มุมชวนคุย

...อย่าปล่อยให้เวลาทุกวินาทีผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ <br>
เพราะเวลาคงไม่เดินย้อนกลับเช่นเดียวกับสายน้ำ <br>
&quot; พ่อครับ...ผมรักพ่อ &quot; <br>
<br>
เช้าวันศุกร์ ผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกกังวลใจเป็นอย่างยิ่ง <br>
อีกสองวันก็ถึงวันที่ผมรอคอยและเตรียมตัวมาตลอด 2 ปี <br>
ผมเรียนพิเศษตลอด 2 ปี <br>
<br>
ก็เพื่อจุดหมายเดียวที่พ่อหวังไว้ <br>
ผมต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่มีชื่อให้ได้ <br>
ผมใช้เวลาวันละเกือบสิบชั่วโมง ใน 2 เดือนสุดท้าย <br>
เพื่อเตรียมตัวให้เหนือกว่าคู่แข่ง <br>
ช่วง 2 เดือนนี่เองที่ผมต้องนั่งทำแบบฝึกหัดจนถึงตี 3 ทุกวัน <br>
และก็ทุกวัน <br>
<br>
พ่อผมจะหากิจกรรมส่วนตัวของเขามานั่งทำเป็นเพื่อน <br>
เรานั่งอยู่ด้วยกันจนเกือบเช้าทุกวัน <br>
ทุกๆคืน ผมจะมีไมโลร้อนๆมาวางอยู่ข้างหน้า <br>
พร้อมๆกับมือของพ่อที่จะคอยตบบ่าให้กำลังใจ คอยเตือนว่า <br>
นอนได้แล้วหละลูก อย่าเครียดเกินไปเลย <br>
ผมแทบจะไม่ได้ยินเสียงนั้นลอดหูเข้ามาเลย <br>
มันเป็นเสียงที่คุ้นเคยทุกวัน <br>
จนบางทีก็ออกจะรำคาญที่ถูกเตือนให้นอน <br>
<br>
เมื่อคืนก็เป็นเหมือนทุกคืน พ่อยังคงชงไมโลมาให้ <br>
แต่แปลกหน่อยตรงที่เมื่อคืนพ่อคุยกับแม่จนดึก <br>
แล้วค่อยมานั่งเป็นเพื่อนผม <br>
วันนี้วันศุกร์ อีกสองวันเอง <br>
ผมเดินสวนพ่อเข้าห้องน้ำด้วยความรู้สึกแปลกๆ <br>
รู้สึกว่าอยากจะพูดอะไรด้วย แต่ก็ไม่ได้พูด <br>
ผมเดินไปแปรงฟันและอาบน้ำ <br>
ตอนเดินออกมาพ่อก็ออกไปทำงานเสียแล้ว วันนี้รู้สึกดีใจเป็นพิเศษ <br>
ผมทำคะแนนจากข้อสอบปีเก่าๆได้คะแนนสูงมากกว่าที่ประเมินไว้ <br>
ประมาณสิบเอ็ดโมง ผมทำข้อสอบชุดสุดท้ายเสร็จ <br>
และก็ตั้งใจว่าถัดจากนี้ไป 2 วัน <br>
จะเป็นวันพักผ่อน <br>
เพราะไม่ต้องการให้เครียดก่อนวันสอบมาถึง <br>
ผมทำข้อสอบอยู่ชั้นสองของบ้าน <br>
น้องชายก็ขึ้นมาบอกว่าพ่อแวะเอาอาหารเข้ามาให้เรา <br>
ความรู้สึกตอนนั้นผมอยากจะลงไปบอกพ่อว่าทำคะแนนได้ดี <br>
แต่ก็คิดว่าอีกซักเดี๋ยวค่อยลงไป <br>
พอลงไปอีกทีพ่อก็ออกไปทำธุระเสียแล้ว <br>
ผมนั่งดูทีวีอยู่จนกระทั่งบ่ายสามโมง มีโทรศัพท์ดังขึ้น <br>
ผมเดินไปรับ <br>
เสียงของผู้หญิงลอดมาตามสาย ผมจับใจความได้ว่า <br>
เค้าพูดถึงชื่อพ่อผม <br>
และก็บอกว่ารถคว่ำเพราะหักหลบเด็กวิ่งข้ามถนน อาการไม่หนักนัก <br>
ผมเขียนโน๊ตไว้บนโต๊ะ แล้วรีบไปโรงพยาบาล <br>
ในใจตอนนั้นคิดว่าไปถึงพ่อคงใส่เฝือกอะไรแค่นั้น <br>
พอไปถึงอาผมก็ไปถึงพร้อมกันพอดี <br>
หมอนำเอกสารอนุญาตให้ผ่าตัดมาให้เซ็นต์ <br>
แล้วก็บอกว่าตอนนี้อยู่ห้อง X-Ray อาการไม่ค่อยดี <br>
เลือดคั่งในสมองต้องผ่าตัดด่วน <br>
แล้วเค้าก็เอาตัวพ่อเค้าห้องผ่าตัด <br>
ผมไม่ได้เจอพ่อเลย ตอนเย็นแม่มา ก็สั่งให้เรากลับบ้าน <br>
มีอะไรจะโทรไปบอก <br>
<br>
เช้าวันเสาร์แม่โทรมาบอกว่าตอนนี้พ่ออาการดีขึ้นแล้ว อยู่ห้อง ICU <br>
แต่ยังไม่ได้สติ ผมตัดสินใจบอกแม่ว่าวันจันทร์ผมไม่เข้าสอบ <br>
ผมอยากเฝ้าอาการพ่อ แม่รีบกลับมาบ้านโดยให้อาเฝ้าที่โรงพยาบาลแทน <br>
แล้วก็บอกกับผมว่ารู้รึเปล่าว่าพ่อเค้าอยากให้ผมสอบติดแค่ไหน <br>
แล้ววันนี้ที่เค้ารีบออกไป รู้ไหมว่าเค้าไปไหน <br>
ผมบอกว่า ไม่รู้ <br>
แม่ขอร้องให้ผมไปเข้าสอบ แล้วแม่ก็บอกว่า <br>
พ่อเค้ากำลังจะไปบนพระพรหม ขอให้ลูกสอบติด แต่รถคว่ำเสียก่อน <br>
<br>
วันนั้นผมบอกแม่ว่าผมกลัวว่าพ่อได้สติขึ้นมาแล้วจะรู้ว่าผมไม่เข้าสอบ <br>
และจะเสียใจ ผมตกลงเข้าสอบ ผมหลบเข้าห้องน้ำ <br>
ยืนนิ่งแล้วก็ร้องไห้ออกมาไม่หยุด <br>
เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าต้องเจอกับปัญหาที่หนักมาก <br>
ผมร้องไห้อยู่นานมาก <br>
............ <br>
<br>
วันอาทิตย์แม่โทรมาบอกว่าพ่อได้สติแล้ว แต่ยังไม่ให้ผมไปเยี่ยม <br>
บอกแค่ว่าขอให้สอบให้เสร็จก่อน ทางนี้แม่จะดูแลเอง ผมสบายใจขึ้น <br>
คิดอย่างเดียวว่าพ่อจะต้องดีใจถ้ารู้ว่าผมสอบติด ผมมั่นใจมาก <br>
ทุกๆวันอาการของพ่อดีขึ้นเรื่อยๆ แต่แม่ก็ไม่ยอมให้ผมไปเยี่ยม <br>
ผมและน้องเข้าสอบพร้อมกันอยู่ 5 วันจนเสร็จ <br>
ที่แรกที่ผมและน้องไป คือโรงพยาบาลทั้งชุดนักเรียนแบบนั้นแหละ <br>
ผมไปถึงแม่และอาก็ยังคงอยู่หน้าไอซียู แม่ถามว่าสอบเสร็จแล้วเหรอ <br>
ผมบอกว่าเสร็จแล้ว ทำข้อสอบได้ไม่ดีนัก <br>
แต่มั่นใจว่าน่าจะติดที่ไหนสักแห่ง <br>
แม่ให้เข้าไปเยี่ยมพ่อ <br>
<br>
พอผมเห็นพ่อ ผมยืนตัวแข็งเดินต่อเข้าไปไม่ได้ <br>
พ่อผมถูกโกนศรีษะเพื่อผ่าตัด <br>
พ่อยังไม่ฟื้น แม่ขอโทษ แม่บอกว่าอาการจริงๆดีขึ้น <br>
แต่ยังไม่รู้สึกตัว <br>
ผมเดินเข้าไปกุมมือพ่อ ผมเริ่มน้ำตาคลอ <br>
แต่ก็บอกกับพ่อว่าผมสอบเสร็จแล้ว <br>
รีบตื่นมาดูผลสอบด้วยกันนะ ทุกคนเห็นว่านิ้วมือพ่อขยับได้ <br>
นิ้วมือเขาขยับได้จริงๆ นางพยาบาลเดินเข้ามาดูอาการ <br>
แล้วก็บอกกับผมว่าอย่างนี้คงไม่ต้องเป็นห่วงแล้ว <br>
<br>
วันรุ่งขึ้นตอนหกโมงเช้า แม่ไปถึงโรงพยาบาล โทรกลับมาบ้านแต่เช้า <br>
บอกว่าข้างเตียงบอกว่าเมื่อคืนเห็นพ่อลืมตามองไปรอบๆ แม่ดีใจมาก <br>
ผมบอกว่าผมจะรีบไปก่อนแปดโมง........... ซักเจ็ดโมงนิดๆ <br>
แม่โทรมาอีกครั้ง <br>
<br>
แม่บอกว่าให้เอาเสื้อสูทของพ่อไปด้วย..... <br>
ตอนนั้นผมร้องไห้ออกมาทันที <br>
ผมรู้ว่าแม่หมายถึงอะไร <br>
ผมรู้ว่าผมได้สูญเสียคนที่ผมรักที่สุดในชีวิตไปแล้ว <br>
<br>
ผมไม่มีโอกาสจะได้คุยกับพ่ออีกแล้ว พ่อรอจนกระทั่งผมสอบเสร็จ........ <br>
พ่อรอจนกระทั่งลูกของพ่อเดินไปบอกว่าสอบได้แล้วพ่อถึงไปอย่างสงบ ........... <br>
ครั้งเดียวในชีวิตที่ผมร้องไห้มากที่สุด <br>
ผมจะไม่มีใครชงไมโลมาให้อีกแล้ว <br>
ผมจะไม่มีใครมาคอยตบบ่าให้กำลังใจ <br>
ผมจะไม่มีวันได้พูดว่ารักพ่อ........... <br>
ทั้งๆที่เค้าคือคนที่ผมรักที่สุด <br>
<br>
วันนี้เวลาผ่านไปเกือบสิบปี <br>
สิ่งหนึ่งที่ยังคงทำให้ผมเสียใจมาจนถึงทุกวันนี้ <br>
คือวันศุกร์เมื่อสิบปีที่แล้ว <br>
ผมเดินสวนกับพ่อโดยที่ไม่ได้คุยกับพ่อซักคำ <br>
ผมควรจะได้พูดว่าผมรักพ่อมากแค่ไหน แต่ผมก็เดินสวนไปเฉยๆ <br>
<br>
ทุกวันนี้ผมไม่เคยหยุดที่จะคิดเมื่อเวลาบอกคนที่ผมรักว่าผมรักเค้ามากแค่ไหน <br>
<br>
ผมจะไม่ยอมเสียใจกับสิ่งที่ผมไม่ได้ทำอีก <br>

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่