มุมชวนคุย

กาลครั้งหนึ่ง... นานมาแล้ว

PangRum 29/06/2006 13:35

1,312 เข้าชม

>กาลครั้งหนึ่ง... นานมาแล้ว 
> มีชายคนหนึ่งหลงใหลในรสชาติของถั่วอบเป็นอันมาก 
> แม้ว่าเขาจะรู้สึกตะขิดตะขวงใจบ้าง 
>ยามเมื่อต้องปล่อยแก๊สออกมา 
> แต่เขาก็ยังชอบที่จะกินถั่ว 
>แล้ววันหนึ่งเขาพบหญิงสาวสวยถูกใจมากนางหนึ่ง 
> หลังจากใกล้ชิดสนิทสนมกันพอควร เขาก็ตกหลุมรักหล่อนอย 
> และตกลงใจปลงใจที่จะแต่งงาน ตามด้วยการตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ 
> ที่จะเลิกกินถั่ว!! เพราะขืนยังกินอยู่ 
>ต้องอายสาวเจ้าน่าดู๊... 
> หลังจากงานแต่งงานผ่านไป 2-3 
>เดือนวันหนึ่งระหว่างทางขับรถบ้าน 
> หลังเลิกงานรถเจ้ากรรมเกิดเสีย... 
>เนื่องจากบ้านของเขาอยู่ในชนบท 
> จึงไม่มีรถประจำทางไปถึง หนทางเดียวที่จะกลับบ้านได้ คือ 
>ต้องเดิน 
> เขาจึงโทรศัพท์ไปหาภรรยา เพื่อบอกว่า 
>เขาอาจจะถึงบ้านช้าสักหน่อยน 
> เพราะรถเสีย และต้องเดินเท้ากลับบ้าน ระหว่างทางกลับบ้าน 
> เขาเดินผ่านร้านมินิมาร์ทแห่งหนึ่ง 
>แล้วกลิ่นถั่วอบก็โชยออกมายั่วใจเขา 
> เขาจึงคิดเข้าข้างตัวเองว่า 
>กว่าจะเดินกลับถึงบ้านก็ต้องใช้เวลา 
> และพลังงานมากน่าดู น่าจะหาอะไรรองท้องสักหน่อย้า 
> ว่าแล้วเขาจึงเดินเข้าไปสั่ง ถั่วอบ 3 ถุงใหญ่พิเศษ! 
> เพื่อเดินกินระหว่างทางกลับบ้านเขาเดินไปกินไป 
> อย่างเพลิดเพลินจนถั่วหมดโดยไม่รู้ตัว 
>และเขาก็ถึงบ้านโดยสวัสดิภาพจ 
> ครั้นเมื่อกดกระดิ่งปุ๊บ ภรรยารักเดินออกมาเปิดประตู 
>พร้อมกับพูดว่า 
> "สวัสดีค่ะ ที่รัก.. 
>น้องมีสิ่งจะทำให้พี่ประหลาดใจอย่างที่สุดในอาหารมื้อเย็นวันนี้เลยละค่ะ" 
> ว่าแล้วเธอ ก็ควักผ้าปิดตามาปิดฉับลงที่ใบหน้าสามี 
> และจูงเขามานั่งที่เก้าอี้ที่หัวโต๊ะอาหาร 
> และให้เขาสัญญาว่าจะไม่ใช้แทคติคใดๆ แอบมองอย่างเด็ดขาด้ 
> ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกว่า 
>มีอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวในท้องของเขา 
> โชคช่วยที่เผอิญมีเสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้น 
> ภรรยาที่กำลังจะเอื้อมมือมาเปิดผ้าผูกตา จึงบอกว่า่อน 
> ขอเวลาไปรับโทรศัพท์ประเดี๋ยว แต่พี่ห้ามแอบดู 
>ก่อนน้องจะกลับมานะ 
>เธอย้ำ 
> แล้วก็ไป... ขณะที่ภรรยาไปรับโทรศัพท์ เขาก็ฉวยโอกาสนี้ 
>ผายลม 
> เสียงของมันไม่ดังนัก แต่เหม็นราวไข่เน่าทีเดียว 
> จนแม้แต่ตัวเขาเองยังต้องใช้ผ้าเช็ดหน้าโบกไล่กลิ่น 
>หลังจากรู้สึกว่าดีขึ้น 
> ลมระลอกใหม่ก็เริ่มบุกอีก แน่นอนช็ด 
> เขาเริ่มผายลมระลอกใหม่ 
>เสียงมันดังราวเครื่องยนต์ดีเซลกำลังทำงาน 
>กลิ่นแย่ยิ่งกว่าเดิมอีก...เขาจึงใช้ผ้าเช็ดหน้าโบกไปมาอย่างรวดเร็ว 
> โดยหวังว่า จะทำให้กลิ่นมันจางลงไปบ้าง แต่ไม่ทันไร 
>>> > 
>ข้าศึกชุดใหม่ก็มาถึง 
> คราวนี้แย่ยิ่งกว่า 2 ครั้งแรก หน้าต่างสั่นไหวเพราะแรงลม 
>จานบนโต๊ะเขย่า 
> และนาทีต่อมาดอกไม้บนโต๊ะเฉา ก็เพราะสัญญาว่าจะไม่เปิดตาม 
> เขาจึงไปไหนไม่ได้ นอกจากต้องนั่งอยู่ที่โต๊ะ 
>รอจนกว่าภรรยาจะกลับมาา 
> เขานั่งรออยู่ราว 10 นาที และเป็น 10 นาที 
>ที่มีกิจกรรมแบบว่าตลอด 
> ผายลม.. โบกผ้าเช็ดหน้า.. ซ้ำไปซ้ำมา.. 
> เมื่อเขาได้ยินเสียงภรรยาวางโทรศัพท์ 
>เขาจึงรีบพับผ้าเช็ดหน้าใส่กระเป๋า 
> และยิ้มให้ภรรยาอย่างไร้เดียงสา ราวกับว่า 
>ไม่มีอะไรเกิดขึ้น 
> ภรรยากล่าวขอโทษที่คุยโทรศัพท์นานไปหน่อย และถามว่าร 
> เขาไม่ได้แอบดูแน่นะ... เมื่อเขายืนยัน 
>เธอจึงปลดผ้าผูกตาให้เขา 
> พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงอันชวนตื่นเต้นว่า "Surprise" 
> เป็นช่วงเวลาอันน่าสะพึงกลัว... ที่เขาพบว่า 
>มีแขกนั่งอยู่รอบโต๊ะกินข้าว 
>12 
> คน เพื่อร่วมงาน Surprise party 
>ในงานวันเกิดของเขานั่นเอง...

กลับหน้ารวม

กาลครั้งหนึ่ง... นานมาแล้ว

ความคิดเห็น 1

แสดงความคิดเห็น

กาลครั้งหนึ่ง... นานมาแล้ว

ความคิดเห็น 1

แสดงความคิดเห็น

ตั้งกระทู้ใหม่