เม้าท์เรื่องผู้ชาย
ผู้หญิงหนึ่งคน อดทนได้ยังไงกัน !!!
CHeeZy
04/04/2009 20:41
2,895 เข้าชม
มีกระทู้นึง ที่เค้าเล่าเรื่องเค้ากะสามี เราเลยอยากเล่าบ้าง <br>
<br>
แต่เรายังไม่มีสามีนะคะ ^^" ยังเรียนอยู่เลย <br>
<br>
<br>
"ผู้หญิงหนึ่งคน อดทนได้ยังไงกัน !!! " <br>
<br>
อดทน คำๆนี้มันห่างไกลกับตัวฉันมาก เพราะในชีวิต ไม่ค่อยต้องอดทนกับอะไร มีครอบครัวที่มีความสุข มีทุกอย่าง <br>
<br>
แต่.. ต้องมาอดทน เพราะคำว่า "รัก" <br>
<br>
รู้จักกันครั้งแรกเราอยู่ ม.5 พี่เค้าอยู่ปี2 รู้จักผ่านเพื่อน ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดอะไรมากมายก็แค่คุยไปงั้นๆ <br>
<br>
เพื่อนก็เตือน ว่าคนนี้เจ้าชู้นะ ระวังหน่อย เราก็คิดแต่ว่า ก็ช่างสิ เราเองก็ไม่ได้คิดจะรักคนๆนี้จริงๆ แค่คุยเฉยๆ <br>
<br>
แต่มันไม่เป็นอย่างนั้นน่ะสิ .. ชั้นเชิงมันต่างกันลิบลับ เด็กม.5 พูดได้ว่าเป็นคุณหนูผู้อ่อนต่อโลกก็ว่าได้(น่าอับอาย = =") <br>
<br>
กับคาสโนว่า มหาลัยปี 2 ในที่สุด ฉันก็แพ้ จะด้วยอะไรก็แล้วแต่ ไม่รู้มันเริ่มเมื่อไหร่ รู้สึกตัวอีกทีก็รัก อย่างหาเหตุผลอธิบายไม่ได้ <br>
<br>
แต่ตอนนั้นยังเรียนมัธยมและที่บ้านก็ยังไม่ปล่อย ก็ต้องไปกวดวิชา ไปไหนก็จะมีรถที่บ้านไปรับไปส่งตลอด <br>
<br>
เลยไม่ได้มีเวลาอยู่กันสองต่อสองมากมายนัก จะมีบ้างก็เสาร์อาทิตย์ เวลาเราไปกวดวิชา พี่เค้าก็จะมารับไปดูหนังบ้าง กินข้าวบ้าง <br>
<br>
ส่วนมากก็คุยโทรศัพท์กัน ยังไม่มีอะไรกันเพราะเรายังครองสติได้อยู่ อย่างมากก็แค่จูบ..เท่านั้น <br>
<br>
จนเราเอนท์ติด แต่กลับติดคนละที่กะเค้า เพราะมหาลัยของเค้าไม่มีคณะที่เราอยากเรียน ช่วงแรกของการเป็นนักศึกษา ฉันต้องเข้ารับน้อง และคณะที่ฉันเรียนมันก็เรียนหนักอย่างมากมาย <br>
<br>
ช่วงแรกๆเค้าก็มาหาเราที่มหาลัย แรกๆเลยเราก็จะให้เค้านอนห้องเราแล้วเราไปนนกะเพื่อน เพราะยังครองสติได้อยู่ <br>
<br>
แต่ก็พลาดอยู่ดี 555+ สุดท้ายก็มีอะไรกันจนได้ จนฉันเรียนหนักขึ้น ไม่ค่อยมีเวลา เคาก็แปลกๆไป ด?รไปก็ไม่ค่อยรับ <br>
<br>
ช่วงนั้นประสาทเสียมาก จนวันเกิดเค้า เราเลยตัดสินใจไปหาเค้าโดยที่ไม่บอกล่วงหน้า แต่โทรไปเค้าก็ไม่รับ ไปถึงก็ไม่รุ้จะยังไง เลยโทรไปท่บ้านเค้า <br>
<br>
คนที่บ้านเค้าก็บอกว่ากลับมามหาลัยแล้ว <br>
<br>
เลยไปหาเค้าที่หอพัก เจอ.. จะจะ ครั้งแรก ก็คือเราไปถึง แล้วเค้าไม่อยู่ห้อง เราเลยนั่งรอตรงล๊อบบี้ข้างล่าง <br>
<br>
พอเค้ามาถึง ตะลึงอย่างที่สุด มันเหมือนหัวใจหยุดเต้นเลย เราเห็น.. เค้ามากับผู้หญิง เดินควงกันมาเลยค่ะ <br>
<br>
เราไม่รุ้จะทำยังไง เดินไปหาเค้าเมื่อไหร่ไม่รุ้ รุ้แต่ว่าร้องไห้อย่างบ้าระห่ำ พอทุกอย่างเฉลย ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ยอมเลิก <br>
<br>
แฟนเราเค้าก็ไม่ยอมบอกเลิกเรา เราก็อ่อนแอ ไม่กล้าจะเสียเค้าไป แต่ช่วงนั้น ร้องไห้ได้ทุกหนทุกแห่ง <br>
<br>
สภาพจิตใจแย่มากที่สุด เพราะไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ จำได้ว่าพอกลับม.มา มีชั่วโฒงอนาโตมี แล้วเราต้องผ่า <br>
<br>
แล้วน้ำตามันคลอๆ แล้วมือเรามันก็สั่น จนอาจารย์หมอถามเราว่าเธอไม่สบายหรือเปล่า เราเลยตอบ(โกหก)ไปว่า หนูแพ้ฟอร์มาลีนค่ะ <br>
<br>
แสบตามากเลยค่ะ -*- <br>
<br>
อ่า.. นึกถึงมันทีไร มันเหมือนแผลที่ยังไม่หาย เจ็บได้อีก .. <br>
<br>
แต่ยังได้อีเยอะค่ะ ผ่านมาจนวันนี้เกือบเจ็ดปีที่คบกัน กว่าจะเดินมาถึงวันนี้ ทนได้ยังไงกัน!!! <br>
<br>
แล้วจะมาเขียน(สมมติว่ามีคนอ่าน) ^^"
<br>
แต่เรายังไม่มีสามีนะคะ ^^" ยังเรียนอยู่เลย <br>
<br>
<br>
"ผู้หญิงหนึ่งคน อดทนได้ยังไงกัน !!! " <br>
<br>
อดทน คำๆนี้มันห่างไกลกับตัวฉันมาก เพราะในชีวิต ไม่ค่อยต้องอดทนกับอะไร มีครอบครัวที่มีความสุข มีทุกอย่าง <br>
<br>
แต่.. ต้องมาอดทน เพราะคำว่า "รัก" <br>
<br>
รู้จักกันครั้งแรกเราอยู่ ม.5 พี่เค้าอยู่ปี2 รู้จักผ่านเพื่อน ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดอะไรมากมายก็แค่คุยไปงั้นๆ <br>
<br>
เพื่อนก็เตือน ว่าคนนี้เจ้าชู้นะ ระวังหน่อย เราก็คิดแต่ว่า ก็ช่างสิ เราเองก็ไม่ได้คิดจะรักคนๆนี้จริงๆ แค่คุยเฉยๆ <br>
<br>
แต่มันไม่เป็นอย่างนั้นน่ะสิ .. ชั้นเชิงมันต่างกันลิบลับ เด็กม.5 พูดได้ว่าเป็นคุณหนูผู้อ่อนต่อโลกก็ว่าได้(น่าอับอาย = =") <br>
<br>
กับคาสโนว่า มหาลัยปี 2 ในที่สุด ฉันก็แพ้ จะด้วยอะไรก็แล้วแต่ ไม่รู้มันเริ่มเมื่อไหร่ รู้สึกตัวอีกทีก็รัก อย่างหาเหตุผลอธิบายไม่ได้ <br>
<br>
แต่ตอนนั้นยังเรียนมัธยมและที่บ้านก็ยังไม่ปล่อย ก็ต้องไปกวดวิชา ไปไหนก็จะมีรถที่บ้านไปรับไปส่งตลอด <br>
<br>
เลยไม่ได้มีเวลาอยู่กันสองต่อสองมากมายนัก จะมีบ้างก็เสาร์อาทิตย์ เวลาเราไปกวดวิชา พี่เค้าก็จะมารับไปดูหนังบ้าง กินข้าวบ้าง <br>
<br>
ส่วนมากก็คุยโทรศัพท์กัน ยังไม่มีอะไรกันเพราะเรายังครองสติได้อยู่ อย่างมากก็แค่จูบ..เท่านั้น <br>
<br>
จนเราเอนท์ติด แต่กลับติดคนละที่กะเค้า เพราะมหาลัยของเค้าไม่มีคณะที่เราอยากเรียน ช่วงแรกของการเป็นนักศึกษา ฉันต้องเข้ารับน้อง และคณะที่ฉันเรียนมันก็เรียนหนักอย่างมากมาย <br>
<br>
ช่วงแรกๆเค้าก็มาหาเราที่มหาลัย แรกๆเลยเราก็จะให้เค้านอนห้องเราแล้วเราไปนนกะเพื่อน เพราะยังครองสติได้อยู่ <br>
<br>
แต่ก็พลาดอยู่ดี 555+ สุดท้ายก็มีอะไรกันจนได้ จนฉันเรียนหนักขึ้น ไม่ค่อยมีเวลา เคาก็แปลกๆไป ด?รไปก็ไม่ค่อยรับ <br>
<br>
ช่วงนั้นประสาทเสียมาก จนวันเกิดเค้า เราเลยตัดสินใจไปหาเค้าโดยที่ไม่บอกล่วงหน้า แต่โทรไปเค้าก็ไม่รับ ไปถึงก็ไม่รุ้จะยังไง เลยโทรไปท่บ้านเค้า <br>
<br>
คนที่บ้านเค้าก็บอกว่ากลับมามหาลัยแล้ว <br>
<br>
เลยไปหาเค้าที่หอพัก เจอ.. จะจะ ครั้งแรก ก็คือเราไปถึง แล้วเค้าไม่อยู่ห้อง เราเลยนั่งรอตรงล๊อบบี้ข้างล่าง <br>
<br>
พอเค้ามาถึง ตะลึงอย่างที่สุด มันเหมือนหัวใจหยุดเต้นเลย เราเห็น.. เค้ามากับผู้หญิง เดินควงกันมาเลยค่ะ <br>
<br>
เราไม่รุ้จะทำยังไง เดินไปหาเค้าเมื่อไหร่ไม่รุ้ รุ้แต่ว่าร้องไห้อย่างบ้าระห่ำ พอทุกอย่างเฉลย ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ยอมเลิก <br>
<br>
แฟนเราเค้าก็ไม่ยอมบอกเลิกเรา เราก็อ่อนแอ ไม่กล้าจะเสียเค้าไป แต่ช่วงนั้น ร้องไห้ได้ทุกหนทุกแห่ง <br>
<br>
สภาพจิตใจแย่มากที่สุด เพราะไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ จำได้ว่าพอกลับม.มา มีชั่วโฒงอนาโตมี แล้วเราต้องผ่า <br>
<br>
แล้วน้ำตามันคลอๆ แล้วมือเรามันก็สั่น จนอาจารย์หมอถามเราว่าเธอไม่สบายหรือเปล่า เราเลยตอบ(โกหก)ไปว่า หนูแพ้ฟอร์มาลีนค่ะ <br>
<br>
แสบตามากเลยค่ะ -*- <br>
<br>
อ่า.. นึกถึงมันทีไร มันเหมือนแผลที่ยังไม่หาย เจ็บได้อีก .. <br>
<br>
แต่ยังได้อีเยอะค่ะ ผ่านมาจนวันนี้เกือบเจ็ดปีที่คบกัน กว่าจะเดินมาถึงวันนี้ ทนได้ยังไงกัน!!! <br>
<br>
แล้วจะมาเขียน(สมมติว่ามีคนอ่าน) ^^"
<br>
ค่ะ ทนได้ไง สงสัยเหมือนกัน <br>
<br>
แล้ว ญ คนนั้น ชู้แฟนเค้าไปไหนแล้วล่ะคะ <br>
<br>
<br>
ถ้าเป็นเรา เราคงไม่ทน เราคิดได้แค่ว่า ถ้าความรัก ทำลายตัวเราได้ เราก็คงตัดใจที่จะรัก <br>
<br>
<br>
เค้าคงรักมากจริงๆ แต่รักคนอื่น มากกว่าตัวเองก็ไม่ดีนะคะ <br>
<br>
น่าจะเอาเวลามาดูแลตัวเองมากกว่า เพราะเขาทำอะไรยังไม่นึกถึงจิตใจเราเลย <br>
<br>
<br>
ผู้ชายแบบนี้ HEA มากค่ะ <br>
<br>
<br>
<br>
ขอบคุณค่ะ