มุมชวนคุย

บทเรียนดีมีไว้จดจำ...อ่านดูแล้วจะรู้เอง

มอมมี่ 07/09/2004 23:50

1,486 เข้าชม

1. บทเรียนสำคัญบทแรก - คนทำความสะอาด 
 
เมื่อครั้งที่ฉันเข้าเรียนในวิทยาลัยได้สองเดือน 
อาจารย์ให้พวกเราทำแบบทดสอบอันหนึ่ง 
ฉันเป็นนักเรียนที่ตั้งใจเรียน 
จึงตอบคำถามได้อย่างสบาย จนมาถึงคำถามสุดท้าย 
 
"สุภาพสตรีที่เป็นคนทำความสะอาดโรงเรียนชื่อว่าอะไร?" 
 
ต้องเป็นเรื่องตลกอะไรสักอย่างแน่ 
ฉันเคยเจอคนทำความสะอาดหลายครั้ง 
เธอเป็นคนตัวสูง ผมดำ และอายุกว่า 50 
แต่ฉันจะรู้ชื่อเธอได้อย่างไร? 
ฉันส่งกระดาษคำตอบ โดยไม่ได้ตอบข้อสุดท้าย 
ก่อนหมดคาบเรียน นักศึกษาคนหนึ่งถามว่า 
คำถามข้อสุดท้ายจะถูกคิดรวมในคะแนนของผลการเรียนด้วยหรือไม่ 
 
"แน่นอน" อาจารย์ตอบ "เมื่อเธอเข้าทำงาน 
เธอจะต้องพบกับคนมากมาย 
ซึ่งทุกคนมีความสำคัญพอ 
ที่สมควรจะได้รับความสนใจและเอาใจใส่ 
แม้ว่าพวกเธอจะทำได้แค่เพียงยิ้มให้และกล่าวสวัสดีก็ตาม" 
 
ฉันไม่เคยลืมบทเรียนนั้นเลย 
และได้รู้ว่าชื่อของสตรีคนนั้นคือ โดโรธี 
 
 
2. บทเรียนสำคัญที่สอง - รับคนกลางฝน 
คืนหนึ่ง เวลา 23:30 น. 
สตรีสูงอายุเชื้อสายแอฟริกันคนหนึ่ง ยืนอยู่ริมทางหลวง สาย อลาบามา พยายามต้านฝนที่ตกหนักอยู่ 
รถของเธอเสีย และเธอต้องการเดินทางต่อไปอย่างมาก แม้จะเปียกโชก เธอตัดสินใจโบกรถคันที่วิ่งผ่านมา ชายหนุ่มผิวขาวผู้หนึ่งหยุดรถเพื่อช่วยเหลือเธอ 
ซึ่งไม่น่าจะเป็นไปได้ในยุคที่มีความขัดแย้ง 
เรื่องการเหยียดผิวอย่างทศวรรษที่ 60 
ชายหนุ่มช่วยเหลือให้เธอได้รับความปลอดภัยและส่งเธอขึ้นรถแท๊กซี่ 
 
แม้ว่าเธอจะเร่งรีบมาก แต่ก็ขอบคุณเขา 
และจดที่อยู่ของเขาไปด้วย 
เจ็ดวันหลังจากนั้น ก็มีชายคนหนึ่งมาเคาะประตูบ้านของเขา ด้วยความประหลาดใจ 
โทรทัศน์สีจอยักษ์เครื่องหนึ่งถูกนำมาส่งยังบ้านของเขาและมีข้อความแนบมาด้วย ใจความว่า: 
 
"ขอบพระคุณมากสำหรับความช่วยเหลือบนทางหลวงในคืนนั้น ฝนไม่ได้ชะแต่เพียงเสื้อผ้าของฉันเท่านั้น 
แต่ชะเอากำลังใจของฉันไปด้วย 
 
แต่เมื่อคุณผ่านมา เป็นเพราะคุณ 
ฉันจึงสามารถไปทันดูใจสามีที่กำลังจะเสียชีวิต 
ทันเวลาก่อนที่เขาจะสิ้นลมพอดี ขอพระเจ้าอวยพรคุณ สำหรับการช่วยฉัน 
และการช่วยเหลือผู้อื่น อย่างไม่เห็นแก่ตัวของคุณ" 
 
ด้วยความจริงใจ นาง แนท คิง โคล 
 
 
3. บทเรียนสำคัญที่สาม - ระลึกถึงคนที่ให้บริการเสมอ 
ในสมัยที่ไอศครีมซันเดยังมีราคาถูกอยู่มาก 
เด็กชายอายุสิบขวบคนหนึ่งเข้าไปในคอฟฟี่ชอปของโรงแรมแห่งหนึ่งแล้วนั่งที่โต๊ะ 
เมื่อพนักงานเสริฟวางแก้วน้ำลงตรงหน้า เด็กชายก็ถามว่า 
"ไอศครีมซันเดราคาเท่าใหร่ครับ?" 
 
"ห้าสิบเซ็นต์" พนักงานเสริฟสาวตอบ 
แล้วเด็กชายก็ดึงมือออกจากกระเป๋า 
แล้วก็นับเ หรียญในมือ 
 
"งั้น ไอศครีมเปล่าๆล่ะครับราคาเท่าใหร่?" เด็กชายถามอีก 
 
ตอนนี้เริ่มมีคนรอโต๊ะมากขึ้นและพนักงานเสริฟสาวก็เริ่มจะหมดความอดทน 
 
"สามสิบห้าเซ็นต์" เธอตอบห้วนๆ 
เด็กชายนับเหรียญในมืออีกครั้ง 
 
"ผมขอไอศครีมเปล่าครับ" เด็กชายบอก 
แล้วพนักงานเสริฟสาวก็เอา 
ไอศครีมมาให้ เอาใบเสร็จมาให้แล้วก็เดินหนีไป 
เด็กชายทานไอศครีมหมดแล้ว ก็จ่ายเงินแล้วก็จากไปเมื่อพนักงานเสริฟเดินกลับมา 
เธอก็เริ่มร้องให้เมื่อเธอเช็ดโต๊ะบนโต๊ะนั้น 
มีเหรียญนิกเกิลราคาห้าเซ็นต์สองเหรียญและเหรียญเพนนีอีกห้าเหรียญวางอยู่อย่างบรรจงข้างจานเปล่านั้น 
 
เห็นไหมว่า เด็กชายไม่ทานไอศครีมซันเด 
เพราะเขาต้องเหลือเงินไว้ทิปพนักงานเสริฟสาวคนนั้น 
 
 
4. บทเรียนสำคัญที่สี่ - สิ่งที่กีดขวางทางของเรา 
ในยุคโบราณ มีหินผาตกลงมาขวางถนนเส้นหนึ่ง 
เมื่อพระราชามาพบเข้าจึงซ่อนพระองค์อยู่ 
เพื่อคอยดูว่าจะมีใครมาเอาหินใหญ่ก้อนนั้นออกไปจากทาง เมื่อเสนาบดีในราชสำนักของพระองค์และพ่อค้าผู้ร่ำรวยผ่านมา ก็เพียงแต่อ้อมหินผาก้อนใหญ่นั้นไป 
 
พวกเขากล่าวตำหนิพระราชาต่างๆนานา 
ที่พระองค์ไม่ใส่พระทัยที่จะดูแลทางนั้นให้ดี 
แต่ก็ไม่มีใครทำอะไรที่จะเอาหินนั้นออกไปให้พ้นทาง 
 
จนกระทั่งชาวบ้านคนหนึ่งแบกผักกองใหญ่ผ่านมา 
เมื่อเขาเดินมาถึงหินผานั้น เขาก็วางสัมภาระลง 
แล้วพยายามที่จะขยับก้อนหินนั้นให้พ้นทาง 
หลังจากทั้งผลักทั้งดึงหินก้อนนั้น 
ในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ 
 
เมื่อเขาหยิบสัมภาระของเขาขึ้นมา 
เขาก็เห็นถุงเงินวางอยู่ตรงจุดที่ก้อนหินผาเคยอยู่ 
ในถุงนั้นมีเหรียญทองและจดหมายจากพระราชา เขียนไว้ว่า 
ทองในถุงนั้นเป็นของผู้ที่เอาหินผาออกไปจากถนน 
ชาวบ้านคนนั้นได้รู้สิ่งที่เราไม่เคยได้รู้ 
 
ทุกๆอุปสรรคที่กีดขวางทางนั้น จะมอบโอกาสที่ราจะดีขึ้น ให้กับเรา 
 
 
5. บทเรียนสำคัญที่ห้า - ให้เมื่อมีค่า 
หลายปีมาแล้ว 
เมื่อฉันไปทำงานเป็นอาสาสมัครที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งฉันได้รู้จักกับเด็กหญิงคนหนึ่งชื่อ ลิซ 
ซึ่งป่วยเป็นโรคร้ายที่มีน้อยคนที่จะเป็น 
โอกาสที่เธอจะหายจากโรคนี้ได้คือต้องทำการถ่ายเลือดจากน้องชายอายุห้าขวบของเธอ 
 
ผู้ซึ่งรอดจากโรคร้ายนี้ได้อย่า งปาฏิหารย์ 
จึงทำให้เขาร่างกายเขาสร้างภูมิคุ้มกันโรคร้ายนี้ขึ้นมา 
หมออธิบายสถานการณ์ให้น้องชายของเธอฟัง และถามเด็กชายว่า 
เขาต้องการจะให้เลือดของเขาแก่พี่สาวหรือไม่ 
ฉันเห็นเขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสูดหายใจลึกแล้วพูดว่า 
 
"ได้ครับ หากมันช่วยพี่สาวผมได้" 
เมื่อทำการถ่ายเลือด เขานอนยิ้มอยู่ที่เตียงข้างๆพี่สาว ในขณะที่เราเริ่มจะเห็นสีสันคืนสู้แก้ม 
ของเธอ หน้าของเด็กชายก็เริ่มซีดและรอยยิ้มก็จางหายไป 
 
เด็กชายมองไปที่หมอและถามด้วยเสียงสั่นเครือ 
 
"ผมกำลังจะตายใช่ไหม?" 
ด้วยความเป็นเด็ก เขาเข้าใจหมอผิดไป 
เด็กชายคิดว่าเขาต้องให้เลือดทั้งหมดของเขาให้แก่พี่สาวเพื่อช่วยชีวิตเธอ 
 
 
 
ถึงแม้ว่าบทความนี้จะยาวไปสักหน่อย แต่ฉันก็เชื่อเหลือเกินว่า มันให้ข้อคิดดีๆที่เราลืมเลือนไป

กลับหน้ารวม

บทเรียนดีมีไว้จดจำ...อ่านดูแล้วจะรู้เอง

ความคิดเห็น 1

แสดงความคิดเห็น

บทเรียนดีมีไว้จดจำ...อ่านดูแล้วจะรู้เอง

ความคิดเห็น 1

แสดงความคิดเห็น

ตั้งกระทู้ใหม่