มุมชวนคุย

เป็นเรื่องจริงนะครับ ใครพอมีเวลาช่วยอ่านและแสดงความคิดเห็นหน่อย <br>
<br>
<br>
คือว่าผมกับแฟนก็คบกันมาประมาณปีครึ่งละครับ ผมเป็นคนแรกของเธอ ส่วนผมก็ผ่านมาหลายคนละครับ แต่ผมก็คบกับเธอนานสุด และเธอเป็นแฟนคนเดียวที่ผมแนะนำให้ทางบ้านรู้จัก <br>
<br>
เข้าเรื่องเลยดีกว่าครับ แฟนผมตอนนี้เรียนพยาบาล ช่วงหลังๆเราทะเลาะกันบ่อยมากครับ เวลาทะเลาะกัน ไอ้ตอนแรกๆผมก็คิดว่าผมไม่ผิดหรอก แต่ตอนสุดท้ายผมผิดทุกทีที่ไปตะคอกเธอ(เพราะเธอเคยบอกกับผมว่าเธอไม่ชอบตะคอก) คือเรื่องส่วนใหญ่ก็จะทำนองเดียวกัน คือประมาณว่าเรื่องเล็กก็เอามาโกรธผมได้ ขณะที่ผมเองไม่ค่อยโกรธเธอซักเท่าไหร่ แม้เธอจะเป็นคนค่อนข้างซุ่มซ่าม ถืออะไรๆก็ตกซ่ะหมด ถือกล้อง กล้องก็ตก ถือเอ็มพีสาม เอ็มพีสามก็ตก ถือโทรศัพท์ โทรศัพท์ก็ตก เรื่องนี้สดๆร้อนๆเลยครับ เธอเรียนคนละที่กับผม อยู่คนละหอกับผม แต่มักมานอนห้องผมบ่อยๆ วันนั้นเธอนอนห้องเธอเอง แล้วพอตอนเที่ยงๆเธอไปเรียน ผมก็โทรหาเธอ โทรหลายสายมาก แต่เธอก็ไม่รับ ผมก็เป็นห่วงว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่าเพราะปกติเธอจะรับตลอด ผมก็เลยโทรหาเพื่อนเธอ เพื่อนเธอก็บอกเดี๋ยวบอกเธอให้ว่าผมโทรหา ซักพักเลิกเรียนเธอก็โทรมาคุยดีปกติ แต่ใช้เบอเพื่อนอีกคนโทรมา ตอนนั้นผมก็เล่นโทรศัพอยู่ เลยกดรับเร็ว ผมก็บอกเธอว่าทำไมโทรไปไม่รับ เธอก็บอกว่าไม่ได้เอาโทรศัพท์มา ผมเลยบอกว่าวันนี้เรียนเสร็จฝากซื้อยาหน่อยนะ เธอก็บอกโอเคและรีบวางสายไป ด้วยความที่ช่วงใกล้สอบไม่ได้นอนมาหลายวัน ผมก็หลับไปประมาณสี่โมงเย็น ซักพักหกโมงเย็นมีโทรศัพท์โทรเข้ามา ผมก็กดตัดสายทิ้งเพราะผมนึกว่านาฬิกาปลุก แล้วผมก็ดู อ้าวเบอตู้โทรมานี่หว่า ผมก็เลยรอโทรมาใหม่ พอโทรมาผมก็รีบรับ เธอใส่ผมเป็นชุดเลยครับ &quot;เนี่ยรู้มั้ยมีเหรียญสิบเหรียญเดียว ไม่มีเหรียญแล้วทำไมถึงกดตัดสายทิ้ง จะโทรมาถามว่ายาที่ให้ซื้ออะชื่ออะไร ซื้อก็ม่ต้องมาซื้อเอง นอนกระดิกเท้าอยู่ที่ห้องสบาย แล้วยังมากวน...อีก&quot; ผมก็อึ้งแปปนึงครับ แล้วผมก็บอกว่าผมไม่รู้ ผมนึกว่านาฬิกาปลุก เพราะเวลานอน ถ้าโทรศัพดังมือผมจะเอื้อมไปกดปิดก่อนเลย แล้วโทรศัพก็ตัดไป ผ่านไปจนหนึ่งทุ่มก็ยังไม่เห็นเธอโทรมา เลยโทรเข้าเครื่องเธอ เพื่อนเธอก็รับ ผมก็ถามว่า อ้าวแฟนผมยังไม่กลับมาอีกหรอ เพื่อนเธอก็บอกว่า สงสัยจะไปนอนห้องผมแหละมั้ง เห็นบอกว่าจะไปซื้อยาให้หนิ ผมก็เลยวาง แล้วก็รอกินข้าวเย็นพร้อมเธอ แล้วอีกครึ่ง ชม ก็มีโทรศัพดังขึ้น เธอโทรมาหาผม ผมก็กดตัดสายทิ้งและโทรกลับตามปกติ เธอก็ใส่ผมมาอีกชุดใหญ่ เชื่อมั้ยเรื่องที่ผมเล่ามาข้างผม ผมโดนกล่าวหาว่าทำผิดหลายข้อมาก 1.โทรไปรบกวนเพื่อนเธอ(ทั้งๆที่เพื่อนเธอไม่ว่าอะไรผมซักคำ และก็โทรหาเธอไม่ติด) 2.รับโทรศัพที่เธอเอาเบอเพื่อนโทรมา เธอบอกว่าจะยิงแต่ผมรับซ่ะเร็ว(ก็ผมไม่รุ้ว่าเบอใคร ไม่ได้เมมไว้ก็กดรับ) 3.ผมใช้เธอไปซื้อยาตอนแรกถามว่าได้มั้ยก็บอกว่าโอเค) 4.เอาเบอร์ตู้โทรมาแต่กดตัดสายทิ้ง ทำให้เสียเหรียญสิบ 5.ซื้อยามาให้ยังต้องเอาไปประเคนที่ห้องอีก สรุปผมผิด 5 ข้อเต็มๆ ผมหละงงมาก เอาหละ ผมก็ไม่อยากเถียงเธอ ผมเลยถามว่าวันนี้ไม่มาใช่มั้ย งั้นผมไปกินข้าวก่อน เธอก็วางไป ขณะที่ผมกินข้าวอยู่ เธอก็โทรมา ผมก็กดตัดสายทิ้งแล้วโทรกลับตามปกติ ผมบอกเธอว่ากินข้าวอยู่ เดี๋ยวโทรหาใหม่ เธอก็บ่นๆๆๆผมก็เงียบเพราะผมเคี้ยวข้าวอยู่ คราวนี้มาชุดใหญ่เลยครับ โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ บอกจะมาขนเสื้อผ้าที่ห้องผมกลับไปห้องเธอ ผมรีบกินข้าวแล้วมาคุยกับเธอ เธอก็ว่าผมผิดอย่างโน้น ผิดอย่างนี้ ผมก็ว่าเธอ&quot;จะคิดมากอะไรเนี่ย มันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย&quot; เธอก็บอกผมว่า ถ้ามาว่าเธอก็เลิกคบกับเธอไป แต่เธอว่าผมได้ ห้ามเถียง เอ้า... แล้วเธอก็ว่าผมต่อ ผมก็เงียบฟัง เธอก็บอกเงียบทำไม ไม่ฟังที่พูดใช่มั้ย(เสียงโกรธ) ผมเลยบอก ฟังๆ ฟังอยู่ เธอก็ว่าผมต่อ ผมก็บอกมันไม่ใช่แบบนั้น เธอก็บอกเถียงหรอ ทำไมต้องเถียง ทำผิดแล้วไม่ยอมรับผิด เอ้าเงียบก็ผิด พูดก็หาว่าเถียง ยังไงกันเนี่ย แล้วผมก็เลยโมโหขึ้นเสียงกับเธอไป อีกวันผมก็โทรไปง้อเธอ แต่ปกติง้ออย่างเดียวไม่ได้ ต้องซื้อของไปให้ ผมก็เลยไปหาเธอและพาเธอไปซื้อเสื้อผ้า ก็ดูเหมือนจะหายนะ และก็ชวนกลับมาที่ห้อง เธอก็ดูยิ้มแย้มปกติ เหมือนไม่โกรธผม พอตื่นมาตอนเช้า ผมปลุกเธอไปเรียน เธอก็บอกปวดหัวไม่อยากไป ผมก็เลยไปเรียนคนเดียว กลับมาถึงห้อง โอ้แม่เจ้า เธอขนของของเธอกลับไปหมดเลย เหลือเพียง กกน กับ เสื้อชั้นใน ผมก็โทรไปหาเธอ เธอก็บอกวางแผนไว้แล้ว จะเลิกกับผมเลยขนของหนี โอ้แค่นี้จะเลิกเลยหรอ ผมก็ถามเธอ ทิ้งไว้ทำไม ทำไมไม่ขนไปให้หมด เธอก็บอกเอาไปทิ้งถังขยะเลย ผมก็ถกเถียงกับเธออยู่นาน ผมไม่ผิดเลยไม่ง้อเธอ เธอก็บอกเลิกผมแล้วหายไป จนเวลาผ่านไปสี่วัน เบอเธอก็โทรมาหาผม เธอบอกจะมาเอาของที่ห้องผม ผมเลยทำเป็นเก็บของใส่ถุงรอให้เธอ แล้วเธอมาก็ออกไป(หออยู่ไกลกันมาก) ซักพักเธอก็เข้ามาใหม่เอาเงินมาให้ผม 300 ผมถามค่าอะไร เธอบอกค่าที่ช่วยซื้อโทรศัพ แล้วเธอก็หายไปอีกครึ่ง ชม เธอก็เข้ามาใหม่ เอาเงินมาให้อีก 160 (ผมรู้ว่าเธอพยายามมาหลายๆรอบเพื่อให้ผมง้อเธอ แต่ผมอยากดัดนิสัยเธอ ไม่ง้อ แล้วเธอก็กลับไปหอแล้วโทรหาผม เธอบอกเอาโทรศัพไปขาย ไม่อยากใช้ของที่มีเงินผมซื้อ เพิ่งซื้อมาเอง เอาไปขายได้ราคาแค่ครึ่งเดียว ผมก็ว่าเธอ ว่าคิดไงเนี่ย ไม่คิดให้รอบคอบ แล้วก็ทะเลาะกันจนขึ้นราชาศัพสมัยพ่อขุนรามคำแหง เธอก็ร้องไห้แล้วเธอก็บอกไม่ไหวแล้ว หายใจไม่ออก ผมเลยรีบโทรหาเพื่อนเธอให้พาเธอไป รพ แล้วผมก็ตามไป เธอเป็นแบบนี้มาสองครั้งแล้ว รู้สึกจะเป็นไฮเปอร์ ถ้ามีใครมาขัดใจเธอ เธอบอกกับผมว่าถ้าอยากคบเธอต่อไป ต้องตามใจเธอทุกอย่าง แต่ถ้าไม่ได้ก็เลิก ตอนแรกผมบอกว่าจะคบต่อ เธอก็ถามที่ผ่านมาทำให้เธอแย่ จะแก้ไขยังไง เอ้าที่ผ่านมานี่ผมทำไรผิดเนี่ย แล้วมันผ่านมาแล้วจะแก้ไขยังไง เธอไม่ยอม จะให้ผมแก้ไข ผมเลยบอกเลิกเธอ เอ้าเธอก็ไม่ยอม เธอว่าผมทำไม่ได้ ผมก็บอกก็ผมพูดเอง แล้วเธอก็ร้องไห้บอกว่าเธอยอมให้ผมคนเดียว เธอไม่เคยยอมให้ใคร อ้าว คราวนี้ผมก็รู้สึกผิดสิครับ แต่ผมก็ยังไม่อยากคุยกับเธอ เพราะคุยไปก็ไม่รู้เรื่อง เพื่อนๆพี่ๆช่วยบอกหน่อย ผมควรทำไงดี ผมเหมือนเจอทางตัน จะทำอะไรก็ทำไม่ได้ กลัวเธอจะช็อคแล้วเข้า รพ อีก บอกตรงๆ ผมก็รักเธอมาก แต่ผมคุยกะเธอไม่ค่อยจะรู้เรื่อง เธอเคยตบผมจนหน้าผมเลือดไหลมาแล้ว ผมไม่ได้ทำอะไรเธอกลับเลย เธอก็นั่งบอกว่า สะใจแล้วก็ยิ้มๆ หัวเราะเบาๆ เห้อ...

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่