ทําอย่างไรให้ลืมรักแรก?

#1

ก็อย่าเจอเค้าอีกต่อไปก็สิ้นเรื่อง(พูดง่ายทํายากใช่มั้ยครับ)

#2

"ทำอย่างไรให้ลืมรักแรก" ก็ไม่ต้องทำอะไรแค่ไม่คิดถึง แต่ไม่จำเป็นต้องลืมถ้ามันลำบากที่จะทำ เก็บมันเอาไว้ในใจลีกๆอย่างนั้นแหละ อย่างน้อยได้เคยประทับใจกับความรู้สึกอย่างนี้

#3

แน่ใจได้ยังไงคะว่า เป็นความรัก ไม่ใช่ความผูกพันธ์ <br>
<br>
ไม่รู้ว่าคุณมีแฟนใหม่หรือยัง แต่ไม่ว่ายังไง ถ้าคุณไม่ได้ต้องการจะคบกับเขาอีกก็ควรจะหลีกเลี่ยงการพบปะ หรือพูดคุยกันนะคะ <br>
<br>
อย่าทำอะไรที่จะเป็นการสานต่อ เช่นอย่าให้เบอร์โทรที่บ้านและเบอร์มือถือ อย่าเล่าเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวให้ฟังมากนัก อย่าพยายามให้เขารู้ว่าเราทำอะไรบ้างในชีวิตประจำวัน และเราก็เช่นกัน พยายามห้ามใจไม่ให้อยากรู้ <br>
<br>
คิดไว้เสมอว่า ถ้ารักกัน คงได้คบกันจนป่านนี้แล้ว และตอนนี้เหลือไว้เพียงความเป็นเพื่อนก็เพียงพอ เพื่อน จำกัดอยู่ตรงไหน ก็ได้แค่นั้น <br>
<br>
คนรักคนแรก เราเพียงเคยรู้สึกดีมากๆเพราะเป็นอะไรที่สดใส สดชื่นกับความรัก ทำให้เรารู้สึกว่าเราอยากแต่งงานกับเขา แต่ท้ายที่สุดเมื่อมันไม่ใช่ มันก็ทำให้เราเสียใจ <br>
<br>
ในเมื่อเวลาผ่านมาตั้งขนาดนี้แล้ว ถึงลืมไม่ได้ ก็ไม่ได้หมายความว่ารักกันอยู่นี่คะ เป็นเพียงความรู้สึกดีๆที่เคยมีให้กัน สิ่งไม่ดีเราอาจจะลืมไปหมดแล้ว <br>
<br>
ชีวิตเราควรก้าวไปข้างหน้า คิดถึงข้างหน้า อย่าพยายามคิดย้อนหลัง เพราะจะไม่ทำให้อะไรดีขึ้นมา

#4

พูดง่ายแต่ทำยากมากค่ะ พี่นก ทั้งๆที่รู้ว่าควรจะหลีกเลี่ยงไม่ควรสานต่อ แต่ความเป็นจริง เท่าที่เห็นไม่มีใครทำได้สักคน คงเป็นความผูกพันที่หลงเหลืออยู่ เป็นภาพรวมแยกไม่ออกว่ารักหรือผูกพัน

#5

ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาให้ข้อคิดดีๆน่ะค่ะ....และถูกต้องงงงค่ะ ทำยากมากจริงๆ ถ้าแก่ขนาดเป็นอัลไซเมอร์อาจลืมไปได้เองโดยปริยาย .......แต่ถ้าลืมไม่ได้จริงๆแล้วแอบๆคิดถึงเค้าเวลาที่เราอยู่คนเดียว....ได้นึกถึงวันเวลาเก่าๆแล้วมันก็เผลอยิ้มคนเดียวอย่างมีความสุขเนี่ย....จะผิดอะไรหรือเปล่าค่ะ....เรื่องที่จะได้เจอกันนั้นคงยากมากๆ(เราอยุ่ไกลกันเป็นพันๆไมล์ค่ะ)อ้อแล้วก้อไม่เคยคิดที่จะเป็นแฟนกับเค้าเลย ที่จริงแล้วเราเป็นเพียงแค่เพื่อนกันเท่านั้น อาจเป็นเพราะตอนนั้นเราต่างก็มีคนอื่นอยู่แล้ว...ตอนนี้ก็เหมือนกันเราต่างก็มีครอบครัวที่มีความสุขทั้งสองฝ่าย ไม่เคยคิดที่จะทำอะไรไปในทางที่ไม่ดีเลย(ไม่เคยแม้แต่จับมือ...อย่างดีก็แค่สบตากันจังๆเท่านั้น อ้อลืมบอกไปว่าเราเพิ่งเจอเค้าครั้งแรกในรอบ๑๖ปีนี้เอง)ถึงได้รู้ไงว่าในส่วนลึกกกกมากๆของหัวใจเราแล้วมีเค้าอยู่ตรงนั้นมาโดยตลอด...โดยส่วนตัวแล้วถ้าคิดแบบเห็นแก่ตัวก็คงคิดว่าไม่ได้ผิดอะไรเพราะได้แต่ฝันกลางวันเป็นครั้งเป็นคราวเท่านั้น....แล้วคุณคิดว่าคุณจะแบ่งแยกความรู้สึกที่ว่า...รัก...กับ...ผูกพันธ์ ได้ยังไงค่ะ ตัวเราเองก็ยังมี่ความรู้สึกรวมๆกันทํงรักทั้งผูกพันธ์น่ะค่ะ...ดีใจที่ได้รู้ว่าเค้ามีครอบครัวที่มีความสุข เป็นห่วงเมื่อรู้ว่าเค้าอาจละเลยหน้าที่ของพ่อที่ดีไปบ้าง เราก็เคยเตือนๆเค้าอยู่เหมือนกัน...ไงดีล่ะเอาเป็นว่า.....ถ้าคุณมีโอกาสที่มีความรู้สึกคล้ายๆกับของเราแล้วคุณคงเข้าใจว่ามันยากจริงๆที่จะลืม....และอาจจะรู้สึกผิดไปพร้อมๆกับการมีความสุขเล็กๆน้อยๆที่ได้คิดถึงเค้ายามที่คุณเศร้า..เหงา...