มุมชวนคุย

<br>
...เสียงกระดิ่งที่แขวนอยู่ตรงประตูดังขึ้นทันทีที่ผมผลักบานประตูที่แสนจะคุ้นตาบานนี้ <br>
เข้าไปในร้านกาแฟเจ้าประจำที่ตั้งอยู่ใจกลางกรุง ฯ ร้านนี้มาระยะหลัง ๆ ผมไม่ค่อยได้แวะมาที่นี่บ่อย ๆอย่างที่ตัวเองต้องการเท่าไหร่นักทันทีที่มีเวลาและนึกขึ้นได้ผมจึงรีบมาที่นี่ทันที <br>
โชคดีจัง วันนี้ที่นั่งที่ผมชอบนั่งเป็นประจำยังไม่มีใครมาจับจองแล้วไม่รู้ว่าวันนี้ผมคิดไปเองหรือปล่าว ผมรู้สึกว่ากลิ่นกาแฟกับกลิ่นขนม วันนี้หอมกว่าที่เคยได้กลิ่นมาอืม...อาจจะเป็นเพราะไม่ได้มาแวะเวียนอุดหนุนนานแล้วก็ได้ผมคิดในใจ <br>
...หลังจากวางข้าวของลงบนเก้าอี้ตัวข้างๆ ผมก็หันไปมองรอบ ๆ ตัว <br>
ดูเหมือนวันนี้คนจะน้อยกว่าทุก ๆครั้งแล้วผมก็เริ่มสังเกตว่าลูกค้าที่อยู่ในร้าน <br>
มีผมคนเดียวเท่านั้นที่มาคนเดียวโต๊ะอื่นเขามากันเป็นคู่ๆๆนั่งคุยกันจู๋จี๋จนผมรู้สึกอยากขอยืมตัวน้องผู้หญิงที่ขายกาแฟซึ่งผมเองก็ค่อนข้างจะคุ้นเคยให้เธอมานั่งคุยเป็นเพื่อน <br>
...ผมหยุดความคิดประหลาด ๆ ไว้แค่นั้น เมื่อเสียงกระดิ่งดังขึ้นผมหันไปมองก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้าประตูร้านมาในมือมีช่อกุหลาบสีแดงช่อใหญ่มาด้วยช่อหนึ่งเขาหันรีหันขวางมองหาโต๊ะว่างอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็เดินตรงไปยังโต๊ะที่อยู่ถัดไปจากโต๊ะผมสองตัว <br>
เขาวางช่อกุหลาบลงบนโต๊ะอย่างทะนุถนอมนี่ถ้ามีที่ฉีดน้ำติดมาก็คงจะเอาออกมาฉีดดอกกุหลาบของเขาด้วยหรอก...นั่นซินะ นี่อีก 4 วันก็จะถึงวันแห่งความรักวันวาเลนไทน์แล้วเหรอเนี่ย <br>
ผมถือโอกาสแอบนับดอกกุหลาบช่อนั้นในระหว่างที่เจ้าของเดินไปสั่งขนมล้วน ผมนับได้ 11 ดอก <br>
<br>
เอ...ผมนั่งนึกแต่นึกความหมายของดอกกุหลาบ 11ดอกไม่ออกช่วงที่กำลังนั่งนึกอะไรเพลินๆ <br>
ผู้ชายคนนั้นก็เดินถือจานขนมเดินกลับมาที่โต๊ะผมรีบหันไปมองทางอื่น <br>
เดี๋ยวเขาจะหาว่าผมเสียมารยาทที่แอบนับดอกกุหลาบของเขา...ท่าทางการแต่งตัวของชายคนนี้คงจะยังอยู่ในวัยทีนแล้วสาวน้อยผู้ใดกันที่จะเป็นผู้โชคดีที่จะได้รับดอกกุหลาบช่อใหญ่ช่อนี้ไปหนอ <br>
ผมเริ่มแอบลุ้นในใจเงียบๆ......15 นาทีผ่านไปตอนนี้ถ้วยกาแฟที่ตั้งอยู่ตรงหน้าผมก็เหลือแต่ถ้วยเปล่า ๆแล้วนี่ผมจะได้เห็นสาวน้อยคนนั้นหรือเปล่าเนี่ยขนมก็ยังไม่หมดแต่ผมดันเผลอดื่มกาแฟเพลินไปหน่อยเลยหมดเสียก่อนเอาน่ะ...ไหนๆ ก็ไหน ๆ สั่งกาแฟอีกถ้วยก็แล้วกัน <br>
...น้องผู้ชายที่เคาน์เตอร์เดินออกมารับออร์เดอร์ตัวเขาใหญ่มากจนผมสงสัยว่าน้องคนนี้เดินเข้า-ออกหลังเคาน์เตอร์ได้ยังไง ...ขณะที่ผมกำลังจะอ้าปากเอ่ยชื่อกาแฟที่ถูกที่สุดในร้าน <br>
<br>
เสียงกระดิ่งที่ประตูก็ดังขึ้นผมหันไปมองที่ชายเจ้าของกุหลาบก็เห็นเขาเงยหน้าจากจานขนม <br>
มีเศษขนมติดอยู่ที่ริมฝีปากหันไปยิ้มในทิศที่เป็นประตูร้านผมหันตามเพื่อจะได้รู้เสียทีว่าสาวผู้โชคดีคนนั้นคือใคร <br>
<br>
...แต่เชื่อไหมครับ....ว่าน้องผู้ชายคนที่มารับออร์เดอร์ผมนั่นน่ะเขายืนบังจนผมมองไม่เห็นอะไรเลยผมจึงรีบๆ สั่งเพื่อให้น้องคนนี้เดินไปเสียที <br>
<br>
...ทันทีที่ผมเห็นผู้หญิงคนนั้นภาพที่ผมมองเห็นจากสายตาแล้วส่งต่อไปตามเส้นประสาท <br>
เพื่อส่งต่อให้สมองส่วนกลางนำไปประมวลผลออกมาแวบแรกให้ได้ผมรับรู้คือ เธอเป็นผู้หญิงวัยกลางคนครับผมและก่อนที่สมองจะทันประมวลอะไรต่อมิอะไรตามมาเสียงที่ได้ยินจากปากผู้หญิงคนนั้นก็คือ <br>
<br>
&quot; ไง...ลูก รอนานมั๊ย&quot; <br>
...ภาพที่ผมเห็นต่อๆมาคือ เธอสวมกอดลูกชาย แล้วผลัดกันหอมแก้ม <br>
<br>
หลังจากที่ลูกชายของเธอมอบดอกกุหลาบสีแดงสดช่อนั้นให้.....พร้อมกับคำพูดที่ว่า <br>
&quot;ผมรักแม่ครับ......&quot; <br>
<br>
...ผมกลับบ้านมาเปิดดูความหมายของดอกกุหลาบ 11 ดอก.......... <br>
<br>
&quot;คุณเป็นสมบัติที่มีค่าชิ้นเดียวของฉัน&quot;........ <br>
<br>
แต่สำหรับความหมายของกุหลาบสีแดงสดช่อนั้นคงจะเป็น <br>
.........&quot;แม่เป็นสมบัติที่มีค่าชิ้นเดียวของผม&quot; ..........

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่