มุมชวนคุย

คนเรานี้ก็แปลกตอนเขาอยู่กับเรา อยากฟังแค่คำว่าคิดถึงจากเรา กลับทำเป็นปากแข็งไม่ยอมพูดออกมา ทั้งๆ ที่คิดถึงเขาเหมือนกัน แต่มาตอนนี้อยากบอกแค่ไหน ตะโกนดังเพียงใด เขาก็ไม่อาจได้ยิน หรือ ได้ยินก็เท่านั้น มันน่าสมน้ำหน้าตัวเองจริงๆ เพราะมันกลายเป็นคำที่ไร้ค่าสำหรับเขาแล้วในตอนนี้ <br>
<br>
“” <i> เสียงโทรศัพท์ </i> “” <br>
ญ : สวัสดีค่ะ <br>
ช : งานยุ่งหรือเปล่าค่ะ <br>
ญ : นิดหน่อยค่ะ แล้วตัวเองหล่ะ งานไม่ยุ่งเหรอค่ะ <br>
ช : สุดๆ....คิดถึงนะค่ะ <br>
ญ : ค่ะ <br>
ช : ตัวเองคิดถึงเขาไหม <br>
ญ : -- <br>
ช : ไม่คิดถึงเขาสักนิดเลยเหรอ O_O <br>
ญ : วันนี้ทำโอหรือเปล่าค่ะ <br>
ช : ไม่แน่ใจ...ตัวเองไม่คิดถึงเขาเลยเหรอ <br>
ญ : ทำไมชอบถามคำถามนี้บ่อยจังค่ะ <br>
ช : เขาคิดถึงตัวเองนะ <br>
ญ : ค่ะ …อื้ม!! เขาขอทำงานก่อนนะค่ะ <br>
ช : ค่ะ ตอนเย็นเลิกงานแล้ว ตัวเองยิงมานะ เดี๋ยวเขาโทรกลับ <br>
ญ : ค่ะ สวัสดีค่ะ <br>
<br>
<b> ไม่มีอีกแล้วคนที่อยากฟังคำว่าคิดถึง เหลือเพียงคนที่คิดถึงแต่ไม่รู้จะบอกใคร </b>

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่