกว่าครับ ไม่อยากทรมานแฟนๆของเคน ธีรเดช เค้า <br>
เดี๋ยวจะน้ำตาท่วมคีย์บอร์ดไปซะเปล่าๆ <br>
<br>
ไปจินตนาการเองบ้างนะครับ <br>
อย่าลืมเพิ่มบทของนารินที่กลั่นแกล้งพระเอก ให้มากกว่าเดิมด้วยล่ะ <br>
<br>
ผู้ชายเลวๆน่ะอย่าไปใจอ่อนง่ายๆด้วย เดี๋ยวจะเคยตัวครับ <br>
คิดซะว่า เป็นการทดสอบความเข้มแข็งของจิตใจเขาบ้าง <br>
อย่าเยอะเกินไปล่ะ เพราะผมว่าโหดพอแล้วนะ <br>
เดี๋ยวจะกลายเป็นหนังซาดิสม์ซะก่อน <br>
<br>
เอาเป็นว่า <br>
ในที่สุด คาวีก็ได้รับบทเรียนจากการกระทำของตนเอง <br>
จึงได้กลับตัวกลับใจเป็นลูกที่ดีของพ่อได้ทดแทนบุญคุณของพ่อ <br>
กลับมาช่วยเหลือ ดูแลกิจการของพ่อสืบต่อไป <br>
อ้อ ลืมบอกไป พ่อของคาวีน่ะผมไม่ให้ตายหรอกนะ <br>
ให้ท่านมีความสุขในบั้นปลายของชีวิตของท่านบ้าง ท่านก็ลำบาก <br>
เพื่อคนในครอบครัวมาตลอดชีวิตแล้ว <br>
ได้นารินกลับมาอยู่กับเขาดังเดิม ได้ทำหน้าที่ของสามีและพ่อที่ดี <br>
ขอบอกอย่างภาคภูมิใจว่า "สวรรค์เบี่ยง" ภาคพิสดารของผมน่ะ <br>
จบแบบแฮปปี้เอ็นดิ้งกว่าอีก ฮิๆๆ <br>
<br>
ดูละครแล้วอย่าลืมย้อนดูตัวเราด้วยนะครับ <br>
แล้วก็อย่าโกรธผมด้วยล่ะ แค่อยากให้กรรมตามสนองคาวี <br>
เพิ่มขึ้นมากหน่อยแค่นั้นเอง เดี๋ยวใครๆจะบอกว่าทำไมทำเลว <br>
แล้วยังได้ดีอีก มันจะไม่สมเหตุสมผลน่ะ จะได้สมจริงหน่อย <br>
<br>
ภัทรพล จอมหักหลังครับ
พระเอกเลวได้ขนาดนั้น (ในเรื่องนะค่ะ...กลัวเหมือนคุณ จขกท) <br>
<br>
แต่พอมาอ่านภาคต่อ..ก็.. อดขำไม่ได้อะ <img src="pic/b3.gif"> คิดได้ไงเนี่ย <br>
คุณแต่เก่งจริงๆเลยนะ...แต่เผอิญว่าเราที่เข้ามาอ่านไม่รู้สึกรู้ร้อนรู้หนาวอะไร <br>
รู้สึกเหมือนคุณตรงที่ว่า ถ้าในชีวิตจริงๆเราหรือคนที่เรารู้จักโดนขนาดนั้น <br>
เราก็คงไม่เอามันเหมือนกันนั่นแหละ...ถ้าถูกกักขัง ข่มขื่น กระทำชำเรา... <br>
ไม่ไหวอะ ให้ตายก็รัก ผช ประเภทนี้ไม่ลง <br>
<br>
แต่เรื่องของคุณ จขกท ดีตรงที่ว่าคนเลวได้ชดใช้กรรม แต่สำหรับเรานะ <br>
เราจะแต่งให้ตอนจบ พระเอกต้องอยู่ตัวคนเดียว หานางเอกไม่พบ มีชีวิตอยู่โดยไม่มีคนเคียงข้าง <br>
อะไรทำนองนั้น ดีก่า...หุหุหุ