เม้าท์เรื่องผู้ชาย
เครียดมากค่ะ สามีสุกที่รักมีปัญหาTT
topgo123
14/01/2012 00:09
3,199 เข้าชม
สวัสดีค่ะ ก่อนที่ดิฉันจะเล่าถึงปัญหา ขอเล่าความเดิมนิดนึงก่อนนะคะ <br>
<br>
ดิฉันกับสามีของฉัน คบกันมา ก็ร่วม10ปีแล้ว ตั้งแต่ อายุ 18 ตอนนั้น พึ่งจบม.6 จากโรงเรียนเดียวกัน <br>
เขามาบอกชอบดิฉัน ซึงเขาบอกว่า ชอบดิฉันมาตั้งแต่สมัย ม.3แล้ว ตอนแรกดิฉันก็คิดจะปฏิเสธ <br>
แต่ดิฉันเห็น เขารัก และชอบฉันจริงๆ เพราะตลอด ม.4-6 เขาก็คอยเป้นห่วงฉัน โทรมาถามความเป้นอยู่ <br>
ให้ของขวัญ ในวันสำคัญต่างๆเช่นปีใหม่ วันเกิด <br>
<br>
<br>
หลังจากที่ฉันตกลงคบกับเขา เขาก็เรียนที่ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ย่านศาลายา <br>
ส่วนฉันเรียนมหาวิทยาลัย แห่งหนึ่งย่านบางเขน แต่ระยะทางก็ไม่ใช่อุปสรรค <br>
เขาคบกับฉันไม่เคยทำให้ ฉันเสียใจเลย ดูแล ดีมากๆ หลังจากเรียน จบได้ 2ปี <br>
ก็แต่งงานกัน ปัจจุบันอายุ 28 มีลูกด้วยกันแล้ว 1คน <br>
เขาก็เป็นพ่อของลูกและสามีทีดีอีกนั่นแหละ วันหยุดทำงานบ้าน วันธรรมดาพาลูกไปส่ง ไปทำงาน <br>
รับลูกกลับบ้าน สอนการบ้านลูก นั่งเล่นกับลูก บางครั้งอยู่กับลูกมากกว่าดิฉันเสียอีก <br>
<br>
แต่ปัญหามันก็เริ่มมาแล้วคะ <br>
<br>
คือ อยู่มาวันหนึ่ง เพื่อนของดิฉันมาหาที่บ้าน เป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยม (ก็โรงเรียนเดียวกับสามีด้วยนั่นแหละ) <br>
พอเขารู้เท่านั้นแหละ ขับใส ไล่ส่งเพื่อนดิฉัน ออกจากบ้านซะอย่างงั้น เขาบอกว่า ถ้าจะเจอกันก็ออกไปเจอข้างนอก <br>
ไม่ต้องพาเข้ามาในบ้าน <br>
<br>
ฉันก็ถามเหตุผลเขา(เขาเป้นคนมีเหตุผล เลยกล้าถาม ) เขาก็บอกว่า ไม่อยากเจอหน้าใครในรุ่นทั้งนั้น ยกเว้นเธอ <br>
ฉันก็ถามต่อว่าทำไมละ เขาก็บอกว่า ในเมื่อรังเกียจนัก จะมาเจอหน้าทำไม ต่างคนต่างอยู่สิ <br>
ฉันก็ งง และไม่เข้าใจ ว่าเขาพูดเรื่องอะไรกันแน่ <br>
<br>
เขาก็เริ่มทำท่าเหมือนจะร้องไห้ <br>
แล้วก้สาธยายออกมายาว สรุปได้ความว่า ทุกคนรอบๆตัวเขาสมัย เรียนมัธยมล้วนแล้วแต่รังเกียจ และไม่ชอบเขา <br>
และบางคนชอบไปกลั่นแกล้ง รังแกเขา เขาบอกว่าไม่มีใครรักเขาเลย แม้แต่ครูบาร์อาจารย์ ก็กลั่นแกล้ง เขาบอกว่า <br>
มีอยู่ครั้งนึง คะแนนต้องได้ เต็ม แต่อาจารย์หมั่นไส้ เลยปรับตก เขาเลยผูกใจเจ็บ กับทั้งรุ่น และอาจารย์ <br>
เขายังบอกอีกว่า สมัย ม.ปลาย เขาอยากเป็นกรรมการนักเรียน เพราะอยากช่วยงานโรงเรียน แต่ก็ไม่ได้เป็น <br>
เพราะ ไม่มีใครชอบเขาเลย เขาบอกว่า ทำไมสังคมต้องกีดกันเขา ไม่ยอมรับในตัวเขา ถึงตรงนี้เขาก้ร้องไห้ออกมา <br>
เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นน้ำตาเขา ในรอบ10ปี <br>
<br>
แต่ดิฉันก็ ปลอบเขาโดย บอกว่า ตอนมหาวิทยาลัย คุณก็เป็น หมดนิ ทั้งประธานรุ่น ประธานคณะ ประธานค่าย ผู้นำเชียร์มหาวิทยาลัย <br>
คฑากรของคณะ ช่วยงานมหาวิทลัยทุกอย่าง แุถมตอนจบก็ เกียรตินิยมทั้งปริญญาตรี โท เอก <br>
<br>
เขาก็เถียงกลับมาว่า "นั่นมันใครๆก็เป็นได้ แต่กรรมการนักเรียนอะ มันเป็นประสบการณ์ที่น้อยคนนักจะได้ในชีวิตมัธยม <br>
และอีกอย่าง จะมีซักกี่คนที่ได้ ติด ซิ่ง ที่ปกเสื้อตั้งแต่ม.ปลาย(โรงเรียนดิฉันนักเรียนที่เป้นกรรมการ จะติด ซิ่งแบบนักศึกษาที่ปกเสื้อ) <br>
" <br>
<br>
ฉันก็พูดต่ออีก งั้น คุณเอาของฉันไปติดก็ได้ อยากติดเมื่อไหร่ ก็ติดเลย (ฉันเคยเป็นกรรมการนักเรียนสมัยมัธยม และยังเก็บซิ่งไว้อยู่) <br>
<br>
เขาก็บอกอีกว่า เขาอยาก ทำงานหลายๆอย่างในโรงเรียน อยาก เป็นคนชักเสาธง, ส่งผอ.เกษียณ, รับผอ.ใหม่ ,จัดรับน้อง ,ไหว้ครู , <br>
กีฬาสี ฯลฯ(งานของกรรมการนักเรียน ที่ดิฉันเคยทำมาหมดแล้ว) เขายังบอกอีกว่า เขาอยากทำกิจกรรมเหล่านั้นมาก <br>
และก็อยากทำ เพราะเห็นฉันเป็นกรรมการนักเรียน ก็เลยยิ่งอยากทำร่วมด้วย(ชอบฉันนิ อิอิ) อยากทำอะไรเป้นชิ้นเป็นอันให้โรงเรียน <br>
<br>
แต่ทุกคนกลับไปปิดกั้นเขา เขาเลยมีความรู้สึกเก็บกด เจ็บปวดจิตใจ <br>
<br>
<br>
ฉันพยายามชักแม่น้ำทั้งห้า และอีกมากมายมาปลอบเขาแต่เขาก็ยังไม่หยุดเศร้าเรื่องนี้ <br>
<br>
บางทีเค้าก็พูดออกมาว่า จะไปสอบเข้า ม.4ใหม่ แล้วจะเป็นกรรมการนักเรียนให้ได้ <br>
<br>
ฉันละกลัวเขา จะทำจริงๆ เรื่องมันไปกันใหญ่ <br>
<br>
เพราะ หลังจากนั้น ไม่กี่อาทิตย์ฏ้มีงานเลี้ยงรุ่น ที่โรงเรียน ดิฉันชวนเขาไป เขาก็ไม่ยอมไป เพราะ เขาไม่อยากไปเหยียบที่ๆ ไม่เคยให้โอกาส ไม่เคยยอมรับในตัวเขา <br>
ไม่อยากไปมองหน้า พวกคนที่รังเกียจ เขาเอาไว้ เขาไปส่งฉันแล้วก็ ขับรถกลับ มารับกลับบ้านเท่านั้นเอง <br>
<br>
หลังจากนั้นเป็นต้นมา เขาก็บ่นเรื่องพวกนี้อยู๋เรื่อยๆ <br>
<br>
เขาจะเป็นพวกเก็บกดได้ไหมค่ะเนี่ย ดิฉันควรทำอย่างไรดี <br>
<br>
<br>
<br>
<br>
<br>
<br>
ดิฉันกับสามีของฉัน คบกันมา ก็ร่วม10ปีแล้ว ตั้งแต่ อายุ 18 ตอนนั้น พึ่งจบม.6 จากโรงเรียนเดียวกัน <br>
เขามาบอกชอบดิฉัน ซึงเขาบอกว่า ชอบดิฉันมาตั้งแต่สมัย ม.3แล้ว ตอนแรกดิฉันก็คิดจะปฏิเสธ <br>
แต่ดิฉันเห็น เขารัก และชอบฉันจริงๆ เพราะตลอด ม.4-6 เขาก็คอยเป้นห่วงฉัน โทรมาถามความเป้นอยู่ <br>
ให้ของขวัญ ในวันสำคัญต่างๆเช่นปีใหม่ วันเกิด <br>
<br>
<br>
หลังจากที่ฉันตกลงคบกับเขา เขาก็เรียนที่ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ย่านศาลายา <br>
ส่วนฉันเรียนมหาวิทยาลัย แห่งหนึ่งย่านบางเขน แต่ระยะทางก็ไม่ใช่อุปสรรค <br>
เขาคบกับฉันไม่เคยทำให้ ฉันเสียใจเลย ดูแล ดีมากๆ หลังจากเรียน จบได้ 2ปี <br>
ก็แต่งงานกัน ปัจจุบันอายุ 28 มีลูกด้วยกันแล้ว 1คน <br>
เขาก็เป็นพ่อของลูกและสามีทีดีอีกนั่นแหละ วันหยุดทำงานบ้าน วันธรรมดาพาลูกไปส่ง ไปทำงาน <br>
รับลูกกลับบ้าน สอนการบ้านลูก นั่งเล่นกับลูก บางครั้งอยู่กับลูกมากกว่าดิฉันเสียอีก <br>
<br>
แต่ปัญหามันก็เริ่มมาแล้วคะ <br>
<br>
คือ อยู่มาวันหนึ่ง เพื่อนของดิฉันมาหาที่บ้าน เป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยม (ก็โรงเรียนเดียวกับสามีด้วยนั่นแหละ) <br>
พอเขารู้เท่านั้นแหละ ขับใส ไล่ส่งเพื่อนดิฉัน ออกจากบ้านซะอย่างงั้น เขาบอกว่า ถ้าจะเจอกันก็ออกไปเจอข้างนอก <br>
ไม่ต้องพาเข้ามาในบ้าน <br>
<br>
ฉันก็ถามเหตุผลเขา(เขาเป้นคนมีเหตุผล เลยกล้าถาม ) เขาก็บอกว่า ไม่อยากเจอหน้าใครในรุ่นทั้งนั้น ยกเว้นเธอ <br>
ฉันก็ถามต่อว่าทำไมละ เขาก็บอกว่า ในเมื่อรังเกียจนัก จะมาเจอหน้าทำไม ต่างคนต่างอยู่สิ <br>
ฉันก็ งง และไม่เข้าใจ ว่าเขาพูดเรื่องอะไรกันแน่ <br>
<br>
เขาก็เริ่มทำท่าเหมือนจะร้องไห้ <br>
แล้วก้สาธยายออกมายาว สรุปได้ความว่า ทุกคนรอบๆตัวเขาสมัย เรียนมัธยมล้วนแล้วแต่รังเกียจ และไม่ชอบเขา <br>
และบางคนชอบไปกลั่นแกล้ง รังแกเขา เขาบอกว่าไม่มีใครรักเขาเลย แม้แต่ครูบาร์อาจารย์ ก็กลั่นแกล้ง เขาบอกว่า <br>
มีอยู่ครั้งนึง คะแนนต้องได้ เต็ม แต่อาจารย์หมั่นไส้ เลยปรับตก เขาเลยผูกใจเจ็บ กับทั้งรุ่น และอาจารย์ <br>
เขายังบอกอีกว่า สมัย ม.ปลาย เขาอยากเป็นกรรมการนักเรียน เพราะอยากช่วยงานโรงเรียน แต่ก็ไม่ได้เป็น <br>
เพราะ ไม่มีใครชอบเขาเลย เขาบอกว่า ทำไมสังคมต้องกีดกันเขา ไม่ยอมรับในตัวเขา ถึงตรงนี้เขาก้ร้องไห้ออกมา <br>
เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นน้ำตาเขา ในรอบ10ปี <br>
<br>
แต่ดิฉันก็ ปลอบเขาโดย บอกว่า ตอนมหาวิทยาลัย คุณก็เป็น หมดนิ ทั้งประธานรุ่น ประธานคณะ ประธานค่าย ผู้นำเชียร์มหาวิทยาลัย <br>
คฑากรของคณะ ช่วยงานมหาวิทลัยทุกอย่าง แุถมตอนจบก็ เกียรตินิยมทั้งปริญญาตรี โท เอก <br>
<br>
เขาก็เถียงกลับมาว่า "นั่นมันใครๆก็เป็นได้ แต่กรรมการนักเรียนอะ มันเป็นประสบการณ์ที่น้อยคนนักจะได้ในชีวิตมัธยม <br>
และอีกอย่าง จะมีซักกี่คนที่ได้ ติด ซิ่ง ที่ปกเสื้อตั้งแต่ม.ปลาย(โรงเรียนดิฉันนักเรียนที่เป้นกรรมการ จะติด ซิ่งแบบนักศึกษาที่ปกเสื้อ) <br>
" <br>
<br>
ฉันก็พูดต่ออีก งั้น คุณเอาของฉันไปติดก็ได้ อยากติดเมื่อไหร่ ก็ติดเลย (ฉันเคยเป็นกรรมการนักเรียนสมัยมัธยม และยังเก็บซิ่งไว้อยู่) <br>
<br>
เขาก็บอกอีกว่า เขาอยาก ทำงานหลายๆอย่างในโรงเรียน อยาก เป็นคนชักเสาธง, ส่งผอ.เกษียณ, รับผอ.ใหม่ ,จัดรับน้อง ,ไหว้ครู , <br>
กีฬาสี ฯลฯ(งานของกรรมการนักเรียน ที่ดิฉันเคยทำมาหมดแล้ว) เขายังบอกอีกว่า เขาอยากทำกิจกรรมเหล่านั้นมาก <br>
และก็อยากทำ เพราะเห็นฉันเป็นกรรมการนักเรียน ก็เลยยิ่งอยากทำร่วมด้วย(ชอบฉันนิ อิอิ) อยากทำอะไรเป้นชิ้นเป็นอันให้โรงเรียน <br>
<br>
แต่ทุกคนกลับไปปิดกั้นเขา เขาเลยมีความรู้สึกเก็บกด เจ็บปวดจิตใจ <br>
<br>
<br>
ฉันพยายามชักแม่น้ำทั้งห้า และอีกมากมายมาปลอบเขาแต่เขาก็ยังไม่หยุดเศร้าเรื่องนี้ <br>
<br>
บางทีเค้าก็พูดออกมาว่า จะไปสอบเข้า ม.4ใหม่ แล้วจะเป็นกรรมการนักเรียนให้ได้ <br>
<br>
ฉันละกลัวเขา จะทำจริงๆ เรื่องมันไปกันใหญ่ <br>
<br>
เพราะ หลังจากนั้น ไม่กี่อาทิตย์ฏ้มีงานเลี้ยงรุ่น ที่โรงเรียน ดิฉันชวนเขาไป เขาก็ไม่ยอมไป เพราะ เขาไม่อยากไปเหยียบที่ๆ ไม่เคยให้โอกาส ไม่เคยยอมรับในตัวเขา <br>
ไม่อยากไปมองหน้า พวกคนที่รังเกียจ เขาเอาไว้ เขาไปส่งฉันแล้วก็ ขับรถกลับ มารับกลับบ้านเท่านั้นเอง <br>
<br>
หลังจากนั้นเป็นต้นมา เขาก็บ่นเรื่องพวกนี้อยู๋เรื่อยๆ <br>
<br>
เขาจะเป็นพวกเก็บกดได้ไหมค่ะเนี่ย ดิฉันควรทำอย่างไรดี <br>
<br>
<br>
<br>
<br>
<br>
<br>
อยากแนะนำให้ไปคุยกับจิตแพทย์ ให้ไปปรึกษาค่ะ คุณไปเองก็ได้ไม่ต้องบอกสามี คุยกับคุณหมอ เล่าให้คุณหมอฟัง เขาไม่ได้โรคจิตอะไรหรอกค่ะ แต่การหาจิตแพทย์คือทางเลือกที่ดีเมื่อเกิดปัญหาแบบนี้ค่ะ