ความรัก

ตอนที่ สามแล้วซินะสำหรับเรื่องราวชีวิตของผม <br>
<br>
วันนึงผมถูกผลักใสออกมาจากบ้านของแฟน ผมต้องมาอยู่ด้วยตัวตัวเอง ในหัวมันปั่นป่วนไปหมด <br>
มีแต่เรื่องราวเลวร้ายผ่านเข้ามาหัว <br>
ผมเหมือนคนจะจมน้ำ ต้องก้มหน้ารับชะตากรรมของตัวเอง <br>
ผ่านไป หลายวัน เธอโทรมาว่าจะเข้ามาเก็บของ ผมตกลง <br>
เปิดประตูให้เธอเข้ามา เธอกลับไม่เก็บของ เก็บห้องเอาผ้าไปซัก <br>
เราต่างพูดคุยแค่คนเคยรู้จัก เธอนั่งตรงปลายเตียงนิ่งซักพัก <br>
ผมเลยขยับตัวไปถามว่าเป็นอะไรมั้ย <br>
เธอหันมาทั้งน้ำตา กอดผมใว้ ร้องให้ร่วมชั่วโมง <br>
ผมเข้าใจว่าในหัวของเธอตอนนี้กำลังสับสนแต่.... เธอไม่ใด้คิดจะกลับมา <br>
เธอบอกให้ผมรอ ตอนนี้เธอกำลังสับสน <br>
มันทำไห้ผมกลับมาสู่วังวนเดิมอีกครั้ง <br>
<br>
......................................................... <br>
<br>
วันเวลาผ่านไป โลกของผมยังคงเป็นสีเทา <br>
พลังชีวิตอันน้อยนิดเหลือใว้เพื่อการรอคอย <br>
ผมขอให้เธอสัญญาว่าจะกลับไปนอนบ้าน <br>
เธอสัญญา แต่วันแล้ววันเล่า เธอก็ยังคงไปนอนกับเค้า <br>
ผมถอนใจทุกครั้งที่เรื่องราวมันเกิดขึ้น <br>
เธอยังคงพูดกับผมว่ามันติดปัญหา <br>
เค้าไม่ยอมให้กลับ พีของเค้าเห็นทะเลาะกัน เลยไม่ให้ใครไปไหน <br>
เป็นแบบนี้ตลอด จนวันเกิดของผม <br>
เค้าเป็นคนถามเองว่าจะไป <br>
วันเกิด ผมรอเค้าจน 4 ทุ่ม เค้าก็ไม่มา <br>
โทรไปหา ปรากฎว่า ผู้ชายคนนั้นรับ <br>
ผมผิดหวังมากที่มือถือที่ผมซื้อให้กลับไปให้คนอื่นถือ <br>
ผมตัดใจจากเธอ <br>
<br>
............................................................ <br>
<br>
<br>
เรื่องราวมันเหมือนจะดีขึ้น <br>
ผมเจอคนคนนึงที่ เข้าใจผม <br>
พอผมตัดสินใจคบ เธอกลับมา ทำร้ายผมและ เค้า <br>
บอกทุกๆคนว่าผมเป็นคนแบบใหน <br>
ผมใส่ร้ายธอ เพื่อจะคบกับคนใหม่ <br>
เพราะเธอไม่เคยยอมรับว่าเธอมีใคร <br>
พ่อแม่ของเธอเชื่อว่า วันที่เธอไม่กลับบ้านเธอนอนที่หอเพื่อน <br>
ตอนนี้ผมตกเป็นจำเลยสังคม <br>
ผมรู้สึกทรมาณใจนบอกไม่ถูก <br>
ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อสำหรับวัย 25ปีของผม <br>
ผมทรมาณ กับเรื่องที่ผมไมใด้ก่อมากว่า 6 เดือนแล้ว <br>
ไม่มีวันไหนที่ผมมีความสุขใจเลย <br>
จบตอนนี้แค่นี้ดีกว่า มันยาวเกินที่คนอื่นจะมาอ่านแล้ว <br>
<br>
<br>

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่