ช่วยแนะนำวิธีแก้คิดมาก น้อยใจ หน่อยคะ T^T

#6

ลองคิดว่า พรุ่งนี้ ไม่เค้า หรือเรา ต้องตายจากกันไปจิงๆ สิคะ <br>
แล้วคุณยังจะทำวันนี้ให้มีแต่ความไม่เข้าใจกันอยู่อีกเหรอ? <br>
วางความคิดด้านลบลง แล้วเพิ่มความคิดด้านบวกให้กับความรักดีกว่าคะ <br>
ชีวิตคนเรามันสั้นและเปราะบางนะคะ <br>
ใคจะรู้ว่าพรุ่งนี้ จะเปนยังไง? คนเรามักเห็นคุณค่าของสิ่งที่อยู่กับตัว ก็เมื่อมันไม่มีเหลือแล้วนะคะ <br>
ซึ่งอันที่จิง ควรจะมองเห็น และรักษามันไว้ ในตอนที่มันยังอยู่กับตัวเราเองมากกว่า <br>
เปนกำลังใจให้คะ ขอให้ความรักของทุกๆ คน เจอเส้นทางที่เดินไปด้วยกันได้อย่างเป็นสุขคะ

#7

ขอบคุณทุกๆความเห็นเลยนะคะ^ ^ <br>
<br>
ตั้งใจไว้ว่าจะทำให้ทุกวันๆ มีความสุขที่สุด <br>
<br>
เพราะไม่อยากโกรธหรือทะเลาะกับแฟนเลย มันบั่นทอนกันทั้งคู่ <br>
<br>
อะไรไม่ดีจะพยายามปรับปรุงตัว ลด ละ การคิดมาก ^ ^

#8

เมื่อก่อนเราก็คิดมาก แต่พอคบไปซักพักก็หายไปเอง บวกกะเค้าทำตัวน่าไว้ใจด้วยอะ <br>
ส่วนเรื่องคุยเราคุยวันละประมาณ 2-3 ชม. อะ (ออนเอม+โทรศัพท์) <br>
เวลาออนเอ็มก็ส่งพวกลิ้งกระทู้ที่แบบน่าสนใจๆ ให้เค้าอ่านไรงี้ มันก็จะมีเรื่องคุย แล้วก็เล่าเรื่องที่วันนี้ไปเจอมาอะ ^^ <br>
<br>
สู้ๆ นะคะ ขอให้คบกะแฟนไปนานๆ น้า~

#9

...มันรู้สึกแปลกๆนะ... <br>
...วันที่เคยอยู่ใกล้ๆกัน กินข้าวด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน เดินจับมือกัน ไปเที่ยวด้วยกัน อยู่ใกล้ตาและใกล้ใจกัน... <br>
..มาวันนี้ วันเหล่านั้นมันไม่มีอีกแล้ว สิ่งเหล่านั้นไม่ได้ทำอีกแล้ว... <br>
...เกลียดความห่างไกล เกลียดการระแวง เกลียดความเหงา เกลียดความน้อยใจ เกลียดความคิดตัวเอง... <br>
...ความห่างไกลทำให้เราต้องกังวล ต้องระแวงในตัวเค้า ต้องคอยโทหาเค้าบ่อยขึ้น โมโหที่เค้าไม่รับสาย น้อยใจที่เค้าไม่โทรกลับ คิดไปเองต่างๆนานา กลัวเค้าเบื่อเรา กลัวเค้าไปเจอคนอื่น กลัวเค้าทนรอไม่ได้ กลัวเค้ารักเราน้อยลง และกลัวเค้า...ไม่รักเรา... <br>
...ทั้งๆที่ในวันนี้ สิ่งเหล่านั้นมันยังไม่เกิดขึ้น แต่ในหัวสมองเรามันก็อดคิดไปเองไม่ได้ เราเหมือนคนประสาทที่ชอบคิดไปเองคนเดียว แค่โทรไปแล้วเค้าไม่รับสาย สมองมันก็คิดไปเองว่า เค้าไม่อยากคุยกับเรา หรือเค้ากำลังอยู่กับคนอื่น หรือบางทีเค้าอยู่กับเพื่อ เราก็จะคิดว่า เค้าเหนเพื่อนสำคัญกว่าเราหรอ.. <br>
...เรากำลังโดนความห่างไกลทำร้าย...ไม่อยากเป็นแบบนี้เลย <br>
...จากที่คบมา เค้าเปนคนที่ดีมาก เปนคนที่ใช่สำหรับเรา พอเราเรียนจบก็ต้องย้ายกลับมาอยู่บ้าน ตอนแรกๆมั่นใจกับตัวเองมากว่า ถึงเราสองคนจะอยู่ไกลกัน เราก็จะรักษาความรักนี้ไว้ให้ได้... <br>
..เราสัญญากันว่า ถึงแม้จะไม่ได้อยู่ใกล้กันเหมือนแต่ก่อน ...ก็จะไม่มีวันทำให้กันต้องเสียใจ จะไม่ทำให้กันต้องร้องไห้ จะไม่ทำให้กันต้องผิดหวัง จะรักษาสัญญาที่มีให้กัน... <br>
...แต่พอเอาเข้าจริง ก็กลายเปนเราที่ต้องมานั่งหวาดระแวง เรารู้ตัวนะ...รู้สึกตัวเลยล่ะ ว่าเราทำตัวแย่ขึ้น จากเมื่อก่อนที่เราเป็นคนสนุกสนาน ตลก ซึ่งเค้าบอกว่าชอบเราตรงนี้ กลายเปนว่า เราวีนเค้าบ่อยขึ้น เริ่มพูดจาประชดประชัน ชอบพูดย้ำสัญญาที่มีให้กันบ่อยขึ้น หรือบางที แค่เค้าลืมโทรกลับมาหา เราก็ร้องไห้... <br>
...เราทำตัวน่ารังเกียจใช่มั๊ย...เราไม่อยากทำตัวแบบนี้ ไม่อยากเป็นแบบนี้ ไม่อยากแสดงกริยาแบบนี้ หลายครั้งที่เราพยายามบอกตัวเองว่า เราคิดมากไปแล้ว สิ่งที่เราเป็นมันคือความฟุ้งซ่าน เราก็สงบใจได้พักนึง แต่เดี๋ยวมันก็เปนอีก ทำไมเปนแบบนี้... <br>
...ทั้งๆที่เค้าก็ไม่ดูเปลี่ยนไปจากเดิม เราสงสารเค้า รู้สึกว่าเค้าคงจะเบื่อหน่ายและรำคาญเรา แต่เค้าไม่เคยแสดงอาการนั้นออกมาเลย ทุกครั้งที่คุยกันเค้าจะพูดจาดีๆกับเรา รู้สึกเลยว่าเวลาที่เรางี่เง่าใส่เค้า เค้าจะพยายามใจเย็น ทั้งๆที่ปกติเค้าใจร้อนมาก... <br>
...บางทีเราก็ไม่อยากให้เค้าอยู่กับเพื่อน(เพื่อนผู้ชายของเค้า) เค้าค่อนข้างติดเพื่อน เค้าจะเป็นประเภทที่เพื่อนจะต้องมาก่อนเสมอ ข้อนี้เป็นข้อเดียวที่เราไม่ชอบเลย ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากให้เค้ามีเพื่อนนะ เราไม่มี่เง่าขนาดนั้น แต่บางที่มันทำให้เราน้อยใจหลายๆเรื่อง เช่น บางที่สัญญาว่าจะพาเราไปกินข้าวที่ร้านนี้ แต่พอเพื่อนโทรมาก็จะไปกินข้าวกับเพื่อนทันที บางทีเคยสัญญาว่าจะดูหนังเรื่องนี้กัน แต่ก็ไปดูกับเพื่อนก่อน บางทีวันหยุดชวนไปเที่ยวกัน แต่ก็โทมาขอโทษ บอกว่าไปไม่ได้เพราะจะไปกับเพื่อน ...เราไม่ชอบเลยเวลาที่เค้าอยู่กับเพื่อนๆของเขา เพราะเราจะกลายเป็นส่วนเกินทันที... <br>
...แล้วยิ่งตอนนี้เรากับเค้าอยู่ห่างกัน เค้าก้เลยอยู่กับพวกเพื่อนๆเค้า แล้วพื่อนๆเค้าก็รับประกันความหม้อทุกคน ขนาดไปกินข้าวด้วยกัน เพื่อนเค้าเหนผู้หญิงสวยๆเดินเข้ามา ก็จะสะกิดแฟนเราให้มองแล้วก็หัวเราะกัน ให้ความสนใจจนออกนอกหน้า แฟนเราก้เป็นไปกับเค้าด้วย หัวเราะกันสนุกใหญ่ ขั้นหนักๆถึงขนาดให้แฟนเราเดินเข้าไปขอเบอร์ให้ก็มี ทั้งๆก็เห็นว่าเรามาด้วย เหนว่าเรานั่งอยู่ เหนว่าเราไม่พอใจ ก็ยังทำกัน แล้วนี่เราจะไว้ใจพวกเค้าได้ไม๊เนี่ย.... <br>
... แฟนเราก่อนมาคบเราค่อนข้างเป็นคนเจ้าชู้(มาก) ชอบมองคนสวยๆ ซึ่งเรารู้ว่าเป็นวิสัยผู้ชาย แต่ตอนนี้เราไม่ได้อยู่ใกล้ๆเค้าแล้ว เค้าจะว่อกแว่นกับคนอื่นมั๊ยนะ กลัว 'รักแท้ แพ้ใกล้ชิด&quot; จัง เราไม่ได้ไม่ไว้ใจเค้า แต่มันอดคิดไม่ได้หน่ะ... <br>
...ตอนนี้เรากับแฟนคบกันมา 4 ปี เวลามันนานพอมั๊ย ที่เราจะหนักแน่นในกันและกัน และเชื่อใจกันได้ ตอนนี้เราภาวนาทุกวันเลยว่า ขอให้เค้าหนักแน่นในความรัก ขอให้เค้าซื่อสัตย์และไม่มีคนใหม่.... <br>
...เคยได้ยินเค้าพูดกันว่า &quot;ความห่างไกล ทำให้เรารู้ว่า ช่วงเวลาที่เราได้อยู่กับคนที่เรารัก มันมีค่ามากแค่ไหน&quot;... <br>
...มันใช่กับความรู้สึกเราตอนนี้มากเลย... <br>
...รู้สึกว่าเราจะพร่ำเพ้อมากไป ถ้าใครอ่านมาถึงบรรทัดก็ขอขอบคุณมาก เรารู้ดีว่าสิ่งที่เราเล่ามาทั้งหมดมันอาจดูไม่มีสาระในสายตาบางคน แต่ตอนนี้เรารู้สึกสบายใจขึ้นนิดนึงแล้วล่ะที่เราได้ระบายสิ่งเหล่านั้นออกมา คนที่อ่านก็เหมือนกับได้ช่วยสลายความทุกข์ให้เรา...ขอบคุณมาก

#10

พี่ก็เป็นคนขี้ระแวง ขี้น้อยใจ และคิดมากเหมือนกันค่ะ แต่พี่ก็พยามหาอะไรทำ หาเพื่อนคุยแก้เหงา ไม่พยายามคิดมาก ให้วันๆนึงผ่านไปแบบไม่ทุกข์ร้อนดีกว่านะคะ อย่างที่น้องyoin บอกถูกต้องที่สุดค่ะ(เคยอ่านหนังสือเล่มนึง เป็นนักจิดวิทยาชาวอเมริกัน เขียนไว้ว่า จงปฏิบัติตัวกับคนรัก และคนรอบข้างให้เหมือนกับว่าวันนี้จะได้พบหน้ากันเป็นวันสุดท้ายในชีวิต) ถ้าพรุ่งนี้โลกแตกเราจะทำอะไรๆในวันนี้ให้ดีที่สุดคะ พยามเข้านะทุกคน เป็นกำลังใจให้ค่ะ