เม้าท์เรื่องผู้ชาย

ขอระบายหน่อยค่ะ ถ้าขี้เกียจอ่าน ไม่ต้องเข้ามาก็ได้นะคะ

น้องแพร 15 ค่ะ 28/06/2006 13:19

1,937 เข้าชม

หนูมาเรียนต่อประเทษจีนได้สามปีแล้วหนูมาอาศัยอยู่กับพ่อสองคนค่ะ ปีที่ผ่าน ๆมาเหมือนตายทั้งเป็น ... 
หนูรู้ตัวว่าเป็นคนที่หัวช้า อยู่ที่ไทยก็เรียนไม่ดี เพราะฉนั้น หนูได้มาที่นี่แล้วก็ไม่มีทางเลยที่จะเรียนได้ดี เพราะว่าเรียนอยู่กับคนจีนทั้งนั้น 
ก่อนที่หนูจะมาเรียนที่นี่ หนูก็ได้ขอร้องกับพ่อแม่แล้วว่า ไม่อยากมา จะให้หนูกลับไปเรียนที่ไทยก็ได้ ถึงแม้จะต้องอายขายขี้หน้าเค้าหนูก็ยอม เพราะหนูมาอยู่ที่นี่ หนูห่างเพื่อน ห่างครอบครัว และ เพราะตรงนี้ มันทำให้หนูเครียด ทั้งเรื่องเรียน เรื่องสังคม เรื่องเพื่อน และเรื่องพ่อของหนู... 
ทุกวันที่หนูไป ร.ร. หหนูจะพยายามฝืนตัวเองให้ไป ร.ร. ,พยายามกัดฟันเรียนทุกวินาที -นาที-และทุกชั่วโมง ผ่านไปอย่างเชื่องช้า และ ยาวนานเหลือเกิน เวลาเรียน จะคอยนั่งดูนาฬิกาตลอกว่า อีกกี่นาทีกว่าจะหมดคาบ , อีกกี่นาทีกว่าจะได้กลับบ้าน 
 
เอาล่ะ !!! เรื่องที่ ร.ร.ได้พูดไปแล้ว มาที่บ้านบ้าง ..หนููอยู่กับพ่อ ทุกๆวันจะเหมือนต่างคนต่างอยู่่มากกว่า พอหนูอาบน้ำเสร็จ หนูก็จะเข้าห้องทันที น้อยครั้งที่จะออกมานั่งดูทีวี เพราะว่าหนูรู้ ว่าถ้าหนูอยู่กับพ่อ หนูจะโดนว่าบ้าง โดนเหน็บบ้าง มันทำให้หนูเบื่อ 
แต่ถ้าวันไหนพ่อดี ก็จะดีจนน่าใจหาย หนูว่าหนูเอาใจพ่อไม่ถูก ...หนูก็รู้ว่าพ่อก็เหนื่อยเพื่อหนู และก็ภูมิใจที่หนูได้มีโอกาสมาเรียนต่อที่นี่ เพราะอย่างนี้ล่ะ หนูมีปัญหาอะไรที่ร .ร. หนูก็จะปิดปากเงียบ 
 
มันทำให้หนูกดดัน หนูเบื่อและเหงามาก ถึงแม้ว่าบางครั้งจะไม่ตั้งใจเรียนบ้าง แต่หนูก็ไม่เคยที่จะไปทำอะไรเสียหาย และไม่เคยทำตัวเหลวแหลกอย่างที่พ่อ-แม่เคยเข้าใจ ... 
ทุกครั้งที่หนูมีแฟน จิงๆก็ใช่ว่าหนูอยากจะมี แต่เพียงเพราะหนูไม่มีใครจิงๆ ไม่มีใครที่จะให้คำปรึกษา เพราะอย่างนี้ มันทำให้หนูเป็นคนที่้เข้ากับคนอื่นได้ยาก 
แต่ก็ยังโชคดีที่ยังมีพี่ชายแท้ๆอยู่ ถึงแม่ว่าบางครั้งเขาจะพูดอะไรตรงไปบ้าง แต่หนูก็รู้ว่าเขารักหนู จะว่าไป ในโลกนี้หนูก็มีคนที่พอจะพูดคุยปรึกษาได้ ก็้เห็นจะมีอยู่แค่คนเดียว 
ตอนนี้ หนูบอกได้คำเดียวเลยว่า หนูอยากกลับบ้าน...<img src="pic/b2.gif">

กลับหน้ารวม

ความคิดเห็น 8

StrawberryPinky 28/06/2006 14:53

แย่จังเลยค่ะ บางทีช่องว่างระหว่างวัยก็ทำให้ครอบครัวมีปัญหา 
 
จะให้น้องมองในแง่มุมของพ่อแม่ น้องก็คงไม่เข้าใจ 
 
ให้พ่อแม่หันมามองว่าตอนพ่อแม่เป็นเด็ก เป็นยังไง ท่านก็คงไม่เข้าใจเหมือนกัน เพราะยุคสมัยมันไม่เหมือนเดิมแล้ว 
 
น้องอย่าเพิ่งกดดันตัวเองให้เกินไปเลยนะคะ ไม่มีใครทำอะไรดีไปเสียทุกอย่าง ถ้าเราเรียนไม่เก่งเราก็ต้องยอมรับ และค่อยๆพยายามศึกษาหาความรู้ เลือกวิชาที่เราชอบแล้วเราศึกษาให้ดีที่สุด อย่าคิดว่าต้องทำเพื่อคนนั้นคนนี้ เราคิดว่าเราทำเพื่อตัวเราเอง เราจะได้สบายใจนะคะ สำหรับเรื่องเรียน 
 
ไม่ใช่เด็กๆทุกคนที่จะพูดคุยกับคุณพ่อคุณแม่ได้อย่างสบายใจ แต่ก็ไม่เป็นไรนี่คะ หากท่านไม่เข้าใจเรา เราก็ฟังสิ่งที่ท่านสอน แล้วเอาบางอย่างมาใช้ ถ้าหากท่านคิดว่าเราทำในสิ่งที่ไม่ดี เราก็ต้องเอามาคิดเหมือนกันค่ะ 
 
คนที่โตๆแล้วทุกคน จะย้อนไปนึกถึงคำสอนของพ่อแม่ คำบ่นของท่านกันทุกคน และนึกอยากจะย้อนกลับไปแก้ไข แต่ก็ทำไม่ได้แล้ว 
 
น้องยังมีโอกาสที่จะทำในสิ่งต่างๆอีกเยอะแยะ 
 
ให้กำลังใจตัวเอง ค่อยๆเดินทีละก้าว ค่อยทำความเข้าใจคนรอบข้าง (แม้ทุกคนจะไม่ได้ดั่งใจเรา แต่เราก็ทำดีที่สุดสำหรับทุกคน) แล้วสักวันน้องจะภูมิใจในตัวเองค่ะ

น้องแพร 15 ค่ะ 28/06/2006 15:33

ขอบคุณค่ะ ที่ีให้กำลังใจ จะพยายามนะคะ <img src="pic/b2.gif">

แ ม น 28/06/2006 16:21

โถๆๆน่าฉงฉาน

lemon 29/06/2006 11:01

ยังไงก็เห็นด้วยกับความคิดเห็นที่สองนะคะ พี่ว่าเราอ่ะ พยายามตั้งใจเรียนนะ เพราะเราอ่ะมีโอกาสแล้ว

laoui 18/07/2006 15:52

อีกไม่นานคุณก็จะปรับความเหงาให้อยู่กับเราได้ 
และไม่รู้สึกเหงา

kik 21/07/2006 13:11

อดทนไว้นะคะ...ลองมองดูคนที่ลำบากกว่าเรามีอีกตั้งแยะ มีคนที่อยากไปเรียนที่จีนแต่ไม่ได้ไปก็มี..พี่ว่าน้องโชคดีแล้วนะคะ อดทนไว้แล้วเรื่องร้ายๆจะผ่านไปเอง...จะเป็นกำลังใจให้นะ <img src="pic/b11.gif">

nookoy 27/07/2006 21:02

เข้มแข็งนะจ๊ะ น้องแพร หนูคงต้องใช้เวลาอีกสักพัก ถึงจะปรับตัวได้ พี่ขออวยพรให้หนูตั้งใจเรียนนะคะ หนูต้องลองสู้กับใจตัวเองก่อนนะ ถ้าใจหนูสู้ซะอย่าง อุปสรรคอะไรก็ไม่ทำให้หนูท้อหรอก ถ้าหนูผ่านมันไปได้ หนูจะรู้ว่าความสำเร็จมันยิ่งใหญ่นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

bang 16/08/2006 21:58

บางครั้งการดุด่าว่ากล่าวมันเป็นสิ่งที่ใครทุกคนไม่ค่อยชอบนะโดยเฉพาะพ่อแม่ที่ต้องการให้ลูกอยู่ตามความคิดของเขาเพราะเขาคิดว่าความคิดเขาถูกแต่เขาลืมไปว่าเมื่อครั้งหนึ่งในชีวิตเขาก็ไม่เคยต้องการให้ใครมาคอยควบคุมชีวิต แต่มันยิ่งต้องทำให้มองว่าความรัก ความห่วงใย และความใส่ใจมันเป็นยังงี้นี้เอง ในวันข้างหน้าเราจะสามารถสัมผัสความรักนี้ได้และจะสัมผัสถึงคุณค่านี้ว่ามันไม่ใช่การเข้มงวดแต่เป็นความต้องการให้ลูกเขาเติบโตเป็นคนดีครั้งนึงในชีวิต ผมเป็ฯคนนึงที่คิดไม่แตกต่างจากน้องเขาเท่าไหร่ แต่เมื่อเราเติบโตขึ้น มีความรับผิดชอบในชีวิตเราจะเข้าใจแต่เมื่อถึงเวลาที่เราจะเข้าใจก็อย่าเสียคนที่เรารักไปก็แล้วกันแล้วเราจะยิ่งเสียดายมากกว่านี้ ตั้งใจเรียนนะเด็กดี เชื่อฟังพ่อแม่เพราะเขาเป็นคนที่ช่วยเหลือเรายามที่เราไม่มีใคร