มุมชวนคุย

อยู่มานาน 18 ปี มีปัญหาตลอดเรื่องที่ไม่สามารถตอบสนองเค้าได้เท่าที่เค้าต้องการเพราะทำงานใช้สมอง เลิกงานถึงบ้านอยากนอนอย่างเดียว จนไม่รู้จะทำไง <br>
อดทนความเอาแต่ใจเค้ามาตลอด ทำไมผู้หญิงต้องเป็นฝ่ายทนด้วย เค้าเครียดเค้าออกไปนอกบ้าน กินเหล้า แต่เราไม่สามารถทำได้ กลายเป็นความกดดัน เครียดสุดๆ เคยคิดหนีไปให้พ้นๆ ไปให้ไกลจากผู้คนแต่สงสารลูกซึ่งเริ่มโตเป็นวัยรุ่น เค้ารับรู้และเห็นทุกอย่างว่าพ่อเป็นแบบไหน ไม่มีที่ระบายความรู้สึกแย่ๆนี้เลย พิมพ์ไปน้ำตาพาลจะไหล เวลาเค้าอารมณ์ดี เราถามว่ารักเราแค่ไหน ตอบได้แค่ว่าถามอยู่ได้ และตอบไม่ตรงคำถามเช่นพูดทำนองว่าไม่งั้นจะทำในสิ่งที่สามีบางคนยังไม่กล้าทำให้ (คงเข้าใจตรงนี้นะ) เราอาจจะเป็นคนหัวโบราณไปบ้าง แต่พยายามทำตัวให้เค้าพอใจมากที่สุดแล้ว ขอร้องอะไรไม่เคยได้ ขอให้เลิกบุหรี่ ก็หาว่าไม่ได้ใช้เงินเรา ไปโน่น บางครั้งแสดงว่ารัก แต่บางครั้งก็อีกแบบนึง เราสับสนเหลือเกิน <br>
เห็นบอร์ดนี้เลยระบายออกมาบ้าง เราควรจะทำไงดี เค้าเคยท้าหย่า เราเคยไปตามนั้นแต่สุดท้ายทำไม่ได้เพราะนึกถึงลูก บ้านที่อยู่ใช้ชื่อสองคนผ่อนอยู่ หากเราเลิก ปัญหาคือไม่รู้จะไปอยู่ไหน ลูกต้องตามเราแน่นอน นี่คือปัญหาใหญ่ หากเรามีทางไป เราคงไปนานแล้ว ลำพังให้เช่าบ้านหรือกู้ซื้อบ้านคงหมดปัญหาเพราะเงินเดือนไม่มากมาย รายจ่ายจิปาถะ เราไม่เคยฟุ่มเฟือย แต่ไม่เคยพอใช้เลยทั้งที่พยายามประหยัดจนตัวโก่ง เรื่องเงินทองเค้าก็ว่าเราใช้เปลือง ทั้งที่เราก็ทำงานหาเงินด้วย ไม่ได้เป็นแม่บ้านรอเงินเค้าอย่างเดียว ไม่เคยเข้าใจอะไรในตัวเราเลย ไม่เคยเข้าใจว่าแต่ละวันค่าเงินให้ลูกไปโรงเรียน ค่าอาหาร ค่านำไฟ ค่าน้ำมันรถ ฯลฯ แต่ละเดือนมากว่าเงินเดือนอีก ในขณะนี้เค้ารับจ่ายแต่ค่าบ้านเลือนละไม่กี่พันบาท ค่าใช้อจ่ายนอกนั้นอยู่ที่เราหมด เราไม่รู้ว่าคนที่เข้ามาอ่านจะเข้าใจความรู้สึกเราหรือไม่ แต่เราขอบอกว่าเราไม่มีทางเลือกเลยจริงๆ เคยคิดถึงขนาดอยากตาย ได้แค่คิดนะ ไม่กล้า ลองช่วยให้คำแนะนำเราบ้างได้มั้ยว่าควรทำอย่างไรดี <img src="pic/b2.gif">

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่