มุมชวนคุย
เจ้าหญิงก้อนหินกับเจ้าชายหยดน้ำ
Ha
05/09/2004 12:25
1,523 เข้าชม
หลังจากผิดหวังในความรัก เจ้าหญิงก็เสียใจ นั่งนิ่งไม่เคลื่อนไหว <br>
จนร่างกายค่อยๆ กลายเป็นหิน <br>
ชายใดสามารถทนกอดก้อนหินได้ด้วยความรักจริง <br>
ก้อนหินจะกลับมาเป็นเจ้าหญิงงดงามดั่งเดิม <br>
เจ้าชายน้ำหยดอ่านแผ่นป้ายหน้าก้อนหินรูปทรงประหลาดอย่างสนใจ <br>
"ต้องกอดนานเท่าไหร่" เจ้าชายถามคนเฝ้าก้อนหิน <br>
"ไม่รู้... เพราะยังไม่มีใครทนกอดได้สำเร็จสักคน" <br>
คนเฝ้าก้อนหินตอบโดยไม่เงยหน้า <br>
"เราจะกอดเจ้าหญิงเอง" แล้วเจ้าชายก็ค่อยๆ <br>
นั่งลงบรรจงกอดก้อนหินอย่างทะนุถนอม <br>
.......... <br>
หนึ่งปีผ่านไป เจ้าชายน้ำหยดยังกอดก้อนหินอยู่ "นี่ท่านยังกอด <br>
ก้อนหินอยู่อีกหรือ" คนเฝ้าก้อนหินรู้สึกทึ่งกับความอดทนของเจ้าชาย <br>
"ท่านทำได้อย่างไร" <br>
"เพราะข้าอยู่กับปัจจุบัน" เจ้าชายเห็นคนเฝ้าก้อนหินงง <br>
เจ้าชายจึงอธิบายต่อ "ถ้าท่านกอดก้อนหิน หนึ่งวัน ท่านทำได้หรือไม่" <br>
"สบายมาก" คนเฝ้าก้อนหินตอบโดยไม่ต้องคิด <br>
"แล้วถ้ากอด สองวัน ล่ะ" <br>
"อาจเริ่มเบื่อนิดๆ" <br>
"แล้วถ้า สามวัน สี่วัน หรือสิบวันล่ะ" <br>
"ไม่เอา ข้าไม่มีความอดทนขนาดนั้นหรอก" <br>
"นั่นเพราะท่านไม่อยู่กับปัจจุบัน... ท่านคิดไปก่อนล่วงหน้าว่าไม่ไหว" <br>
"ไม่เข้าใจ" <br>
"ในเมื่อท่านบอกว่ากอดก้อนหินหนึ่งวันได้สบายมาก พรุ่งนี้หรือวันต่อไป <br>
มันจะต่างกันตรงไหน มันก็เป็นแค่ หนึ่งวัน ที่ผ่านไปเช่นเดียวกัน" <br>
เจ้าชายลูบก้อนหินราวกับมีชีวิต <br>
"ในสายตาท่าน อาจจะเห็นว่าข้ากอดก้อนหินนี้มาเป็นเวลาหนึ่งปี <br>
แต่ในความรู้สึกข้า ข้าเพิ่งกอดเจ้าหญิงผ่าน 'หนึ่งวัน' มาแค่ 365 ครั้งเท่านั้นเอง" <br>
"ข้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี แต่ช่างมันเถอะ ข้าต้องการรู้แค่ว่า <br>
ที่ท่านกอดก้อนหินเพราะท่านรักเจ้าหญิงจริง ๆ หรือเพราะต้องการเอาชนะ" <br>
"ข้ารักจริง" ปากเจ้าชายตอบโดยมือยังไม่คลายกอดจากก้อนหิน <br>
"เอาอย่างนี้ละกันท่าน... นั่นน่ะมันแค่ก้อนหิน ส่วนข้าสิ 'เจ้าหญิง' ตัวจริง" <br>
คนเฝ้าก้อนหินลุกขึ้นยืน ถอดเสื้อผ้าชุดมอมแมมออก <br>
"ข้าว่า... ท่านมากอดข้าดีกว่า" <br>
<br>
......... ตกลงเลยไม่รู้ว่าจะให้เจ้าชายดีใจ หรือกระโดดเตะเจ้าหญิงดี <br>
จนร่างกายค่อยๆ กลายเป็นหิน <br>
ชายใดสามารถทนกอดก้อนหินได้ด้วยความรักจริง <br>
ก้อนหินจะกลับมาเป็นเจ้าหญิงงดงามดั่งเดิม <br>
เจ้าชายน้ำหยดอ่านแผ่นป้ายหน้าก้อนหินรูปทรงประหลาดอย่างสนใจ <br>
"ต้องกอดนานเท่าไหร่" เจ้าชายถามคนเฝ้าก้อนหิน <br>
"ไม่รู้... เพราะยังไม่มีใครทนกอดได้สำเร็จสักคน" <br>
คนเฝ้าก้อนหินตอบโดยไม่เงยหน้า <br>
"เราจะกอดเจ้าหญิงเอง" แล้วเจ้าชายก็ค่อยๆ <br>
นั่งลงบรรจงกอดก้อนหินอย่างทะนุถนอม <br>
.......... <br>
หนึ่งปีผ่านไป เจ้าชายน้ำหยดยังกอดก้อนหินอยู่ "นี่ท่านยังกอด <br>
ก้อนหินอยู่อีกหรือ" คนเฝ้าก้อนหินรู้สึกทึ่งกับความอดทนของเจ้าชาย <br>
"ท่านทำได้อย่างไร" <br>
"เพราะข้าอยู่กับปัจจุบัน" เจ้าชายเห็นคนเฝ้าก้อนหินงง <br>
เจ้าชายจึงอธิบายต่อ "ถ้าท่านกอดก้อนหิน หนึ่งวัน ท่านทำได้หรือไม่" <br>
"สบายมาก" คนเฝ้าก้อนหินตอบโดยไม่ต้องคิด <br>
"แล้วถ้ากอด สองวัน ล่ะ" <br>
"อาจเริ่มเบื่อนิดๆ" <br>
"แล้วถ้า สามวัน สี่วัน หรือสิบวันล่ะ" <br>
"ไม่เอา ข้าไม่มีความอดทนขนาดนั้นหรอก" <br>
"นั่นเพราะท่านไม่อยู่กับปัจจุบัน... ท่านคิดไปก่อนล่วงหน้าว่าไม่ไหว" <br>
"ไม่เข้าใจ" <br>
"ในเมื่อท่านบอกว่ากอดก้อนหินหนึ่งวันได้สบายมาก พรุ่งนี้หรือวันต่อไป <br>
มันจะต่างกันตรงไหน มันก็เป็นแค่ หนึ่งวัน ที่ผ่านไปเช่นเดียวกัน" <br>
เจ้าชายลูบก้อนหินราวกับมีชีวิต <br>
"ในสายตาท่าน อาจจะเห็นว่าข้ากอดก้อนหินนี้มาเป็นเวลาหนึ่งปี <br>
แต่ในความรู้สึกข้า ข้าเพิ่งกอดเจ้าหญิงผ่าน 'หนึ่งวัน' มาแค่ 365 ครั้งเท่านั้นเอง" <br>
"ข้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี แต่ช่างมันเถอะ ข้าต้องการรู้แค่ว่า <br>
ที่ท่านกอดก้อนหินเพราะท่านรักเจ้าหญิงจริง ๆ หรือเพราะต้องการเอาชนะ" <br>
"ข้ารักจริง" ปากเจ้าชายตอบโดยมือยังไม่คลายกอดจากก้อนหิน <br>
"เอาอย่างนี้ละกันท่าน... นั่นน่ะมันแค่ก้อนหิน ส่วนข้าสิ 'เจ้าหญิง' ตัวจริง" <br>
คนเฝ้าก้อนหินลุกขึ้นยืน ถอดเสื้อผ้าชุดมอมแมมออก <br>
"ข้าว่า... ท่านมากอดข้าดีกว่า" <br>
<br>
......... ตกลงเลยไม่รู้ว่าจะให้เจ้าชายดีใจ หรือกระโดดเตะเจ้าหญิงดี <br>