เม้าท์เรื่องผู้ชาย
กลุ้มใจมาก จิตตก เหมือนผมจะลวนลามผู้หญิงเข้าให้แล้ว
Hello
09/12/2011 23:58
10,428 เข้าชม
บอกก่อนว่าเรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นสดๆร้อนๆในวันนี้เลย โปรดใช้วิจารณญาณ และอย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างนะครับ ผมก็แค่อยากถามความเห็นคุณผู้หญิงมากๆเลย ช่วยอ่านให้จบแล้วตอบทีนะครับ (จะพยายามเล่าให้สั้นนะ) <br>
<br>
<br>
คือผมน่ะ ยังเป็นเด็กมหาลัยอยู่นะครับ วันนี้ขากลับจาก ม. ผมขึ้นรถเมล์สายหนึ่งกลับบ้านตามปกติ เหมือนทุกวันที่รถติด และรถเมล์คนแน่นเป็นปลากระป๋อง <br>
<br>
ผมโหนรถ หันหน้าตรงไปทางคนขับ มีหนักศึกษาญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าผม (คนละม.กับผมนะ) หันข้างให้ผม แรกๆก็มีมีอะไร <br>
แต่พอรถเมล์วิ่งไปเรื่อยๆ คนก็ยิ่งแน่นขึ้นเรื่อยๆจนเบียดกันสุดๆ ผมโดนเบียดจากรอบทิศ รวมไปถึงเบียดกับเธอที่อยู่ข้างหน้า <br>
<br>
อาจด้วยเพราะรถที่เบียด บวกกับจังหวะโยกเยกของรถ ผมถูกนักศึกษาคนข้างหน้านี้ซบมาที่แขนผมหลายครั้ง (แขนข้างที่โหนราวน่ะนะ) เธอคงจะไม่ตั้งใจ แต่นาทีนั้นผมไม่ได้คิดอย่างนั้นน่ะสิ ผมเห็นเธอมองหน้าผมหลายครั้ง แล้วก็ทำแบบนั้น เลยเผลอคิดไปตามประสาผู้ชายว่า "อาไรหว่า เชิญชวนหรือเปล่า แต่ว่า น่ารักจังเลยแฮะ" <br>
<br>
คือตอนนั้นผมคิดอย่างนั้นจริงๆ น้องคนนี้เค้าเป็นแบบที่ผมชอบซะด้วย คือผมชอบผู้หญิงที่ตัวเล็กๆ แล้วก็มีกลิ่นหอมแบบนี้ สารภาพตามตรงเลยนะครับว่าตอนนั้นผมชักจะ "คิด" ไปในทางนั้นกับน้องเค้าแล้วสิ <br>
<br>
ด้วยจังหวะโยกเยกของรถเมลล์ เรายืนเบียดกันนานมากครับ รถก็เดี๋ยวติดเดี๋ยวเคลื่อน เคลื่อนก็เคลื่อนทีละนิด แถมคนแน่นสุดๆ รู้ตัวอีกทีผมก็หื่นเต็มที่แล้วครับ ไอ้จุ๊ดจู๋ของผมมันไปทิ่มน้องเค้าอย่างเลี่ยงไม่ได้...(ในสภาพตื่นตัว) ซึ่งความจริงหากผมบริสุทธิใจจะเลี่ยงจริงๆ แหวกคน พลิกตัว แล้วหันไปทางอื่น ก็คงทำได้น่ะนะ แต่ผมไม่ได้ทำเพราะผมมีอารมณ์กับน้องเค้า เห็นว่าน้องเค้าไม่ขยับหลบเหมือนกัน ผมเลยนึกว่าน้องเค้าไม่รังเกียจ แน่นอนผมเองก็ไม่รังเกียจ (ตรงกันข้ามเลยล่ะ) อาจฟังดูเหมือนคนโรคจิต จะคิดว่าผมโรรคจิตก็ได้นะ แต่ผมจะขอเล่ามันตรงๆอย่างนี้ล่ะ <br>
<br>
ยิ่งนานไปผมก็ยิ่งหื่น <br>
ผ่านไปเป็นชั่วโมง เราก็ยังยืนกันอยู่ท่านั้น จนผมคิดไปสุดใจแล้วว่า น้องคนนี้ต้องคิดอะไรกับเราเหมือนกันแน่ๆเลย เพราะเห็นซบแขนเรามาเป็นระยะๆ แถมมีจังหวะหนึ่งที่ผมรู้สึกว่าน้องเค้าน่ารักมากๆเลยจุ๊บลงบนหัวน้องไปทีหนึ่ง น้องเค้าก็มอง ผมก็มอง ผมเห็นเค้าไม่หลบ ไม่ขยับหนี ก็เลยได้ใจใหญ่ว่าต้องใช่แล้วแน่ๆ น้องเค้าคงจะคิดเหมือนกันแน่ๆ <br>
<br>
บอกก่อนนะครับว่าต่ำแหน่งที่เรายืน เป็นจุดบอดสายตา ไม่มีใครเห็นสิ่งที่ผมทำทั้งนั้น <br>
<br>
จนกระทั่งในที่สุด ผมเข้าสู่สภาวะที่จะทนไม่ไหวแล้ว เนื่องจากช่วงท้ายๆเราเบียดกันหนักหน่วงมาก ผมเลยใช้มือของผม ที่ล้วงกระเป๋ากางเกงตัวเองอยู่ ลูบก้นน้องเค้ามันทั้งอย่างนั้น (ขอโทษจริงๆนะ) ผมรู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนโรคจิตเต็มที่แล้วล่ะตอนนั้น แต่หยุดไม่อยู่แล้ว ทว่าสิ่งที่ผมไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อน้องเค้าอยู่ๆก็ดันเอากระเป๋าถือมาบังไว้ เอามาคั่นกลางระหว่างตัวผมกับน้องเค้าเลย จนผมคิดในใจว่า "อ้าว ทำไมล่ะ" <br>
<br>
ตอนนั้นผมหยุดเลยครับ ไม่ทำแล้ว รถเมล์ยังวิ่งไปเรื่อยๆ แต่อีกไกลกว่าจะถึงป้ายที่ผมต้องลง ผมเห็นน้องเค้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วทำเหมือนจะโทรหาใครสักคนที่เป็นผู้ชาย (คือมันโชว์รูปคนที่จะโทรหาน่ะนะ) ผมไม่รู้หรอกว่าเค้าโทรหาใคร พี่ชาย น้องชาย เพื่อนชาย หรือแฟนเค้า แต่ผมเดาได้ว่า บางทีน้องเค้าอาจจะไม่ได้มีอารมณ์กับผม และเป็นผมที่คิดไปเองคนเดียว ทำน้องเค้าอยู่ตั้งนาน น้องเค้าคงจะกลัวผมมากเลยพยายามโทรหาใครให้ช่วย <br>
<br>
แต่ก็ไม่โทร เหมือนกดโทรเฉยๆ เอาแนบหู แล้วก็วาง ไม่รู้ว่าทำไม อาจจะเพราะโทรไม่ติดมั้ง <br>
<br>
แต่สาระสำคัญมันอยู่ที่ ถ้าน้องเค้าไม่ได้คิดอะไรกับผม ผมก็คงทำให้เค้ารู้สึกแย่มาก ตอนนั้นผมรู้สึกเฟลทันทีเลยครับ จิตตกประมาณว่า ตูทำอะไรลงไป ผมคิดอยู่นานก่อนจะตัดสินใจ <br>
<br>
<font color=red> เอาปากกาในกระเป๋าเสื้อ เขียนลงบนฝามือตัวเอง เป็นประโยคว่า "ขอโทษนะครับ ผมเข้าใจผิด นึกว่าคุณเล่นกับผม" แล้วก็ยื่นมือให้น้องเค้าอ่าน </font> <br>
<br>
หลักจากน้องเค้าอ่านเสร็จ ผมชักมือกลับ น้องเค้าก็หันหนีผมไปเลย เรายืนเงียบๆกันอยู่อย่างนั้น (ตัวผมหมดอารมณ์ไปนานแล้ว) จนเมื่อใกล้จะถึงป้ายที่ผมจะลง ผมก็พยายามแหวกทางไปที่ประตู แต่ดูเหมือนน้องเค้าก็จะลงที่ป้ายนี้เหมือนกัน ผมก็เลยพยายามแซงไปให้ได้ เพราะถ้าลงตามหลัง มันอาจจะดูเหมือนว่า ผมลงตามเธอไป แบบนี้อาจจะทำให้เค้ากลัวได้ แต่สุดท้ายผมก็แซงไม่สำเร็จ น้องเค้าลงไปก่อน ผมลงตามไปเลยเดินแซงมันข้างล่างนี่ล่ะ อนึ่งส่วนตัวผมต้องไปต่อรถสองแถวอยู่แล้ว ผมยืนรออยู่ตรงท่ารถสองแถว เห็นน้องคนเดิมเดินมา... ไม่คิดว่าเค้าเองก็จะมาขึ้นสองแถวเหมือนกัน เห็นน้องเค้าเดินผ่านหน้าผมไปช้าๆ แน่นอนว่าเค้าเห็นผม แต่ไม่แสดงท่าทีอะไรเลย ไม่มีอาการรีบร้อนตื่นกลัว ผมงงไปหมดว่าตกลงน้องเค้าอารมณ์ไหน <br>
<br>
<br>
<br>
เลยอยากจะรู้จังเลยครับ ว่าสิ่งที่ผมทำไปทั้งหมดนั้น ทำให้เด็กผู้หญิงคนนั้นกลัวมากหรือเปล่า บางทีเธออาจจะกลัวจนต้องทำเป็นนิ่งหรือเปล่า (เพราะตอนก่อนจะลงรถ เธอก็ไม่รีบร้อนอะไร มายืนข้างๆผมอีก) <br>
คำขอโทษของผม มันพอที่จะทำให้เธอหายกลัวบ้างหรือเปล่าครับ ถ้าได้ผมก็โล่งใจนะ แต่ถ้าไม่... ก็อยากจะขอโทษอีกครั้งจริงๆเลย (แต่คงจะไม่เจอกันอีกแล้วล่ะมั้ง) <br>
<br>
รบกวนคุณผู้หญิงช่วยแสดงความเห็นทีนะครับ ผมพยายามเล่าสั้นแต่ละเอียดที่สุดได้แค่นี้ล่ะ
<br>
<br>
คือผมน่ะ ยังเป็นเด็กมหาลัยอยู่นะครับ วันนี้ขากลับจาก ม. ผมขึ้นรถเมล์สายหนึ่งกลับบ้านตามปกติ เหมือนทุกวันที่รถติด และรถเมล์คนแน่นเป็นปลากระป๋อง <br>
<br>
ผมโหนรถ หันหน้าตรงไปทางคนขับ มีหนักศึกษาญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าผม (คนละม.กับผมนะ) หันข้างให้ผม แรกๆก็มีมีอะไร <br>
แต่พอรถเมล์วิ่งไปเรื่อยๆ คนก็ยิ่งแน่นขึ้นเรื่อยๆจนเบียดกันสุดๆ ผมโดนเบียดจากรอบทิศ รวมไปถึงเบียดกับเธอที่อยู่ข้างหน้า <br>
<br>
อาจด้วยเพราะรถที่เบียด บวกกับจังหวะโยกเยกของรถ ผมถูกนักศึกษาคนข้างหน้านี้ซบมาที่แขนผมหลายครั้ง (แขนข้างที่โหนราวน่ะนะ) เธอคงจะไม่ตั้งใจ แต่นาทีนั้นผมไม่ได้คิดอย่างนั้นน่ะสิ ผมเห็นเธอมองหน้าผมหลายครั้ง แล้วก็ทำแบบนั้น เลยเผลอคิดไปตามประสาผู้ชายว่า "อาไรหว่า เชิญชวนหรือเปล่า แต่ว่า น่ารักจังเลยแฮะ" <br>
<br>
คือตอนนั้นผมคิดอย่างนั้นจริงๆ น้องคนนี้เค้าเป็นแบบที่ผมชอบซะด้วย คือผมชอบผู้หญิงที่ตัวเล็กๆ แล้วก็มีกลิ่นหอมแบบนี้ สารภาพตามตรงเลยนะครับว่าตอนนั้นผมชักจะ "คิด" ไปในทางนั้นกับน้องเค้าแล้วสิ <br>
<br>
ด้วยจังหวะโยกเยกของรถเมลล์ เรายืนเบียดกันนานมากครับ รถก็เดี๋ยวติดเดี๋ยวเคลื่อน เคลื่อนก็เคลื่อนทีละนิด แถมคนแน่นสุดๆ รู้ตัวอีกทีผมก็หื่นเต็มที่แล้วครับ ไอ้จุ๊ดจู๋ของผมมันไปทิ่มน้องเค้าอย่างเลี่ยงไม่ได้...(ในสภาพตื่นตัว) ซึ่งความจริงหากผมบริสุทธิใจจะเลี่ยงจริงๆ แหวกคน พลิกตัว แล้วหันไปทางอื่น ก็คงทำได้น่ะนะ แต่ผมไม่ได้ทำเพราะผมมีอารมณ์กับน้องเค้า เห็นว่าน้องเค้าไม่ขยับหลบเหมือนกัน ผมเลยนึกว่าน้องเค้าไม่รังเกียจ แน่นอนผมเองก็ไม่รังเกียจ (ตรงกันข้ามเลยล่ะ) อาจฟังดูเหมือนคนโรคจิต จะคิดว่าผมโรรคจิตก็ได้นะ แต่ผมจะขอเล่ามันตรงๆอย่างนี้ล่ะ <br>
<br>
ยิ่งนานไปผมก็ยิ่งหื่น <br>
ผ่านไปเป็นชั่วโมง เราก็ยังยืนกันอยู่ท่านั้น จนผมคิดไปสุดใจแล้วว่า น้องคนนี้ต้องคิดอะไรกับเราเหมือนกันแน่ๆเลย เพราะเห็นซบแขนเรามาเป็นระยะๆ แถมมีจังหวะหนึ่งที่ผมรู้สึกว่าน้องเค้าน่ารักมากๆเลยจุ๊บลงบนหัวน้องไปทีหนึ่ง น้องเค้าก็มอง ผมก็มอง ผมเห็นเค้าไม่หลบ ไม่ขยับหนี ก็เลยได้ใจใหญ่ว่าต้องใช่แล้วแน่ๆ น้องเค้าคงจะคิดเหมือนกันแน่ๆ <br>
<br>
บอกก่อนนะครับว่าต่ำแหน่งที่เรายืน เป็นจุดบอดสายตา ไม่มีใครเห็นสิ่งที่ผมทำทั้งนั้น <br>
<br>
จนกระทั่งในที่สุด ผมเข้าสู่สภาวะที่จะทนไม่ไหวแล้ว เนื่องจากช่วงท้ายๆเราเบียดกันหนักหน่วงมาก ผมเลยใช้มือของผม ที่ล้วงกระเป๋ากางเกงตัวเองอยู่ ลูบก้นน้องเค้ามันทั้งอย่างนั้น (ขอโทษจริงๆนะ) ผมรู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนโรคจิตเต็มที่แล้วล่ะตอนนั้น แต่หยุดไม่อยู่แล้ว ทว่าสิ่งที่ผมไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อน้องเค้าอยู่ๆก็ดันเอากระเป๋าถือมาบังไว้ เอามาคั่นกลางระหว่างตัวผมกับน้องเค้าเลย จนผมคิดในใจว่า "อ้าว ทำไมล่ะ" <br>
<br>
ตอนนั้นผมหยุดเลยครับ ไม่ทำแล้ว รถเมล์ยังวิ่งไปเรื่อยๆ แต่อีกไกลกว่าจะถึงป้ายที่ผมต้องลง ผมเห็นน้องเค้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วทำเหมือนจะโทรหาใครสักคนที่เป็นผู้ชาย (คือมันโชว์รูปคนที่จะโทรหาน่ะนะ) ผมไม่รู้หรอกว่าเค้าโทรหาใคร พี่ชาย น้องชาย เพื่อนชาย หรือแฟนเค้า แต่ผมเดาได้ว่า บางทีน้องเค้าอาจจะไม่ได้มีอารมณ์กับผม และเป็นผมที่คิดไปเองคนเดียว ทำน้องเค้าอยู่ตั้งนาน น้องเค้าคงจะกลัวผมมากเลยพยายามโทรหาใครให้ช่วย <br>
<br>
แต่ก็ไม่โทร เหมือนกดโทรเฉยๆ เอาแนบหู แล้วก็วาง ไม่รู้ว่าทำไม อาจจะเพราะโทรไม่ติดมั้ง <br>
<br>
แต่สาระสำคัญมันอยู่ที่ ถ้าน้องเค้าไม่ได้คิดอะไรกับผม ผมก็คงทำให้เค้ารู้สึกแย่มาก ตอนนั้นผมรู้สึกเฟลทันทีเลยครับ จิตตกประมาณว่า ตูทำอะไรลงไป ผมคิดอยู่นานก่อนจะตัดสินใจ <br>
<br>
<font color=red> เอาปากกาในกระเป๋าเสื้อ เขียนลงบนฝามือตัวเอง เป็นประโยคว่า "ขอโทษนะครับ ผมเข้าใจผิด นึกว่าคุณเล่นกับผม" แล้วก็ยื่นมือให้น้องเค้าอ่าน </font> <br>
<br>
หลักจากน้องเค้าอ่านเสร็จ ผมชักมือกลับ น้องเค้าก็หันหนีผมไปเลย เรายืนเงียบๆกันอยู่อย่างนั้น (ตัวผมหมดอารมณ์ไปนานแล้ว) จนเมื่อใกล้จะถึงป้ายที่ผมจะลง ผมก็พยายามแหวกทางไปที่ประตู แต่ดูเหมือนน้องเค้าก็จะลงที่ป้ายนี้เหมือนกัน ผมก็เลยพยายามแซงไปให้ได้ เพราะถ้าลงตามหลัง มันอาจจะดูเหมือนว่า ผมลงตามเธอไป แบบนี้อาจจะทำให้เค้ากลัวได้ แต่สุดท้ายผมก็แซงไม่สำเร็จ น้องเค้าลงไปก่อน ผมลงตามไปเลยเดินแซงมันข้างล่างนี่ล่ะ อนึ่งส่วนตัวผมต้องไปต่อรถสองแถวอยู่แล้ว ผมยืนรออยู่ตรงท่ารถสองแถว เห็นน้องคนเดิมเดินมา... ไม่คิดว่าเค้าเองก็จะมาขึ้นสองแถวเหมือนกัน เห็นน้องเค้าเดินผ่านหน้าผมไปช้าๆ แน่นอนว่าเค้าเห็นผม แต่ไม่แสดงท่าทีอะไรเลย ไม่มีอาการรีบร้อนตื่นกลัว ผมงงไปหมดว่าตกลงน้องเค้าอารมณ์ไหน <br>
<br>
<br>
<br>
เลยอยากจะรู้จังเลยครับ ว่าสิ่งที่ผมทำไปทั้งหมดนั้น ทำให้เด็กผู้หญิงคนนั้นกลัวมากหรือเปล่า บางทีเธออาจจะกลัวจนต้องทำเป็นนิ่งหรือเปล่า (เพราะตอนก่อนจะลงรถ เธอก็ไม่รีบร้อนอะไร มายืนข้างๆผมอีก) <br>
คำขอโทษของผม มันพอที่จะทำให้เธอหายกลัวบ้างหรือเปล่าครับ ถ้าได้ผมก็โล่งใจนะ แต่ถ้าไม่... ก็อยากจะขอโทษอีกครั้งจริงๆเลย (แต่คงจะไม่เจอกันอีกแล้วล่ะมั้ง) <br>
<br>
รบกวนคุณผู้หญิงช่วยแสดงความเห็นทีนะครับ ผมพยายามเล่าสั้นแต่ละเอียดที่สุดได้แค่นี้ล่ะ
<br>
ถ้าเป็นเรา แนบขนาดนั้น แถมน้องของคุณแข็งขืนอยู่ใกล้ๆแล้วเรายังนิ่งล่ะก็ <br>
<br>
แสดงว่าเราไม่รังเกียจนายหรอก อาจถึงขั้นมีอารมณ์ร่วมด้วยซ้ำ <br>
<br>
แต่พอเริ่มลูบก้น เราก็คงรู้สึกว่า เฮ้ย มันมากเกินไปแล้วล่ะ พอแค่นี้ดีกว่า <br>
<br>
ส่วนจะคิดมากหรือกลัวไหม เราว่าก็คงไม่ล่ะ ถ้ากลัว เธอคนนั้นก็คงหน้าตาตื่น หรือไม่ยอมนายตั้งแต่แรกแล้ว