ความรัก

เมื่อ 5 ปีที่แล้วฉันได้รู้จักคน ๆ นึง ตอนนั้นฉันเรียนอยู่ม.6 เขาอยู่ม.5 เราคุยกันซักพักจึงตกลงคบเป็นแฟนกันและเราเป็นคนแรกของกันและกัน ได้รุจักกันจากงานกีฬาสีของรร.และเราก้อคบหากันเรื่อยมา จนฉันจบม.6 เลยได้ไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ฉันกับเขาติดกันมากๆ จนทำให้เสียการเรียน ฉันกลับบ้านเสาร์อาทิตย์ก้อกลับไม่ถึงบ้านไปนอนบ้านแฟน ขาดเรียนมากๆเข้าจนไม่อยากไปเรียนสุดท้ายก้อเรียนไม่จบไปเรียนได้ประมาณ 2-3 เดือนเท่านั้นฉันเลยหนีมาอยุกับเขา(ลืมบอกไปค่ะ พ่อแม่ดิฉันท่านเสียหมดแล้วฉันอยุบ้านกับป้าและลูกป้า) อยุบ้านเขาพ่อแม่เขาขายของไม่ได้อยุบ้านแล้วส่งเงินให้ดิฉันกับเขาใช้เวลาประมาณ 1 ปี จนเขาเรียนจบม.6 เขาก้อไม่ได้เรียนต่อเพราะมีเมียแล้วแม่เขาเรยให้ไปขายของกับเขา ดิฉันก้อไปด้วย เร่ขายของไปเรื่อยนอนกลางดินกินกลางทรายยอมรับว่าช่วงนั้นลำบากกันมากขายอยุ่สัก 2 ปี ทางบ้านดิฉันก็อยากให้กลับมาอยุบ้านเลยฝากเขาให้เข้าทำงานที่โรงพยาบาล ส่วนดิฉันไม่ได้ทำอะไร ตอนนั้นเงินเดือนแค่4000ก้ออยุกันอย่างกระเบียดกระเสียน บางทีพ่อแม่ก้อส่งให้ ทำอยุปีนึง ก้อลาออกไปขายของอีก ขายไปไม่กี่เดือนทางบ้านฉันก้ออยากให้ฉันกลับมาเรียน ฉันจึงขอพ่อแม่เขากลับมา ฉันเรียนปวส. เขามาทำงาน แรกๆ เราก็รักกันดีเหมือนที่เคยอยุกันมาเขาดีกับฉันมาตลอด ส่วนที่เขาไม่ดีก้อคือเขาไม่มีความเป็นผู้นำ ทำอะไรตามที่พ่อแม่ต้องการตลอดไม่กล้าแสดงความคิดของของตัวเองเลย ดิฉันตอนนั้นได้ใส่ชุดนักศึกษาอีกครั้ง ก็เป็นคนเจ้าชู้จนไปพบกับผุชายที่เรียนอยุด้วยคนนึง เขาไม่หล่อ ไม่รวยแต่ก้อพอมี แต่เขาเป็นคนเก่ง อายุ 24-25 แต่เพิ่งมาเรียนปวส. เหตุผลก้อเพราะเคยมีเมียแล้วไปทำงานสุดท้ายก้อโดนเขาทิ้งเรยต้องกลับมาเรียน ตอนแรกเขาก้อดีกับดิฉัน ทำทีมาคุยซื่งดิฉันก้อเจ้าชู้อยุ่แล้วเลยตัดสินใจคบกับเขา โดยไม่บอกแฟนและไม่บอกเขาว่ามีแฟนอยุแล้วเราเริ่มคบกันตั้งแต่เริ่มประมาณปวส.1 สักพักฉันก้อมีอะไรกับเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาก้อยิ่งรักดิฉันมากขึ้น แต่นิสัยส่วนตัวเขาเป็นคนขี้โมโห ขี้หงุดหงิด ข้อดีเขาเอาใจใส่มากผิดกับแฟนที่ไม่มีเวลาเลยเนื่องจากเขาทำงาน เลยทำให้ดิฉันก็รักเขา ต่อมาฉันก้อได้บอกเขาว่าฉันมีแฟนแต่ตอนนี้เราเลิกกันไปแล้ว เขาไปส่งฉันที่บ้านทุกวัน แค่ใกล้ ๆ ไม่ถึงหน้าบ้านนะคะ แฟนไม่รุเพราะทำงานกะกลางคืน เวลา บ่าย 3 - เที่ยงคืน พอเขากลับมาดิฉันก้อจะเขียนโน๊ตไว้ว่าไปทำงานบ้านเพื่อนบ้าง นอนหอเพื่อนบ้าง เกือบทุกวันอาทิตย์นึงแทบไม่ได้นอนบ้าน <font color=red> จนมาวันนึง </font> แฟนฉันเห็นฉันซ้อนรถเขาเวลาเช้าตรู่เพราะต้องมาส่งฉันที่บ้านเพื่ออาบน้ำไปเรียน เราเลยมีเรื่องกันแต่ฉันก้อไม่ยอมรับบอกแฟนว่าให้เขามารับบ้านเพื่อนแล้วมาส่งบ้านเท่านั้นเอง แต่แฟนไม่เชื่อเขาโกรธมากเลยหอบผ้าหนีไปอยุบ้านเพื่อนดิฉันไม่ได้อ้อนวอนอะไรมีให้แค่คำขอโทด เขาต้องไปอยู่บ้านเพื่อนเพราะเขาไม่มีบ้านที่จังหวัดนี้ ที่บ้านฉัน ทำงานได้สักพักเขาก้อลาออกแล้วไปขายของกับแม่ตามเดิม ส่วนฉันเมื่อเลิกกับแฟนแล้วก้อมาคบกับคนนี้อย่างเต็มตัว แรก ๆก้อมีความสุขดี ต่อมาเขาเริ่มขี้โมโห ชอบด่า ซึ่งดิฉันรับไม่ได้อย่างมากเพราะกับแฟนเก่าขนาดพูดมึง กูยังไม่เคยเรย เขานี่สารพัดสรรหามาด่า ฉันโกรธเขาบอกเขาว่ารับไม่ได้ เขาก้อขอโทด แต่แล้วก้อทำอีกทำแล้วก้อขอโทด เป็นอย่างนี้เรื่อยมา แถมชอบบังคับอีกต่างหาก ฉันเอือมกับพฤติกรรมของเขามาก จนวันนึงฉันได้เจอกับแฟนเก่าโดยบังเอิญเขาบอกเขายังรอฉันเขามีแฟนใหม่แล้วแต่ก้อไม่เคยรักเธอเลยเขารักแต่ฉัน ตอนนั้นฉันคิดว่าเขานี่ล่ะที่ดีที่สุดกับชีวิตฉันแล้วฉันไม่น่าทิ้งเขาไปเรย ฉันเรยกลับไปดีกับเขาและเลิกกับแฟนอีกคน ซึ่งเขาก้อยอมเลิกแถมด่าฉันซ้ำอีกแต่เขาไม่รุนะว่าฉันกลับไปดีกับแฟนเก่า เลิกกันไปได้ประมาณแค่เดือนเดียวเขาก้อกลับมาขอคืนดีฉันบอกว่าจะไม่ทำอะไรไม่ดีกับฉันอีก ฉันให้โอกาสเขาทั้ง ๆที่ยังคบอีกคนอยุ วันนึงเขาจับได้ว่าดิฉันกลับไปคบกับแฟนเก่าเนื่องจากดิฉันมีโทรศัพท์ 2 เครื่อง เขาทำท่าจะโมโห แต่เขาก้อไม่ได้ด่าฉัน เขายังยอมให้ฉันคบอีกคนเรื่อยมาเพราะเขามีความหวังว่าวันนึงฉันจะกลับไปหาเขา เขายอมฉันทุกอย่าง ขนาดแฟนดิฉันมาหาที่บ้านมานอนค้าง 2-3 คืน ช่วงเวลานั้นเขาก้อจะไม่โทรมา ความจริงฉันลำบากใจมากที่ต้องทำอย่างนี้ แต่ฉันก้อไม่รุจะตัดเขาหรือใครซักคนออกได้ยังไง คนนึงเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ที่บ้านยอมรับหมดแล้วและเขาก้อดีกับฉันทุกอย่าง ส่วนอีกคนก้อยังต้องเรียนต้องเจอกันอยู่ เขาให้บางสิ่งบางอย่างที่ฉันไม่เคยได้รับจากแฟนคนเก่าทั้งชีวิตเขาไม่มีใครนอกจากฉันขอให้ดิฉันบอกมาเขาทำให้ได้หมดแต่เขาก้อเคยทำให้ดิฉันเสียใจไม่น้อยที่ด่าฉันชอบบังคับ...แต่ตอนนี้เขาก้อไม่ค่อยทำแล้วล่ะ <br>
<font color=red> ตอนนี้ </font>กำลังจะจบปี 2 แล้วเหลืออีก 1 เทอม ฉันคบเขามาได้ประมาณ 2 ปี (ลืมบอกไปเขาคนนี้เคยโดนแฟนเก่าดิฉันมาตี โดยที่เขาไม่ยอมต่อสู้อะไรเลยได้แต่ยืนมองหน้าฉันที่ไม่ยอมเข้าไปห้าม ที่ฉันไม่เข้าไปเพราะกลัวลูกหลงต่างหาก) ตอนนี้เขาก้อรักฉันมากเขายอมให้ฉันมีคนอื่นเพียวแต่มีเวลาไปหาเขาบ้าง ฉันเองก้อรักเขาเพราะเราเรียนมาด้วยกันมันก้อมีความผูกพันกันอยุ ฉันไม่สบายใจที่ต้องทำอย่างนี้ทำคนนึงเจ็บไปวัน ๆ ส่วนอีกคนก้อต้องถูกฉันหลอก ต้องโกหกเขา แฟนดิฉันเขารถมาให้ใช้เพราะเห็นฉันไม่มีรถไปเรียน บางครั้งก้อส่งเงินมาให้หากดิฉันไม่ค่อยมี ตอนนี้ฉันเครียดมากไม่รู้จะหาทางออกยังไง เลิอกอีกคนอีกคนก้อต้องเสียใจ เลยอยากรู้ว่าเราจะวัดได้ยังไงคะว่าแท้ที่จริงแล้วคนที่เรารักมันคือคนไหนกันแน่ มีหลักเกณฑ์อะไรบ้างคะที่จะวัดได้ ใครช่วยออกความคิดหาทางออกให้ทีค่ะ ดิฉันรู้ค่ะว่าดิฉันมันเลว ตอนนี้ไม่อยากเป็นคนเลวอีกต่อไป อยากเลิกทำแล้วอะไรที่ไม่ดี ช่วยทีนะคะ เผื่อจะมีมุมมองใหม่ ๆที่ดิฉันไม่เคยมองเห็นมันมาก่อน ขอบพระคุณล่วงหน้าค่ะ

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่