มุมชวนคุย
คำเดียว...ฉันรักเธอ
Momay
01/02/2005 19:09
1,441 เข้าชม
เกรด 10 <br>
>ผมนั่งเรียนวิชาภาษาอังกฤษ ผมนั่งมองหญิงสาวข้างๆผม <br>
>เธอคือคนที่ผมเรียกว่า "เพื่อนรัก" <br>
>ผมจ้องมองไปที่ผมยาวราวกับเส้นไหมของเธอและอยากให้เธอเป็นของผม <br>
>แต่เธอไม่ได้คิดกับผมแบบนั้น <br>
>ผมรู้....หลังเลิกเรียนเธอเดินเข้ามาหาผมเพื่อจะขอยืมโน๊ตที่เธอจดไม่ทันในวันนี้ <br>
>ผมยื่นโน๊ตให้ไป เธอตอบกลับมาว่า "ขอบใจ" และจูบลงที่แก้มของผม <br>
>ผมอยากจะบอกเธอให้รู้ว่าผมไม่ต้องการเป็นแค่ "เพื่อน" <br>
>ผมรักเธอแต่ผมก็อายเกินไปที่จะบอก และผมไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น <br>
> <br>
>เกรด 11 <br>
>โทรศัพท์ดังขึ้น ปลายทางของคนที่โทรมาก็คือ "เธอ" นั่นเอง <br>
>เธอกำลังร้องไห้และพร่ำบ่นไม่ยอมหยุดว่าคนรักของเธอหักอกเธอเช่นไร <br>
>เธอขอให้ผมไปหาเพราะเธอไม่อยากอยู่คนเดียวและผมก็ไป <br>
>ผมนั่งอยู่ข้างๆเธอที่โซฟา <br>
>จ้องมองไปยังดวงตาที่อ่อนโยนของเธอและอยากให้เธอเป็นของผม <br>
>สองชั่วโมงกับการนั่งดูหนังที่Drew Barrymoreเล่นกับมันฝรั่งอีกสามถุง <br>
>เธอก็ตัดสินใจเข้านอน เธอมองมาที่ผมและพูดว่า "ขอบใจนะ" <br>
>และจูบลงที่แก้มของผม ผมอยากจะบอกเธอให้รู้ว่าผมไม่ต้องการเป็นแค่ <br>
>"เพื่อน" ผมรักเธอแต่ผมก็อายเกินไปที่จะบอก <br>
>และผมไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น <br>
> <br>
>ปีสุดท้าย <br>
>ก่อนวันของงานพรอม(Prom)เธอเดินมาหาผมที่ล็อกเกอร์ <br>
>"คู่เดทของฉันมันห่วย" เธอพูดขึ้น เขาจะไม่ยอมไปงานพรอมกับเธอ <br>
>และผมก็ยังไม่มีคู่เดท ตอนสมัยอยู่เกรด 7 <br>
>เราเคยสัญญากันว่าถ้าคนใดคนหนึ่งยังไม่มีคู่เดท <br>
>เราจะไปงานพรอมด้วยกันในฐานะ "เพื่อนรัก" <br>
>และเราก็ตกลงเป็นคู่เดทในงานพรอมด้วยกัน คืนวันงานหลังจากเลิกงานแล้ว <br>
>ผมยืนอยู่ที่บันไดหน้าบ้านของเธอ <br>
>ผมจ้องมองเธอเช่นเดียวกับเธอที่ยิ้มให้ผมและจ้องมองกลับมาที่ผมด้วยดวงตาสดใสของเธอ <br>
>ผมอยากให้เธอเป็นของผม แต่เธอไม่ได้คิดกับผมแบบนั้น <br>
>ผมรู้...ผมอยากจะบอกเธอให้รู้ว่าผมไม่ต้องการเป็นแค่ "เพื่อน" <br>
>ผมรักเธอแต่ผมก็อายเกินไปที่จะบอก และผมไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น <br>
> <br>
>วันจบการศึกษา <br>
>วันเวลาผ่านไป จากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นเดือน <br>
>ก่อนที่ผมจะทันกระพริบตามันก็เป็นวันจบการศึกษาแล้ว <br>
>ผมมองดูเรือนร่างอันสมส่วนของเธอลอยขึ้นไปบนเวทีราวกับนางฟ้าเพื่อรับประกาศนียบัตร <br>
>ผมอยากให้เธอเป็นของผม แต่เธอไม่ได้คิดกับผมแบบนั้น <br>
>ผมรู้...ก่อนที่ทุกคนจะกลับบ้าน เธอเดินเข้ามาหาผมในชุดครุยและหมวก <br>
>และเธอร้องไห้เมื่อผมกอดเธอ <br>
>จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นจากไหล่ของผมและพูดว่า "เธอเป็นเพื่อนรักของฉัน <br>
>ขอบใจนะ" และจูบลงที่แก้มของผม <br>
>ผมอยากจะบอกเธอให้รู้ว่าผมไม่ต้องการเป็นแค่ "เพื่อน" <br>
>ผมรักเธอแต่ผมก็อายเกินไปที่จะบอก และผมไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น <br>
> <br>
>2-3ปีต่อมา <br>
>ตอนนี้ผมนั่งอยู่ที่เก้าอี้แถวในโบสถ์ เธอคนนั้นกำลังจะแต่งงาน <br>
>ผมนั่งมองเธอพูด "ฉันรับค่ะ" และไปสู่ชีวิตใหม่ของเธอ <br>
>เธอแต่งงานกับชายคนอื่นไปแล้ว ผมอยากให้เธอเป็นของผม <br>
>แต่เธอไม่ได้คิดกับผมแบบนั้น <br>
>ผมรู้..ก่อนเธอจะนั่งรถออกไปเธอเดินมาหาผมและพูดว่า "เธอมางานของฉัน!" <br>
>และพูดว่า "ขอบใจนะ" และจูบลงที่แก้มของผม <br>
>ผมอยากจะบอกเธอให้รู้ว่าผมไม่ต้องการเป็นแค่ "เพื่อน" <br>
>ผมรักเธอแต่ผมก็อายเกินไปที่จะบอก และผมไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น <br>
> <br>
>งานศพ <br>
>หลายปีผ่านไป ผมก้มหน้ามองโลงศพของผู้หญิงที่เคยเป็น "เพื่อนรัก" ของผม <br>
>ในงานศพพวกเขาได้อ่านสมุดบันทึกของเธอทั้งหมดที่เธอเคยเขียนไว้สมัยเรียนไฮสคูล <br>
>และในสมุดบันทึกเขียนไว้ดังนี้ : <br>
>ฉันจ้องมองเขาและปรารถนาให้เขาเป็นของฉัน แต่เขาไม่ได้คิดกับฉันแบบนั้น <br>
>ฉันรู้....ฉันอยากจะบอกเขาให้รู้ว่าฉันไม่ต้องการเป็นแค่ "เพื่อน" <br>
>ฉันรักเขาแต่ฉันก็อายเกินไปที่จะบอก และฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น <br>
>ฉันปรารถนาให้เขาบอกว่า เขารักฉัน <br>
>และฉันก็ปรารถนาอยากจะบอกเขาเหมือนกัน ฉันคิดกับตัวเองและร้องไห้ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
<br>
<br>
<br>
>รักใครก็บอกเขาไปซะก่อนที่เขาจะไม่ได้อยู่ฟังคำนั้นจากเราอีกต่อไป <br>
>หรือบอกเขาก่อนที่เราจะไม่มีโอกาสได้บอกอีกต่อไป <br>
>ใครจะรู้คนที่คุณคิดว่า เขาไม่ได้รักคุณเลย <br>
>ใจจริงแล้วเขาเองอาจรู้สึกแบบเดียวกับคุณก็ได้ <br>
>ไม่บอกรักแล้วจะรู้ใจกันได้อย่างไร?
>ผมนั่งเรียนวิชาภาษาอังกฤษ ผมนั่งมองหญิงสาวข้างๆผม <br>
>เธอคือคนที่ผมเรียกว่า "เพื่อนรัก" <br>
>ผมจ้องมองไปที่ผมยาวราวกับเส้นไหมของเธอและอยากให้เธอเป็นของผม <br>
>แต่เธอไม่ได้คิดกับผมแบบนั้น <br>
>ผมรู้....หลังเลิกเรียนเธอเดินเข้ามาหาผมเพื่อจะขอยืมโน๊ตที่เธอจดไม่ทันในวันนี้ <br>
>ผมยื่นโน๊ตให้ไป เธอตอบกลับมาว่า "ขอบใจ" และจูบลงที่แก้มของผม <br>
>ผมอยากจะบอกเธอให้รู้ว่าผมไม่ต้องการเป็นแค่ "เพื่อน" <br>
>ผมรักเธอแต่ผมก็อายเกินไปที่จะบอก และผมไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น <br>
> <br>
>เกรด 11 <br>
>โทรศัพท์ดังขึ้น ปลายทางของคนที่โทรมาก็คือ "เธอ" นั่นเอง <br>
>เธอกำลังร้องไห้และพร่ำบ่นไม่ยอมหยุดว่าคนรักของเธอหักอกเธอเช่นไร <br>
>เธอขอให้ผมไปหาเพราะเธอไม่อยากอยู่คนเดียวและผมก็ไป <br>
>ผมนั่งอยู่ข้างๆเธอที่โซฟา <br>
>จ้องมองไปยังดวงตาที่อ่อนโยนของเธอและอยากให้เธอเป็นของผม <br>
>สองชั่วโมงกับการนั่งดูหนังที่Drew Barrymoreเล่นกับมันฝรั่งอีกสามถุง <br>
>เธอก็ตัดสินใจเข้านอน เธอมองมาที่ผมและพูดว่า "ขอบใจนะ" <br>
>และจูบลงที่แก้มของผม ผมอยากจะบอกเธอให้รู้ว่าผมไม่ต้องการเป็นแค่ <br>
>"เพื่อน" ผมรักเธอแต่ผมก็อายเกินไปที่จะบอก <br>
>และผมไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น <br>
> <br>
>ปีสุดท้าย <br>
>ก่อนวันของงานพรอม(Prom)เธอเดินมาหาผมที่ล็อกเกอร์ <br>
>"คู่เดทของฉันมันห่วย" เธอพูดขึ้น เขาจะไม่ยอมไปงานพรอมกับเธอ <br>
>และผมก็ยังไม่มีคู่เดท ตอนสมัยอยู่เกรด 7 <br>
>เราเคยสัญญากันว่าถ้าคนใดคนหนึ่งยังไม่มีคู่เดท <br>
>เราจะไปงานพรอมด้วยกันในฐานะ "เพื่อนรัก" <br>
>และเราก็ตกลงเป็นคู่เดทในงานพรอมด้วยกัน คืนวันงานหลังจากเลิกงานแล้ว <br>
>ผมยืนอยู่ที่บันไดหน้าบ้านของเธอ <br>
>ผมจ้องมองเธอเช่นเดียวกับเธอที่ยิ้มให้ผมและจ้องมองกลับมาที่ผมด้วยดวงตาสดใสของเธอ <br>
>ผมอยากให้เธอเป็นของผม แต่เธอไม่ได้คิดกับผมแบบนั้น <br>
>ผมรู้...ผมอยากจะบอกเธอให้รู้ว่าผมไม่ต้องการเป็นแค่ "เพื่อน" <br>
>ผมรักเธอแต่ผมก็อายเกินไปที่จะบอก และผมไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น <br>
> <br>
>วันจบการศึกษา <br>
>วันเวลาผ่านไป จากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นเดือน <br>
>ก่อนที่ผมจะทันกระพริบตามันก็เป็นวันจบการศึกษาแล้ว <br>
>ผมมองดูเรือนร่างอันสมส่วนของเธอลอยขึ้นไปบนเวทีราวกับนางฟ้าเพื่อรับประกาศนียบัตร <br>
>ผมอยากให้เธอเป็นของผม แต่เธอไม่ได้คิดกับผมแบบนั้น <br>
>ผมรู้...ก่อนที่ทุกคนจะกลับบ้าน เธอเดินเข้ามาหาผมในชุดครุยและหมวก <br>
>และเธอร้องไห้เมื่อผมกอดเธอ <br>
>จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นจากไหล่ของผมและพูดว่า "เธอเป็นเพื่อนรักของฉัน <br>
>ขอบใจนะ" และจูบลงที่แก้มของผม <br>
>ผมอยากจะบอกเธอให้รู้ว่าผมไม่ต้องการเป็นแค่ "เพื่อน" <br>
>ผมรักเธอแต่ผมก็อายเกินไปที่จะบอก และผมไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น <br>
> <br>
>2-3ปีต่อมา <br>
>ตอนนี้ผมนั่งอยู่ที่เก้าอี้แถวในโบสถ์ เธอคนนั้นกำลังจะแต่งงาน <br>
>ผมนั่งมองเธอพูด "ฉันรับค่ะ" และไปสู่ชีวิตใหม่ของเธอ <br>
>เธอแต่งงานกับชายคนอื่นไปแล้ว ผมอยากให้เธอเป็นของผม <br>
>แต่เธอไม่ได้คิดกับผมแบบนั้น <br>
>ผมรู้..ก่อนเธอจะนั่งรถออกไปเธอเดินมาหาผมและพูดว่า "เธอมางานของฉัน!" <br>
>และพูดว่า "ขอบใจนะ" และจูบลงที่แก้มของผม <br>
>ผมอยากจะบอกเธอให้รู้ว่าผมไม่ต้องการเป็นแค่ "เพื่อน" <br>
>ผมรักเธอแต่ผมก็อายเกินไปที่จะบอก และผมไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น <br>
> <br>
>งานศพ <br>
>หลายปีผ่านไป ผมก้มหน้ามองโลงศพของผู้หญิงที่เคยเป็น "เพื่อนรัก" ของผม <br>
>ในงานศพพวกเขาได้อ่านสมุดบันทึกของเธอทั้งหมดที่เธอเคยเขียนไว้สมัยเรียนไฮสคูล <br>
>และในสมุดบันทึกเขียนไว้ดังนี้ : <br>
>ฉันจ้องมองเขาและปรารถนาให้เขาเป็นของฉัน แต่เขาไม่ได้คิดกับฉันแบบนั้น <br>
>ฉันรู้....ฉันอยากจะบอกเขาให้รู้ว่าฉันไม่ต้องการเป็นแค่ "เพื่อน" <br>
>ฉันรักเขาแต่ฉันก็อายเกินไปที่จะบอก และฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น <br>
>ฉันปรารถนาให้เขาบอกว่า เขารักฉัน <br>
>และฉันก็ปรารถนาอยากจะบอกเขาเหมือนกัน ฉันคิดกับตัวเองและร้องไห้ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
>ฉันรักเธอ <br>
<br>
<br>
<br>
>รักใครก็บอกเขาไปซะก่อนที่เขาจะไม่ได้อยู่ฟังคำนั้นจากเราอีกต่อไป <br>
>หรือบอกเขาก่อนที่เราจะไม่มีโอกาสได้บอกอีกต่อไป <br>
>ใครจะรู้คนที่คุณคิดว่า เขาไม่ได้รักคุณเลย <br>
>ใจจริงแล้วเขาเองอาจรู้สึกแบบเดียวกับคุณก็ได้ <br>
>ไม่บอกรักแล้วจะรู้ใจกันได้อย่างไร?