มุมชวนคุย

มาอ่าน&quot;มานี มานะ ปิติ ชูใจ&quot; ตอนโตกันดีกว่า พศ.2544 <br>
<br>
<br>
รัชนี ศรีไพวรรณ <br>
<br>
แพทย์หญิงมานี รักเผ่าไทย ออกจากห้องคนไข้คนสุดท้ายเมื่อเวลา 16.55 น. <br>
พยาบาลที่รออยู่หน้าห้องรายงานว่า <br>
มีสุภาพสตรีคนหนึ่งมาคอยพบอยู่ที่ห้องพักร่วมสองชั่วโมงแล้ว <br>
มานีรู้สึกตื่นแต้นจนแทบระงับไม่ไหว <br>
เธอขอบใจนางพยาบาลคนนั้นพลางถอดเสื้อคลุมและส่งเครื่องมือแพทย์ให้ <br>
แล้วรีบเข้าไปล้างมือในห้องน้ำที่อยู่ใกล้ที่สุด <br>
มานีรู้ดีว่าสุภาพสตรีคนนั้นคือชูใจ ชูใจเพื่อนรักที่ไม่ได้พบกันเลยตลอดเวลา 17 ปี <br>
แม้จะได้ส่งข่าวคราวโทรศัพท์ถึงกันและได้เห็นภาพถ่ายอยู่เสมอ <br>
ก็ไม่ดีใจเท่าจะได้พบกันในวันนี้ <br>
เมื่อเรียนจบชั้นประถมปีที่ 6 แล้ว <br>
พ่อของมานีก็ส่งเธอไปเรียนต่อระดับมัธยมศึกษาที่กรุงเทพมหานครเช่นเดียวกับมานะ <br>
ส่วนชูใจเรียนต่อที่โรงเรียนประจำอำเภอ <br>
แล้วทั้งสองก็ไม่ได้พบกันอีกเลยเพราะย่าของชูใจเสียชีวิต <br>
แม่ของชูใจมารับเธอไปอยู่ด้วยที่เพิร์ธ ประเทศออสเตรเลีย <br>
พ่อเลี้ยงของชูใจเป็นประธานบริษัทเครื่องหนังที่ร่ำรวย <br>
เขาเป็นหมันจึงรักชูใจเหมือนลูกแท้ๆของเขา <br>
ชูใจมีชีวิตที่สุขสมบูรณ์ <br>
เธอเรียนต่อด้านการออกแบบเครื่องหนังและทำงานในบริษัทของพ่อเลี้ยงนั่นเอง <br>
และแต่งงานกับลูกชายรอ! งประธานบริษัทซึ่งทำงานอยู่ด้วยกัน <br>
วันนี้ชูใจมีโอกาสได้กลับมาประเทศไทย <br>
เพื่อไปร่วมฉลองพิธีการแต่งงานของปิติที่จังหวัดลำปางในอีกสองวันที่จะถึงนี้ <br>
ปิติเรียนสำเร็จจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ <br>
ได้พบกับเจ้าสาวของเขาระหว่างเรียนด้วยกัน <br>
เจ้าสาวของปิติเป็นลูกสาวชาวสวนผู้มั่งคั่งของจังหวัดลำปาง <br>
เมื่อมานีผลักบังตาเข้าไป สุภาพสตรีที่นั่งกระวนกระวายอยู่โผเข้ามากอด <br>
ทั้งสองกอดกันแน่นหัวเราะพลางร้องไห้พลางด้วยความดีใจสุดขีด <br>
&quot;มานีจ๋า ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน&quot; <br>
<br>
&quot;ฉันก็เหมือนกันจ้ะ ชูใจ เธอน่าจะชวนปีเตอร์มาด้วย&quot; มานีพูดถึงสามีของชูใจ <br>
ชูใจคลายวงแขนออก จ้องมองเพื่อนรักทั้งๆที่น้ำตายังนองหน้า <br>
&quot;ปีเตอร์เหรอจ๊ะ เขาอยากมาจะแย่ แต่ตอนนี้ไม่ว่าง คราวหน้ามานีแต่งงาน <br>
ฉันพาเขามาด้วยแน่ๆ&quot; <br>
มานีหัวเราะ ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาให้ชูใจและตนเอง จูงเพื่อนไปนั่งที่เก้าอี้ <br>
&quot;ฉันคงไม่มีวันนั้นหรอกจ๊ะ&quot; <br>
&quot;อะไรกัน? เธอน่ะทั้งสวย ทั้งดี จันทรเขาเล่าให้ฟังหมดแล้วล่ะ&quot; <br>
&quot;อ้าว ไปพบจันทรกับเพชรมาแล้วเหรอ นี่เธอมานานแล้วซี ไหนว่าจะนอนพักซักงีบ <br>
เครื่องลงเมื่อตีสี่ไม่ใช่เหรอ&quot; <br>
&quot;ใครจะไปงีบลงล่ะจ๊ะ หัวใจมั! นร่ำร้องอยากพบเพื่อนๆ <br>
อากับอาสะใภ้ไปหาฉันที่โรงแรมเมื่อแปดโมง! ฉันก็เลยมากับอา <br>
ไปบ้านอา ไปกราบคุณแม่ของเธอ คุณพ่อยังไม่กลับจากทำงาน <br>
ไปบ้านปิติเจอแต่แม่ของปิติเหมือนกัน แล้วก็ไปบ้านจันทรกับเพชร <br>
ร้านของเขาใหญ่โตดีนะ น้าของเขาก็มอบให้จันทรกับเพชรดูแลร้าน <br>
ลูกคนเล็กของเขาน่ารักนะ อีกสองคนไปโรงเรียนเลยยังไม่ได้พบ <br>
ถ้าฉันไม่มีทางจะมีลูกได้ ฉันจะขอลูกของจันทรไปเลี้ยง ไม่รู้เขาจะให้หรือเปล่า&quot; <br>
ชูใจคุยจ้ออย่างมีความสุข <br>
&quot;คงให้นะ เพราะจันทรกับเพชรก็รักและไว้ใจชูใจมาก <br>
เออ....เสียดายครูไพลินกับคุณอาทวีปย้ายไปอยู่ที่อื่นเสียแล้ว เธอเลยไม่ได้พบ&quot; <br>
&quot;นึกถึงความหลังแล้วมีความสุขจัง ถ้าย่ายังอยู่ก็ดีนะ ยายของปิติก็เสียแล้ว <br>
พี่มานะอกหักแล้วยังหาใหม่ไม่ได้เหรอจ๊ะ <br>
ติดยศพันตรีแล้วไม่ใช่หรือ กลับมาเยี่ยมบ้านบ่อยไหม <br>
แล้วพี่เขาจะกลับลำปางกับเราไหมจ๊ะ&quot; <br>
มานีหัวเราะเบาๆ &quot;พี่มานะเขามีคนรักใหม่แล้ว แต่ไม่รู้จะแต่งงานกันเมื่อไหร่ <br>
อาจจะได้พาปีเตอร์มาเร็วๆนี้ก็ได้นะ <br>
วันนี้วันศุกร์พี่มานะมาไม่ได้ พรุ่งนี้เขาจะมาแต่เช้า ไปกับเราด้วย&quot; <br>
&quot;พี่วีระซินะ น่าสงสาร คนดีๆไม่น่าจะเป็นอย่างนี้เลย&quot; ชูใจรำพึงอย่างสลดใจ <br>
&quot;เขามีภรรยาไม่ดีจ๊ะ เลยกลายเป็นคนขี้เมาหยำเป เสียสติ! เลอะเลือน <br>
เพชรต้องดูแลลุงกับป้าแทน เพชรเป็นคนดีมาก ฐานะของเขาดีทีเดียว <br>
น้องๆได้เรียนสูงๆทุกคน&quot; <br>
&quot;ตอนเขากับจันทรแต่งงานกัน ไม่มีใครบอกฉันเลย&quot; ชูใจตัดพ้อ <br>
&quot;เขาไม่ยอมให้บอกจ๊ะ มีสตังค์แล้วจะพาลูกๆไปเยี่ยมเธอเอง&quot; <br>
&quot;ขอให้จริงเถอะ เธอก็เหมือนกัน บอกว่าจะไป จะไป ไม่เห็นไปสักที&quot; ชูใจควักค้อน <br>
&quot;เพิร์ธน่ะน่าอยู่น่าเที่ยวนะ ฉันไปเที่ยวมาหลายแห่งแล้ว ไม่ชอบใจเท่าเพิร์ธเลย <br>
ฉันชอบไปที่บุญที่วัดโพธิญาณกับแม่บ่อยๆ <br>
บางทีพ่อก็ไปด้วย พ่อเลี้ยงของฉันเป็นพุทธศาสนิกชนไปแล้วรู้ไหม&quot; <br>
มานีหัวเราะชอบใจ &quot;ชูใจยังใช้ภาษาไทยได้ดีอยู่นะ จากไปตั้งสิบกว่าปีแล้ว&quot; <br>
&quot;ฉันพูดภาษาไทยกับแม่เสมอ แต่เรื่องเขียนนี่สิ <br>
ต้องขอบใจมานีที่เขียนจดหมายถึงฉันอยู่เรื่อยๆ ทำให้ฉันได้อ่านและเขียนภาษาไทย <br>
ไม่ลืมภาษาไทย พจนานุกรมที่เธอส่งไปให้น่ะ ฉันใช้อยู่เสมอเวลาเขียนจดหมายถึงเธอ <br>
ม่ายงั้นคงเหมือนกับโคลงโลกนิติที่ว่า อักขระห้าวันหนี เลยจ๊ะ&quot; <br>
&quot;ชูใจหิวไหมจ๊ะ&quot; มานีถามด้วยความเป็นห่วง <br>
&quot;ไม่หรอกจ๊ะ ก่อนมาหาเธอ จันทรเขาทำก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ให้ทาน อร่อยจังเลย <br>
ไม่ได้ทานนานแล้ว&quot; <br>
&quot;เย็นนี้เราก็จะไปทานข้าวที่บ้านจัน! ทร เธอจะกลับไปค้างที่โรงแรมหรือเปล่าจ๊ะ&quot; <br>
&quot;เรื่องอะไร? &quot; ช! ูใจค้อน &quot;ฉันเตรียมกระเป๋ามาแล้ว นอนกับเธอ <br>
พรุ่งนี้เราก็ไปลำปางกันเลย เพชรเขาจะขับรถพาไป แต่ทางโรงแรมเขาบริการเอง&quot; <br>
&quot;ปิติคงตื่นเต้นดีใจมากนะ นี่คงจะอยากมาหาพวกเราเต็มแก่ <br>
ถ้าไม่ติดว่าจะต้องเป็นเจ้าบ่าว&quot; <br>
&quot;ฉันโทรไปหาเขาแล้ว&quot; ชูใจพูดยิ้มๆ <br>
&quot;ดีใจมากเลย เสียงเอะอะโล้งเล้งตามเคย นี่เดี๋ยวคงโทรมาหาพวกเรา&quot; <br>
&quot;ถ้าเช่นนั้น เราไปบ้านจันทรกันดีกว่านะ&quot; มานีพูดพลางลุกขึ้นหยิบกระเป๋าถือ <br>
&quot;เดี๋ยวจะวานให้รถโรงพยาบาลไปส่ง ฉันไม่มีรถ ใช้แต่จักรยาน&quot; <br>
&quot;ไม่ต้องหรอกค่ะ ท่านรองผู้อำนวยการผู้แสนมัธยัสถ์ <br>
ฉันมีรถตู้ของโรงแรมมาส่งและคอยรับใช้อยู่ตลอดเวลา <br>
ตามคำสั่งของแด๊ด..เอ๊ย...ของพ่อ พ่อจองโรงแรมให้และสั่งให้โรงแรมบริการทุกอย่าง <br>
ของฝากเธอก็อยู่ในรถ ฉันมีกระเป๋าถือเก๋ๆ ที่ฉันออกแบบเองมาฝากเธอด้วยล่ะ&quot; <br>
&quot;เฮ้อ...คนมีสตังค์ล่ะก็ เนรมิตอะไรได้ทุกอย่างนะ&quot; มานีพูดยิ้มๆ <br>
&quot;ชดเชยกับที่ฉันเคยลำบากเมื่อเล็ก ๆ ไงล่ะ แหม คิดถึงย่าจังเลย&quot; <br>
ทั้งสองเดินเกี่ยวก้อยคุยกันไปยังที่จอดรถ ซึ่งมีรถคันหรูของโรงแรมมีชื่อจอดอยู่ <br>
&quot;เธอสั่งงานไว้เรียบร้อยแล้วหรือ จะพักร้อนตั้งอาทิตย์เชียวนะ เห็นจันทรบอก! <br>
ว่าเธอเป็นหมอที่เอาใจใส่ห่วงงานมาก <br>
แม้จะมีตำแหน่งเป็นถึงรองผู้อำนวยการแล้วก็ตาม คนทั้งอำเภอรักเธอ ชอบเธอมากนี่ <br>
เมื่อตอนโรคฉี่หนูระบาดเขาว่าเธอไม่ได้หลับได้นอนเลยนี่ใช่ไหมจ๊ะ&quot; <br>
&quot;จ๊ะ ตอนนั้นแย่หน่อย หมอ พยาบาล เหน็ดเหนื่อยกันทุกคน ตอนนี้ค่อยยังชั่ว <br>
ถ้าเธอมาตอนนั้น <br>
หรือปิติแต่งงานตอนนั้น ฉันคงลำบากใจเหมือนกัน&quot; เมื่อทั้งสองขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว <br>
รถคันงามก็ออกจากโรงพยาบาลมุ่งไปสู่ตัวเมือง มานีกับชูใจนั่งคุยไปตลอดทาง <br>
สมกับความรักความคิดถึงที่มีต่อกัน <br>
มิตรภาพอันอบอุ่นเมื่อเยาว์วัยหวนกลับมาสู่หัวใจของคนทั้งสอง ชูใจมองเพื่อนรัก <br>
แล้วพูดเบาๆว่า &quot;แล้วเราก็ได้พบกันนะ มานี <br>
แต่อีกไม่กี่วันเราก็ต้องจากกัน&quot; <br>
&quot;แล้วเราก็จะได้พบกันอีกไม่ใช่หรือชูใจ ตราบใดที่เรายังมีชีวิตอยู่ <br>
เราก็จะได้พบกันแน่นอน&quot; <br>
&quot;แน่นอนจ๊ะ มานี เราจะได้พบกัน&quot; <br>
ชูใจตอบพร้อมยิ้มอย่างเป็นสุขเมื่อนึกถึงเวลาแห่งความเบิกบานที่จะได้อยู่กับเพื่อนรักตลอดสัปดาห์นี้... <br>
<br>
แล้ว....เราก็ได้พบกัน

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่