ความรัก
ภูมิใจแค่ไหน....ที่เป็นผู้ชายคนสุดท้ายของเธอ
love-forever
11/06/2010 17:15
2,254 เข้าชม
ย้อนไป 20 ปีก่อน จากเด็กหนุ่มที่ฐานะทางบ้านยากจน...แต่ดันไปหลงรักลูกสาวคนพอมีอันจะกิน <br>
ด้วยฐานะที่ต่างกันมาก ความรักของเราจึงไม่ราบรื่น....ที่บ้านเธอ ไม่ชอบผม และเธอเลือกที่จะ <br>
เป็นลูกกตัญญู ตามใจที่บ้าน คบกับคนที่มีฐานะเทียบเท่ากับที่บ้านเธอ..... <br>
ตั้งแต่ม.ต้น จนจบ ม.6 เราคบกันแบบ ไว้เนื้อเชื่อใจ ลืมบอก ผมอายุ มากกว่าเธอ 4 ปี <br>
มีแค่ครั้งสุดท้ายก่อนที่เราจะต้องจากกัน เพราะเธอต้องไปเรียนต่อที่กรุงเทพ เมืองศิวิไล <br>
ที่ผมคิดสั้น วางแผนอยากผูกมัดเธอ ไว้ด้วยความคิดโง่ๆว่า ถ้าเธอเป็นของผมแล้ว <br>
เธอคงจะไม่ปันใจให้ใครอีก แล้วมีผมคนเดียว (ซึ่งในระหว่างนั้นเธอก็มีคนจีบพอสมควร เพราะความน่ารักของเธอ) <br>
ผมปล้ำเธอ ใช้กำลังกับเธอ แน่นอนเธอไม่ยอม และร้องไห้กลัว...ด้วยคำพูดประโยคที่ว่า ถ้าน้องสาวพี่ถูกทำแบบนี้ <br>
พี่รับได้มั๊ย รู้สึกอย่างไร ผมได้แต่อึ้ง และขอโทษเธอไปการใหญ่ และแน่นอน เธอไม่ยอม ผมเสียใจมาก <br>
.เรื่องจบลง ด้วยการเสียเลือดของผมนิดหน่อย (ผมเขวี้ยงแก้วแตก แล้วใช้เศษแก้ว มากรีดที่ข้อมือ เป็นการขอโทษ) <br>
<br>
หลังจากนั้น เราก็ห่างกันโดยปริยาย ติดตามข่าวคราวของเธอเป็นครั้งคราว พอได้ทราบว่า เธอมีแฟนใหม่ <br>
ผมได้แต่เจ็บต้องหนีไปจากที่เดิมๆ........เพราะภาพต่างๆ มันคอยย้ำเตือน...ตอนผมพึ่งจบม.6 ใหม่ๆ ผมเคยขอ <br>
เธอแต่งงาน ทั้งๆที่รู้วาเป็นไปไม่ได้ ด้วยคำถามที่ว่า มีปัญญาเลี้ยงเธอเหรอ....ผมได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรม <br>
จริงๆ ในระหว่างที่เราคบกันตอนเด็ก ผมเข้าใจดีว่า มันเป็นธรรมดา ที่วัยรุ่นจะมีแฟนหลายๆคน พวกเขารู้สึกเทห์ <br>
มีเสนห์ เป็นความภูมิใจเวลามีคนพูดถึง แต่สำหรับผม ไม่เคยชายตามองใครเลย ตั้งแต่ได้รู้จัก และรักเธอ..... <br>
เมื่อ 10 ปี ก่อน หลังจาก ผ่านไป 15 ปี เราได้กลับมาเจอกันโดยความตั้งใจของผมเอง ผมไม่เคยตัดใจจากเธอได้เลย <br>
ตอนนี้ ฐานะทางบ้านของเธอสั่นคลอนไม่ดีเหมือนก่อน...ทำให้ผมน่าจะมีโอกาส แทรกเข้าไปในครอบครัวของเธอได้ <br>
ผมใช้เวลา ปีกว่าๆ ในตอนแรก ที่พิสูจน์ให้เธอรู้ว่าผมยังรักเธอ ไม่เปลี่ยนแปลง ด้วยความดีของผม และสิ่งที่ผมแสดง <br>
ออกเสมอมา เธอตอบตกลงไปเที่ยวเกาะกับผม เราอยู่กันสองต่อสอง นอนด้วยกัน...แต่ผมก็ไม่ได้ถือโอกาสล่วงเกิน <br>
เธอ แบบที่ผมอยากจะทำ....เอาเป็นว่า เวลาผ่านมาเกือบครบปี หลังจากเจอกันครั้งนี้...ผมก็มีอะไรกับเธอจนได้.... <br>
เธอบอกผมว่า ผมเป็นคนแรกของเธอ ผมรู้สึกโชคดี และมีความสุขมาก...ในที่สุด สิ่งที่ผมทำดีมาตลอด มันก็ไม่ทำ <br>
ให้ผมผิดหวัง ผมรัก และ ถนอมเธอมาตลอด ช่างเป็นบุญของผมจริงๆ...บอกก่อนผมถือเรื่องนี้มาก และเป็นคนขี้หึงสุดๆ เข้าทำนองรักมาก หวงมาก ยอมตายเพื่อเธอได้จริงๆ ขอเพียงแต่เธอรัก และ ดีต่อผมคนเดียว <br>
แน่นอน คนเราอยู่ด้วยกันต้องย่อมทำเลาะกัน เช่นลิ้นกับฝัน...เป็นรสชาติของชีวิต.... <br>
ผ่านมาจนเมื่อวานนี้....20 ปี ผ่านไป ไว เหมือนโกหก เหมือนนิยายน้ำเน่า ละครหลังข่าว..... <br>
ตอนเที่ยงในขณะที่ผมกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำงานจนไม่มีเวลากินข้าว เพื่อจะได้มีเงินไปขอเธอแต่งงาน...เร็วๆๆ <br>
เพราะไม่เคยมีครายรู้ว่าเรามีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแล้ว และผมก็ไม่เคยคิดเอาโอกาสนี้ ต่อรองกับครอบครัวของเธอ <br>
ให้เกรียติเธอทุอย่าง อยู่มาวันนี้ ดันมีคนมาบอกว่า ผมไปแย่งของคนอื่น เขามีโครงกาารที่จะแต่งงานกัน <br>
แล้วเขาก็มีอะไรกันมาเป็นสิบปีแล้ว...เหมือนสายฟ้าฝาดกลางใจผม ผมได้แต่นิ่ง โกรธ เจ็บ แค้น ครายบังอาจมาใส่ <br>
ไฟได้หว๋า....มีครายต้องการแกล้งเราหรือไม่....เพราะผมเชื่อสนิทใจว่าผมเป็นคนแรกของเธอ....งานนี้ต้องมีเคลียร์ <br>
ผมโดดงาน รอกลับไปพบเธอที่บ้าน คิดว่านี้เป็นความฝัน คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง เป็นไปไม่ได้ นางฟ้าของผม <br>
จะกลายเป็นนางกากีไปได้อย่างไร ทำไมตลอดเวลาที่อยู่กัน เธอปิดผมได้แนบเนียนเช่นนี้ จริงอยู่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน <br>
เป็นเรื่องเป็นราว....ทั้งๆที่เคยคิดระแวง แต่เพราะความไว้ใจ....ก็เลยทำใจเชื่อตลอดมา... <br>
ยังไงก็ต้องเลิก ผมรับไม่ได้...อะไรที่เป็นของผม ต้องเป็นของผมคนเดียว ของแบบนี้ ขอกันกินไม่ได้ และ ไม่อยากกินร่วมกับใคร ถ้าคิดแบบนั้นหาซื้อกินนอกบ้านดีกว่า.....คิดในใจยังไงก็ต้องเลิก <br>
ผมรอจนเธอกลับมา....น้ำตาของลูกผู้ชายไม่มีออกมาให้เห็นทั้งๆที่อยากจะร้องไห้ อยากจะระบาย อยากจะทำร้ายเธอ เคยแต่ว่าคนอื่น โง่จังเขาโดนคนอื่นมาแล้ว จะไปรักจริงๆทำไม....นี่แหละความเห็นแก่ตัวของผม และเวรกรรม <br>
ที่ย้อนมาโดนตัวผมเอง.....(ไว้จะมาระบายให้ฟังต่อนะครับ)
ด้วยฐานะที่ต่างกันมาก ความรักของเราจึงไม่ราบรื่น....ที่บ้านเธอ ไม่ชอบผม และเธอเลือกที่จะ <br>
เป็นลูกกตัญญู ตามใจที่บ้าน คบกับคนที่มีฐานะเทียบเท่ากับที่บ้านเธอ..... <br>
ตั้งแต่ม.ต้น จนจบ ม.6 เราคบกันแบบ ไว้เนื้อเชื่อใจ ลืมบอก ผมอายุ มากกว่าเธอ 4 ปี <br>
มีแค่ครั้งสุดท้ายก่อนที่เราจะต้องจากกัน เพราะเธอต้องไปเรียนต่อที่กรุงเทพ เมืองศิวิไล <br>
ที่ผมคิดสั้น วางแผนอยากผูกมัดเธอ ไว้ด้วยความคิดโง่ๆว่า ถ้าเธอเป็นของผมแล้ว <br>
เธอคงจะไม่ปันใจให้ใครอีก แล้วมีผมคนเดียว (ซึ่งในระหว่างนั้นเธอก็มีคนจีบพอสมควร เพราะความน่ารักของเธอ) <br>
ผมปล้ำเธอ ใช้กำลังกับเธอ แน่นอนเธอไม่ยอม และร้องไห้กลัว...ด้วยคำพูดประโยคที่ว่า ถ้าน้องสาวพี่ถูกทำแบบนี้ <br>
พี่รับได้มั๊ย รู้สึกอย่างไร ผมได้แต่อึ้ง และขอโทษเธอไปการใหญ่ และแน่นอน เธอไม่ยอม ผมเสียใจมาก <br>
.เรื่องจบลง ด้วยการเสียเลือดของผมนิดหน่อย (ผมเขวี้ยงแก้วแตก แล้วใช้เศษแก้ว มากรีดที่ข้อมือ เป็นการขอโทษ) <br>
<br>
หลังจากนั้น เราก็ห่างกันโดยปริยาย ติดตามข่าวคราวของเธอเป็นครั้งคราว พอได้ทราบว่า เธอมีแฟนใหม่ <br>
ผมได้แต่เจ็บต้องหนีไปจากที่เดิมๆ........เพราะภาพต่างๆ มันคอยย้ำเตือน...ตอนผมพึ่งจบม.6 ใหม่ๆ ผมเคยขอ <br>
เธอแต่งงาน ทั้งๆที่รู้วาเป็นไปไม่ได้ ด้วยคำถามที่ว่า มีปัญญาเลี้ยงเธอเหรอ....ผมได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรม <br>
จริงๆ ในระหว่างที่เราคบกันตอนเด็ก ผมเข้าใจดีว่า มันเป็นธรรมดา ที่วัยรุ่นจะมีแฟนหลายๆคน พวกเขารู้สึกเทห์ <br>
มีเสนห์ เป็นความภูมิใจเวลามีคนพูดถึง แต่สำหรับผม ไม่เคยชายตามองใครเลย ตั้งแต่ได้รู้จัก และรักเธอ..... <br>
เมื่อ 10 ปี ก่อน หลังจาก ผ่านไป 15 ปี เราได้กลับมาเจอกันโดยความตั้งใจของผมเอง ผมไม่เคยตัดใจจากเธอได้เลย <br>
ตอนนี้ ฐานะทางบ้านของเธอสั่นคลอนไม่ดีเหมือนก่อน...ทำให้ผมน่าจะมีโอกาส แทรกเข้าไปในครอบครัวของเธอได้ <br>
ผมใช้เวลา ปีกว่าๆ ในตอนแรก ที่พิสูจน์ให้เธอรู้ว่าผมยังรักเธอ ไม่เปลี่ยนแปลง ด้วยความดีของผม และสิ่งที่ผมแสดง <br>
ออกเสมอมา เธอตอบตกลงไปเที่ยวเกาะกับผม เราอยู่กันสองต่อสอง นอนด้วยกัน...แต่ผมก็ไม่ได้ถือโอกาสล่วงเกิน <br>
เธอ แบบที่ผมอยากจะทำ....เอาเป็นว่า เวลาผ่านมาเกือบครบปี หลังจากเจอกันครั้งนี้...ผมก็มีอะไรกับเธอจนได้.... <br>
เธอบอกผมว่า ผมเป็นคนแรกของเธอ ผมรู้สึกโชคดี และมีความสุขมาก...ในที่สุด สิ่งที่ผมทำดีมาตลอด มันก็ไม่ทำ <br>
ให้ผมผิดหวัง ผมรัก และ ถนอมเธอมาตลอด ช่างเป็นบุญของผมจริงๆ...บอกก่อนผมถือเรื่องนี้มาก และเป็นคนขี้หึงสุดๆ เข้าทำนองรักมาก หวงมาก ยอมตายเพื่อเธอได้จริงๆ ขอเพียงแต่เธอรัก และ ดีต่อผมคนเดียว <br>
แน่นอน คนเราอยู่ด้วยกันต้องย่อมทำเลาะกัน เช่นลิ้นกับฝัน...เป็นรสชาติของชีวิต.... <br>
ผ่านมาจนเมื่อวานนี้....20 ปี ผ่านไป ไว เหมือนโกหก เหมือนนิยายน้ำเน่า ละครหลังข่าว..... <br>
ตอนเที่ยงในขณะที่ผมกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำงานจนไม่มีเวลากินข้าว เพื่อจะได้มีเงินไปขอเธอแต่งงาน...เร็วๆๆ <br>
เพราะไม่เคยมีครายรู้ว่าเรามีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแล้ว และผมก็ไม่เคยคิดเอาโอกาสนี้ ต่อรองกับครอบครัวของเธอ <br>
ให้เกรียติเธอทุอย่าง อยู่มาวันนี้ ดันมีคนมาบอกว่า ผมไปแย่งของคนอื่น เขามีโครงกาารที่จะแต่งงานกัน <br>
แล้วเขาก็มีอะไรกันมาเป็นสิบปีแล้ว...เหมือนสายฟ้าฝาดกลางใจผม ผมได้แต่นิ่ง โกรธ เจ็บ แค้น ครายบังอาจมาใส่ <br>
ไฟได้หว๋า....มีครายต้องการแกล้งเราหรือไม่....เพราะผมเชื่อสนิทใจว่าผมเป็นคนแรกของเธอ....งานนี้ต้องมีเคลียร์ <br>
ผมโดดงาน รอกลับไปพบเธอที่บ้าน คิดว่านี้เป็นความฝัน คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง เป็นไปไม่ได้ นางฟ้าของผม <br>
จะกลายเป็นนางกากีไปได้อย่างไร ทำไมตลอดเวลาที่อยู่กัน เธอปิดผมได้แนบเนียนเช่นนี้ จริงอยู่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน <br>
เป็นเรื่องเป็นราว....ทั้งๆที่เคยคิดระแวง แต่เพราะความไว้ใจ....ก็เลยทำใจเชื่อตลอดมา... <br>
ยังไงก็ต้องเลิก ผมรับไม่ได้...อะไรที่เป็นของผม ต้องเป็นของผมคนเดียว ของแบบนี้ ขอกันกินไม่ได้ และ ไม่อยากกินร่วมกับใคร ถ้าคิดแบบนั้นหาซื้อกินนอกบ้านดีกว่า.....คิดในใจยังไงก็ต้องเลิก <br>
ผมรอจนเธอกลับมา....น้ำตาของลูกผู้ชายไม่มีออกมาให้เห็นทั้งๆที่อยากจะร้องไห้ อยากจะระบาย อยากจะทำร้ายเธอ เคยแต่ว่าคนอื่น โง่จังเขาโดนคนอื่นมาแล้ว จะไปรักจริงๆทำไม....นี่แหละความเห็นแก่ตัวของผม และเวรกรรม <br>
ที่ย้อนมาโดนตัวผมเอง.....(ไว้จะมาระบายให้ฟังต่อนะครับ)
<br>
<img src="pic/b30.gif">