ความรัก

ผ่านมา 5 ปีแล้วซินะ 5ปี บางคนอาจจะไม่นาน สำหรับผมรู้สึกว่ามันมากกว่าครึ่งชีวิตของผมอีก... <br>
เรา... เริ่มรู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียน เราเป็นคนแรกของกันและกัน สัญญาว่าจะไม่ทิ้งกัน <br>
ช่วงระยะเวลาที่ผ่านมา ทางที่เราเดินด้วยกันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ กลับเป็นทางที่ลำบากซะมากกว่า <br>
หลายครั้ง.... ที่เราสองคนกอดคอกันร้องให้ <br>
หลายหน.... ที่เราฝ่าฟันเพื่อผ่านพ้นมันไป <br>
หลายที.... ที่เราต้องอด...และทน <br>
แต่ทุกครั้ง... เธอจะอยู่ข้างๆผม บีบมือผม ทำไห้ผมรู้ว่า ผมไม่ได้อยู่คนเดียว <br>
รักของผมมันเริ่มจาก 100 แต่มันไม่เคยลดลง มันกลับเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ผมเลยเรียกรักครั้งนี้ว่ายิ่งกว่ารักยังไงล่ะ <br>
5ปีที่คบกันมา มีบททดสอบจิตใจผมมาโดยตลอด แต่ไม่ว่ายังไงผมก็เลือก &quot;เธอ&quot; <br>
&quot;เธอ&quot; ที่ยืนเคียงข้างผมเสมอ <br>
&quot;เธอ&quot; ที่ไม่เคยโกรธผมข้ามวัน <br>
&quot;เธอ&quot; ที่ทำทุกอย่างเพื่อผม <br>
&quot;เธอ&quot; คนที่ผมรักมากที่สุด <br>
<br>
วันหนึ่งเราทั้งสองคนตัดสินใจสร้างชีวิตน้อยๆขึ้นมาทั้งๆที่เราทั้งสองคนไม่พร้อมในทุกๆด้วน แน่นอนไม่มีการแต่งงาน <br>
ตั้งแต่วันที่ผมได้ยินเสียงร้องให้จ้าจากเตียงๆนึงทำไห้ผมนึกขึ้นได้ว่าต่อไปนี้เราไม่ได้มีกันแค่สองคนแล้วซินะ <br>
ผมเรียกสิ่งนี้ว่า &quot;ครอบครัว&quot; แน่นอน ผมรัก &quot;ครอบครัว&quot; ของผมมากที่สุด ถึงแม้ว่าจะยังไม่รู้ตัวในตอนนั้นก็ตาม <br>
สำหรับผมคำว่า พ่อ - แม่ - ลูก มันไม่สามารถตัดได้เหมือน สมัยเป็นแฟนกัน ต่อไปนี้ไม่มีคำว่า &quot;เลิกกัน&quot; <br>
<br>
ณ. ตอนนั้น ผมยังไม่เข้าใจว่า &quot;ครอบครัว&quot; คือสิ่งที่ยิ่งใหญ่สำหรับผมนั่นคือสิ่งที่ผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตผม <br>
วันนี้ &quot;เธอ&quot; เลือกที่จะเดินจากไปเพื่อออกเดินตามหาฝัน &quot;เธอ&quot; ตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตผม ผมเขียนไม่ผิด ในชีวิตผม <br>
วันนี้ เธอ ต้องการคนที่เข้าใจเธอมากกว่าผม <br>
ต้องการคนที่มีพร้อม บ้าน รถยนต์ ที่สำคัญ เธอต้องการชีวิต ที่มีอิสระ เธอไม่ต้องการผมคนที่คอยตามจี้เธออีกต่อไป <br>
<br>
วันนี้ เธอมีความสุขกับสิ่งที่เธอเป็น&quot;มาก&quot;ผมเชื่อว่า เรื่องของ&quot;เรา&quot;มันเป็นเรื่องที่เล็กเกินกว่าจะ&quot;เลิกกัน&quot; <br>
หรือเธอกลับมาไม่ได้เพราะ&quot;เค้า&quot;เค้าคนที่มีพร้อมทุกอย่าง คนที่เข้าใจเธอ ซึ่งวันนี้ไม่ใช่ผม <br>
<br>
&quot;เจ็บ&quot;มันเจ็บยิ่งกว่าโดนมีดกรีดลงกลางหัวใจ ทุกวันผมโทษตัวเอง แต่ยังไม่ยอมเลิก &quot;โหยหา&quot; &quot;ครอบครัว&quot; <br>
มันคงเจ็บน้อยกว่านี้ ถ้าม่ได้ยินคำพูดจากปากของคนตัวเล็กๆที่ยังคงพูดอะไรตรงๆตามประสาเด็ก สาม ขวบ <br>
&quot;คิดถึงแม่จังเนอะพ่อเนอะ&quot; &quot;แม่ทำงานอยู่พ่อไม่ต้องร้องให้&quot;(เธอพยายามปลอบใจผมตามประสา) <br>
แต่มันไม่ใช่อย่างนั้น เด็กสามขวบคิดอะไรได้มากกว่าที่ผมคิดซะอีก <br>
<br>
วันนี้ &quot;ผม&quot; ยังคงไปส่ง&quot;นางฟ้า&quot;ตัวน้อยของผมที่โรงเรียนตามปรกติ ตลอดทางเราคุยกันเรื่องสัพเพเหระ <br>
วันนี้เธอไม่งอแงอารมณ์ดีแถมยังร้องเพลงที่คุณครูสอนไห้ผมฟังด้วย แต่พอไปถึงโรงเรียน เธอไปเห็นพ่อ - แม่ มาส่ง ลูก <br>
เธอนิ่ง ผมหันกลับไปมองนางฟ้าตัวน้อยของผม เธอมองผมน้ำตาคลอเบ้า &quot;พ่อจ๋า วันนี้แม่จะมานอนกับลูกมั้ย&quot; <br>
&quot;ทำไมลูกถึงไม่มีแม่&quot; นี่แหละมีดนับแสนเล่ม ที่กรีดลงกลางใจของผม <br>
<br>
ผมต้องเข้มแข็งต่อหน้าลูก ทั้งๆที่ไม่มีเรี่ยวแรงแม้จะยืนขึ้นต่อผมกัดฟันยิ้ม &quot;มาซิลูก แม่ติดงานอยู่&quot; <br>
&quot;สัญญานะพ่อ&quot;เธอยื่นนิ้วก้อยน้อยๆของเธอ ทำท่าสัญญา &quot;จ๊ะพ่อสัญญา&quot; วันนั้นเล่นเอาผมไม่เป็นอันทำงาน <br>
ต้องแวบเข้าห้องน้ำทุกทีที่รู้สึกว่าตาพร่ามัวเพมือนน้ำตาจะไหล <br>
<br>
จนถึงวันนี้ ผมก็ยังคงรอ และคอย ถึงแม้หวังมันจะยิ่งริบหรี่ทุกทีที่เวลาผ่านไปก็ตาม <br>
ยัง...ยังไม่จบหรอก ผมยังจะกัดฟัน ลากร่างกายและวิญญาณที่ไกล้จะหมดลมหายใจ <br>
ผมยังคงสัญญากับตัวเองและลูกว่า ผม/พ่อ จะสู้ต่อไปเพื่อน ครอบครัวของเรานะนางฟ้าตัวน้อย ของพ่อ <br>
<br>
สุดท้ายนี้ ฝากสายลมบอกถึง &quot;ที่รัก&quot; ของผม <br>
&quot;ที่รัก&quot; ไม่ว่าตอนนี้เธออยู่ใหน อยู่กับใคร ตัวเองยังคงเป็น &quot;ที่รัก&quot;ของเค้าตลอดนะ <br>
ตัวเองอาจจะลืมไปแล้วเรื่องราวที่ดี - ดี ของเราสองคน แต่ เค้ามันไม่เคยลางเลือน มันกลับยิ่งชัดเจนขึ้น <br>
ทุกสิ่งที่เค้าทำ อาจทำไห้ตัเองสู้สึกตะขิดตะขวงใจ ก็ตัวเองเลือกแล้วนี่ ฐานะของเค้าตอนนี้คืออะไรเค้าเข้าใจ <br>
อยากจะบอกว่า ยังมีคนที่ยังรอ... อยู่ตรงจุดเล็กๆตรงนี้อยู่นะ ไม่ว่าวัน - เวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ <br>
ผู้ชายห่วยๆคนนี้ยังคงมีเหมือนเดิมคือความรักความห่วงใย แม้ในตอนนี้มันคือความน่ารำคาญสำหรับตัวเองก็ตาม <br>
ทุกสิ่งที่ทำไปแค่ไม่อยากไห้ &quot;ลูก&quot; ต้องมาเป็นเหมือนเค้า ที่เห็นเค้าครบครอบครัว <br>
แล้วกลับก้มมองตัวเองที่ไม่มีใครเลย คำพูดของลูกที่โรงเรียน ก็บอกได้แล้วว่าลูกรู้สึกเหมือนค้าตอนเด็กจริงๆ <br>
ยังคงหวัง และรอคอย &quot;ครอบครัว ของเรา&quot; อยู่นะ <br>
จาก... &quot;พ่อ&quot; <br>
<br>
<br>
*ถึงผู้ที่อ่านถึงตรงนี้ ยังไงก็ขอขอบคุณที่เข้าม่าอ่าน ข้อความของผม งแม้ว่ามันจะยาวไปหน่อย <br>
(นี่แค่ 1 ใน 100 ที่อยากเขียน) ผมขออวยพรไห้คนที่อ่านข้อความนี้ เลยละกันนะครับ <br>
คนไหนที่มีคนที่ รักอยู่แล้วขอไห้ครองรักกันไปนานๆ นะครับ (ย่าเจอเหมือนผมเลย) <br>
ส่วนคนไหนยังเดินคนเดียวอยู่ ขอไห้มีคนที่รู้ใจจะได้ไม่ต้องเหงานะครับ <br>
================ ขอบคุณครับ ============================= <br>
ณัฐวัฒน์ โรจน์ทยานันท์ &amp; ด.ญ. ณัฐวดีโรจน์ทยานันท์ <br>
<center><img src=http://www.updee.com/id/dsc03640.jpg></center>

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่