มุมชวนคุย
ยิ่งห่างกลับยิ่งรู้จักใจตัวเองมากขึ้น
pksy
18/07/2008 17:44
1,558 เข้าชม
มันเป็นเรื่องจริงที่ยาว และยาวมาก อย่าด่าถ้าขี้เกียจอ่าน แต่ฉันก็มีแค่เว็บนี้ที่คอยรองรับความรู้สึกเหล่านี้เสมอมา <br>
<br>
ฉันต้องยอมรับว่าได้สูญเสียเค้าไปแล้ว แม้จะพยายามฉุดรั้ง ยังไง ทะนุถนอมมันแค่ไหน แต่สุดท้ายกลับลงเอยในแบบที่ไม่เหลืออะไรเรย <br>
<br>
ฉันกะเค้าเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ ปี1 ซี้กันจนรุ้ว่าใส้ของอีกฝ่ายยาวแค่ไหน ทั้งรักและแคร์มาตลอด แทบไม่ต้องบอกก็รู้ความรู้สึกของอีกฝ่าย ฉันมักอยุ่กะเค้าในช่วงที่เค้าไม่เหลือใครเสมอ และเค้าก็มาเจอฉันทุกครั้งในสภาพที่ฉันต้องการใครซักคน 6 ปีแล้วที่เป็นอย่างนี้ เพื่อนทุกคนต่างก็รับรู้ว่าเราสนิทกันมากแค่ไหน <br>
<br>
เรื่องไม่คาดฝัน เพราะความห่วงใย ทำให้ฉันได้ใกล้ชิดกับเค้าเกินเพื่อน หนีความรู้สึกตัวเองเรื่อยมาเพราะรับไม่ได้ แต่ไม่รุ้ทำไม ฉันกลับให้โอกาสเขาอีกครั้งและอีก หลายครั้ง แต่ก็หลอกตัวเองเรื่อยมาว่า ไม่ได้รู้สึกดีกับเรื่องนั้น แรกๆพยามยามที่จะหยุดตัวเองเอาไว้ อย่างน้อยก็เพื่อรักษาศักศรีดิ์ หลังๆ ก็อยากจะดึงเค้าไว้ และไม่คิดผูกมัด (เป็นความคิดที่งี่เง่ามาก)แต่เพียงแค่อยากมีเค้าเท่านั้น <br>
<br>
จู่ๆ ก็มีเหตุให้เราต้องหยุดเรื่องนั้นไว้เป็นความหลัง ฉันสบายใจขึ้นในช่วงแรกๆ แต่ว่า ฉันกลับรู้สึกว่างเปล่า ไม่เหลือใครเรย คนที่เคยคุยได้ทุกเรื่อง คนที่ไว้ใจ และคนที่ฉันรัก ทั้งแบบเพื่อนและผู้ชายคนนึงซึ่งไม่เคยยอมรับความรู้สึกนี้มาก่อน <br>
<br>
ฉันพยามยามที่จะกลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมเหมือนที่เคยตั้งใจ แต่ฉันกลับทำไม่ได้เรย เคยคุยกันอย่างเปิดอก ว่า เค้ากลัวที่จะเสียเราไป และรู้สึกอยากครอบครองจึงทำให้เค้าใช้กำลังกับฉันขึ้นมา แต่พอฉันเป็นของเขา เขากลับรู้สึกว่ายิ่งห่างไกลออกไป เค้ากลัวว่ายิ่งมีอะไรกับฉันต่อไป ฉันจะเดินไปจากเขาแน่นอน เค้าจึงคิดถอยออกมาเป็นเหมือนเดิม แต่ฉันกลับไม่ยอมให้เค้าเข้าใกล้อีก ทั้งที่ฉันเองก็ไม่อยากเสียเค้าไป แค่เค้าจะลุบหัวแขนมันก็ยกขึ้นกันอัตโนมัติ มีครั้งนึงที่เค้าเดินเข้ามาใกล้เพราะฉันเมา เหมือนจะพูดอะไรด้วย แต่ฉันกลับผงะ (ไม่ค่อยรู้ตัว) เค้าจะถอยออกไปทันที <br>
<br>
และที่สะเทือนอารมณ์ทีสุด เค้าไม่เคยคิดว่าฉันเป็นเพื่อนสนิทเลย เพียงแต่ฉันเป็นเพื่อนที่เค้าเป็นห่วงที่สุดเท่านั้น ฉันเองก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่เค้าพูดหรอกนะ แต่การที่เค้าบอกฉันอย่างนี้ มิตรภาพที่ผ่านมา ไม่มีความหมายอะไรเรย สำหรับฉันมันคือสิ่งที่ดีทีสุด และถนอมมันที่สุด แต่มันกับไม่มีค่าในสายตาเค้า <br>
<br>
ในตอนนี้ฉันรู้สึกแย่มากๆกลับสิ่งที่เป็นอยุ่ ฉันคงไม่มีเขาอีกแล้ว ฉันยื้อไม่ได้ แม้เค้าจะจะบอกว่าเค้าไม่ได้ไปไหน ยังอยุ่กะฉันตลอดเวลา ไม่ได้ย้ายบ้าน ไม่ได้เปลี่ยนเบอร์โทร ยังติดต่อได้ตลอด แต่ฉันกลับรู้สึกว่า มันว่างเปล่าจริง อยากจะเดินไปจากเค้า แต่กลับหนีความรุ้สึกไม่ได้ อยากจะอยุ่ใกล้เค้า แต่กลับต่อต้านโดยอัตโนมัติ <br>
<br>
ฉันคงต้องยอมรับตัวเองว่ารักเค้ามาก รักจริงๆ ไม่ว่าจะรักแบบเพื่อน หรือผุ้ชายคนนึงและไม่สามารถวัดได้ว่ารักแค่ไหน เพียงแค่เห็นเค้ายิ้ม เค้าหัวเราะมันก็เป็นความสุขของเราแล้ว <br>
<br>
มีเรื่องอยากบอก แต่ไม่เคยคิดจะบอกเค้าเลย "ดุแลตัวเองด้วยนะ จากเพื่อนธรรมดาคนนึงของแก"
<br>
ฉันต้องยอมรับว่าได้สูญเสียเค้าไปแล้ว แม้จะพยายามฉุดรั้ง ยังไง ทะนุถนอมมันแค่ไหน แต่สุดท้ายกลับลงเอยในแบบที่ไม่เหลืออะไรเรย <br>
<br>
ฉันกะเค้าเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ ปี1 ซี้กันจนรุ้ว่าใส้ของอีกฝ่ายยาวแค่ไหน ทั้งรักและแคร์มาตลอด แทบไม่ต้องบอกก็รู้ความรู้สึกของอีกฝ่าย ฉันมักอยุ่กะเค้าในช่วงที่เค้าไม่เหลือใครเสมอ และเค้าก็มาเจอฉันทุกครั้งในสภาพที่ฉันต้องการใครซักคน 6 ปีแล้วที่เป็นอย่างนี้ เพื่อนทุกคนต่างก็รับรู้ว่าเราสนิทกันมากแค่ไหน <br>
<br>
เรื่องไม่คาดฝัน เพราะความห่วงใย ทำให้ฉันได้ใกล้ชิดกับเค้าเกินเพื่อน หนีความรู้สึกตัวเองเรื่อยมาเพราะรับไม่ได้ แต่ไม่รุ้ทำไม ฉันกลับให้โอกาสเขาอีกครั้งและอีก หลายครั้ง แต่ก็หลอกตัวเองเรื่อยมาว่า ไม่ได้รู้สึกดีกับเรื่องนั้น แรกๆพยามยามที่จะหยุดตัวเองเอาไว้ อย่างน้อยก็เพื่อรักษาศักศรีดิ์ หลังๆ ก็อยากจะดึงเค้าไว้ และไม่คิดผูกมัด (เป็นความคิดที่งี่เง่ามาก)แต่เพียงแค่อยากมีเค้าเท่านั้น <br>
<br>
จู่ๆ ก็มีเหตุให้เราต้องหยุดเรื่องนั้นไว้เป็นความหลัง ฉันสบายใจขึ้นในช่วงแรกๆ แต่ว่า ฉันกลับรู้สึกว่างเปล่า ไม่เหลือใครเรย คนที่เคยคุยได้ทุกเรื่อง คนที่ไว้ใจ และคนที่ฉันรัก ทั้งแบบเพื่อนและผู้ชายคนนึงซึ่งไม่เคยยอมรับความรู้สึกนี้มาก่อน <br>
<br>
ฉันพยามยามที่จะกลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมเหมือนที่เคยตั้งใจ แต่ฉันกลับทำไม่ได้เรย เคยคุยกันอย่างเปิดอก ว่า เค้ากลัวที่จะเสียเราไป และรู้สึกอยากครอบครองจึงทำให้เค้าใช้กำลังกับฉันขึ้นมา แต่พอฉันเป็นของเขา เขากลับรู้สึกว่ายิ่งห่างไกลออกไป เค้ากลัวว่ายิ่งมีอะไรกับฉันต่อไป ฉันจะเดินไปจากเขาแน่นอน เค้าจึงคิดถอยออกมาเป็นเหมือนเดิม แต่ฉันกลับไม่ยอมให้เค้าเข้าใกล้อีก ทั้งที่ฉันเองก็ไม่อยากเสียเค้าไป แค่เค้าจะลุบหัวแขนมันก็ยกขึ้นกันอัตโนมัติ มีครั้งนึงที่เค้าเดินเข้ามาใกล้เพราะฉันเมา เหมือนจะพูดอะไรด้วย แต่ฉันกลับผงะ (ไม่ค่อยรู้ตัว) เค้าจะถอยออกไปทันที <br>
<br>
และที่สะเทือนอารมณ์ทีสุด เค้าไม่เคยคิดว่าฉันเป็นเพื่อนสนิทเลย เพียงแต่ฉันเป็นเพื่อนที่เค้าเป็นห่วงที่สุดเท่านั้น ฉันเองก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่เค้าพูดหรอกนะ แต่การที่เค้าบอกฉันอย่างนี้ มิตรภาพที่ผ่านมา ไม่มีความหมายอะไรเรย สำหรับฉันมันคือสิ่งที่ดีทีสุด และถนอมมันที่สุด แต่มันกับไม่มีค่าในสายตาเค้า <br>
<br>
ในตอนนี้ฉันรู้สึกแย่มากๆกลับสิ่งที่เป็นอยุ่ ฉันคงไม่มีเขาอีกแล้ว ฉันยื้อไม่ได้ แม้เค้าจะจะบอกว่าเค้าไม่ได้ไปไหน ยังอยุ่กะฉันตลอดเวลา ไม่ได้ย้ายบ้าน ไม่ได้เปลี่ยนเบอร์โทร ยังติดต่อได้ตลอด แต่ฉันกลับรู้สึกว่า มันว่างเปล่าจริง อยากจะเดินไปจากเค้า แต่กลับหนีความรุ้สึกไม่ได้ อยากจะอยุ่ใกล้เค้า แต่กลับต่อต้านโดยอัตโนมัติ <br>
<br>
ฉันคงต้องยอมรับตัวเองว่ารักเค้ามาก รักจริงๆ ไม่ว่าจะรักแบบเพื่อน หรือผุ้ชายคนนึงและไม่สามารถวัดได้ว่ารักแค่ไหน เพียงแค่เห็นเค้ายิ้ม เค้าหัวเราะมันก็เป็นความสุขของเราแล้ว <br>
<br>
มีเรื่องอยากบอก แต่ไม่เคยคิดจะบอกเค้าเลย "ดุแลตัวเองด้วยนะ จากเพื่อนธรรมดาคนนึงของแก"
<br>
สู้เค้านะคะ