มุมชวนคุย

ภาพสุดท้ายที่ฉันเห็นขณะที่ร่างกายตั้งตัวตรง คือภาพตอนที่แฟนของฉันเดินเข้าครัว และเมื่อรู้ตัวอีกครั้ง ร่างกายของฉันก็กลายเป็นอัมพาตเสียแล้ว <br>
<br>
ตั้งแต่คอลงไปฉันขยับไม่ได้ราวกับว่านี่ไม่ใช่ร่างกายของฉันอีกต่อไป <br>
<br>
&amp;#8220;เคท&amp;#8221; เสียงแฟนฉันดังขึ้น ฉันได้แต่กะพริบตาตอบเขาว่าฉันรับรู้ &amp;#8220;ผมจะไม่ทิ้งคุณ&amp;#8221; นั่นคือคำมั่นสัญญาของเขาในวันที่เกิดเรื่อง ขณะที่ทุกคนรอบข้างบ่นงึมงำอยู่ในมุมปากว่า แม้เขาจะไม่ทิ้งฉัน แต่อีกไม่ช้าไม่นาน ฉันก็คงจะต้องทิ้งเขาไป <br>
<br>
&amp;#8220;เคท&amp;#8221; เขาพูดขึ้นอีกครั้ง &amp;#8220;จำได้ไหมว่าผมขอคุณแต่งงาน&amp;#8221; <br>
<br>
ฉันกะพริบตาหนึ่งครั้งเพื่อเป็นสัญญาณว่าฉันจำได้ <br>
<br>
&amp;#8220;และผมจะจัดงานแต่งงานกับคุณ&amp;#8221; เขาพร่ำบอกข้างหูของฉัน &amp;#8220;ยังไงเราก็ต้องมีงานแต่งงาน ไม่ว่างานแต่งงานของเราจะมีสภาพเป็นเช่นไรก็ตาม&amp;#8221; <br>
<br>
&amp;#8216;จะแต่งงานได้อย่างไร&amp;#8217; ฉันคิด &amp;#8216;ในสภาพที่ฉันเป็นอัมพาตเช่นนี้&amp;#8217; <br>
<br>
ในขณะที่หมอเองก็บอกกับฉันว่า &amp;#8216;คุณจะเดินไม่ได้ไปอีกตลอดชีวิต&amp;#8217; <br>
<br>
ฉันพยายามปฏิเสธแฟนตัวเอง &amp;#8216;ถ้าฉันไม่ได้เดินเข้าโบสถ์แบบที่มีลูกจับชายขอบกระโปรง ถ้าฉันไม่ได้ยืนจูบคุณอย่างสง่างาม และถ้าฉันไม่ได้กระโดดขึ้นรถคันงามแล้วโยนดอกไม้ไปที่กลุ่มสาวโสดด้วยตัวเอง ฉันก็ไม่อยากจะมีงานแต่งงาน ฉันต้องการงานแต่งงานที่เพอเฟคที่สุด ฉันจะสวยที่สุดในชุดสีขาวตัวนั้น มิใช่การนอนเป็นอัมพาตและมีสายระโยงระยางเช่นนี้&amp;#8217; <br>
<br>
&amp;#8220;เราจะต้องแต่งงานกัน&amp;#8221; <br>
<br>
ฉันกะพริบตาสองครั้งเพื่อบอกว่า &amp;#8216;ไม่&amp;#8217; และยิ่งไปกว่านั้น ฉันไม่อยากจะแต่งงานกับเขา หากว่าเมื่อแต่งแล้วฉันไม่ได้อยู่เพื่อช่วยพยุงอนาคตของเราไปด้วยกัน ฉันไม่อยากจะให้ตัวเองต้องเป็นภาระที่เขาจะดูแล ฉันไม่ต้องการทำให้ชีวิตของเขายุ่งยากขึ้น <br>
<br>
ฉันรักเขาแบบนั้น ฉันจึงต้องปฏิเสธซ้ำอีกครั้งด้วยการกะพริบตาสองที <br>
<br>
&amp;#8216;ไม่ ฉันไม่แต่งงานกับคุณแล้ว ฉันไม่เอา&amp;#8217; <br>
<br>
แต่เขากลับลูบใบหน้าของฉัน จูบหน้าผากและพูดว่า &amp;#8220;ก็ผมรักคุณ&amp;#8221; <br>
<br>
&amp;#8216;ฉันพูดว่าไม่ก็เพราะฉันรักคุณเช่นกัน&amp;#8217; <br>
<br>
&amp;#8220;ดังนั้นเราจะแต่งงาน&amp;#8221; <br>
<br>
&amp;#8216;ไม่&amp;#8217; ฉันยืนยันคำเดินและหลบตาหนี <br>
<br>
&amp;#8220;ผมจะไม่ให้คุณทำแบบนี้ ผมรู้ว่าคุณปฏิเสธผมเพราะอะไร แต่คุณก็รู้ว่าที่ผมยังยืนยันเพราะอะไรเหมือนกัน ผมจะกำหนดงานแต่งงานไว้ปีหน้า ผมจะไม่ให้คุณปฏิเสธ คุณมีทางเลือกทางเดียวคือ จงยืนแล้วเข้าโบสถ์กับผม&amp;#8221; เขายิ้ม &amp;#8220;ถ้าคุณปฏิเสธเพื่อจะให้ผมมีชีวิตที่ดีกว่าดูแลคุณ ก็จงอย่าทำ แต่รับความต้องการของผม เพราะผมอยากอยู่กับคนคนเดียวก็คือคุณ ถ้าคุณไม่อยากให้ผมลำบาก ช่วยยืนให้ผมเห็นอีกครั้งหนึ่ง&amp;#8221; <br>
<br>
หมอพูดว่า เป็นไปไม่ได้ <br>
<br>
พยาบาลบอกว่า ไม่เคยเกิดขึ้น <br>
<br>
ผู้คลุกคลีกับผู้ป่วยโรคเส้นเลือดในสมองทั่วโลกพูดว่า ไม่มีทาง <br>
<br>
<br>
<br>
&amp;#8220;ช่วยยืนอีกครั้ง และกลับมาจับลูกๆ แสนซนทั้งสามกันเถอะ&amp;#8221; เขาขอร้องในสิ่งที่ทุกคนพูดว่าเป็นเรื่องฝันเฟื่อง &amp;#8220;ผมให้เวลาคุณหนึ่งปี มันคงไม่น้อยไปนะ&amp;#8221; <br>
<br>
ฉันมองหน้าเขา อยากพูดประโยคยาวๆ ให้เขาฟัง และฉันจะต้องพูดให้ได้ในสักวัน <br>
<br>
ฉันอยากบอกเขาว่า ฉันจะเป็นปกติให้ได้ภายในแปดเดือน ฉันจะต้องทำในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้ เพราะฉันจะไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง ฉันจะลุกขึ้นมาดูแลทุกคนอีกครั้ง ตอบแทนความรักของทุกคนอีกครั้ง <br>
<br>
ฉันจะทำ <br>
<br>
<br>
<br>
งานแต่งงานของฉันมีขึ้นในเดือนพฤษภาคมปี 2554 <br>
<br>
แน่นอนว่า ฉันก้าวขาและเดินเข้าโบสถ์ และพูดคำสาบานด้วยตัวของฉันเอง <br>
<br>
แรงบันดาลใจจาก เคท อัลแลตต์ ผู้ก่อตั้งมูลนิธิ Fighting Stroke <br>
<br>
เพื่อช่วยเหลือผู้ป่วยเส้นเลือดในสมองแตกและอัมพาตให้กลับมาเดินและพูดได้อีกครั้ง <br>
<br>
เครดิตจาก <br> <a href="http://blogstorydd.com/" target="_blank">http://blogstorydd.com/</a>

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่