มุมชวนคุย

ถีงคนที่แต่งงานแล้วและยังไม่ได้แต่ง <br>
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่อ่านแล้วกินใจมาก <br>
ลองอ่านและซึมซาบความรู้สึกอย่างช้า ๆ <br>
“ เมื่อเธอต้องการหย่าขาดจากชั้นไป.... <br>
เธอควรเป็นคนที่จูงมือชั้นออกไป ” <br>
<br>
ในวันแต่งงานของผม ผมจูงมือภรรยาของผมในอ้อมแขน <br>
รถแต่งงานจอดหน้าที่พักของเรา <br>
เพื่อนเจ้าบ่าวบอกผมว่า ผมควรจะอุ้มเธอเข้าไปในบ้าน ดังนั้นผมจึงทำตาม <br>
เธอเขินอายในอ้อมแขนผม <br>
ผมช่างเป็นเจ้าบ่าวที่มีความสุขที่สุดในโลก... <br>
นี่เป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้วสิบปี... ในวันถัดๆ มาทุกอย่างก็เหมือนเดิม <br>
เรามีลูกด้วยกัน...ผมทำงานอย่างหนัก <br>
เพื่อที่จะหาเงินมาจุนเจือครอบครัว... <br>
เมื่อเราเริ่มมีฐานะที่ดีขึ้น... ความห่างของเราก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน... <br>
<br>
ทุก ๆเช้าเราออกจากบ้านไปด้วยกันแล้วก็ถึงบ้านเวลาเดียวกัน <br>
ลูกเราเรียนที่โรงเรียนใกล้บ้าน ดูเหมือนความรักของเราช่างน่าอิจฉายิ่งนัก... <br>
แต่แล้วความสงบสุขก็เริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างมิได้คาดหมาย.... <br>
<br>
เจนเข้ามาในชีวิตของผม .... ผมยืนอยู่ที่ระเบียงบ้าน... <br>
เจนเข้ามาสวมกอดผมจากด้านหลัง.. หัวใจผมเต้นแรงด้วยความรัก... <br>
ที่นี่...เป็นอพาร์เมนท์ที่ผมซื้อให้ <br>
เธอ...เธอบอกว่า คุณเป็นผู้ชายที่ผู้หญิงทุก คน ถวิลหา... <br>
คำพูดของเธอทำให้ผม <br>
นึกถึงภรรยาผม... ตอนที่เราแต่งงานกันใหม่ ๆ ..เธอบอกว่า วันที่ <br>
คุณประสบความสำเร็จ ผู้ชายอย่างคุณจะมีแต่ผู้หญิงวิ่งเข้ามาหา... <br>
ผมเริ่มรู้สึกลังเล... <br>
ผมรู้ว่าผมกำลัง ทรยศภรรยาผม... แต่ผมก็ได้ทำลงไปแล้ว.... <br>
ผมปลีกตัวออกจากเจน <br>
“วันนี้คุณไปเลือกเฟอร์นิเจอร์เองแล้วกันน๊ะ ผมต้องเข้าออฟฟิศ ” ... <br>
แน่นอน... <br>
เธอไม่ค่อยพอใจนัก เพราะผมสัญญากับเธอว่าเราจะ ไปด้วยกัน... <br>
ในตอนนั้น...ความรู้สึกถึงการหย่าร้างเริ่มวิ่งเข้ามาในความคิดผม....ทั้งที่จริงๆ <br>
แล้วผมไม่เคยมีความคิดนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว <br>
<br>
แต่ผมก็พบว่าเป็นเรื่องยากที่จะบอกกับภรรยาของผม.... <br>
ไม่ว่าผมจะพูดกับเธอดีสักเพียงใด... เธอจะต้องเจ็บปวดใจอย่างแน่นอน... จริง ๆ <br>
แล้วเธอเป็นภรรยาที่ดีมาก... ทุก ๆ เย็นเธอจะวุ่นวายกับการ <br>
ทำอาหาร..ในขณะที่ผมนั่งอยู่หน้าทีวีทานอาหารเสร็จเราก็นั่งดูทีวีด้วยกัน... หรือ...ถ้าผมจะเลือกเป็น...นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์.... มองเรือนร่างอันงดงามของเจน...ช่างเป็นอะไรที่หน้าฝันถึงเสียจริง <br>
<br>
วันนึงผมพูดทีเล่นทีจริงกับภรรยาของผมว่าจะเธอจะทำยังงัยถ้าเราหย่ากัน... <br>
เธอจ้องมองผมอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน...และเธอก็ไม่ได้ตอบว่าอะไร.. <br>
เธอมั่นใจว่าการหย่าเป็นเรื่องที่ไกลตัวเธอมาก...ผมนึกภาพไม่ออกเลย <br>
ว่าหากเธอรู้ว่าเรื่องที่ผมกำลังพูดอยู่นั้นเป็นเรื่องจริง... เธอจะเป็นอย่างไร <br>
วันนึงภรรยาผมมาที่ออฟฟิศ...สวนทางกับเจนที่เพิ่งจะออกไปพอดี... <br>
พนักงานทุกคนทำหน้าตาเลิกลัก... <br>
เหมือนกำลังพยายามซ่อนอะไรบางอย่างจากเธอ.... <br>
เธอเหมือนจะรับรู้มันได้... แต่เธอก็ยิ้มน้อย ๆกับพนักงานทุกคน.... <br>
แต่ผมก็สังเกตุเห็นแววตาที่เจ็บปวดของเธอภายใต้รอยยิ้มนั้น <br>
<br>
<br>
ในที่สุด...เจนก็บอกกบผมว่า...หย่ากับเธอน๊ะ..แล้วเราอยู่ด้วยกัน.. <br>
ผมพยักหน้า.... <br>
ผมจะลังเลอีกต่อไปไม่ได้อีกแล้ว....ผมตัดสินใจบอกภรรยาผมในอาหารค่ำ.. <br>
ผมมีอะไรจะบอกคุณ... เธอนั่งทานอาหารอย่าง เงียบๆ... <br>
ผมสังเกตุเห็นแววตาอันเจ็บปวดของเธอ... <br>
มันทำให้ผมพูดในสิ่งที่ผมต้องการพูดไม่ออก... <br>
แต่ท้ายที่สุดผมก็พูดออกไป...ผมต้องการหย่า... <br>
เธอดูไม่ตกใจกับสิ่งที่ผมเพิ่งจะพูดออกไปเลย... <br>
ผมย้ำกับเธออีกครั้ง... <br>
เธอเขวี้ยงตะเกียบในมือทิ้ง... <br>
แล้วตะโกนใส่หน้าผมว่า..คุณมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย... <br>
เราไม่ได้คุยกันอีกเลยคืนนั้น... เธอร้องไห้อย่างหนัก... <br>
ผมรู้ว่าเธออยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตแต่งงานของเรา... <br>
แต่ผมเองไม่สามารถหาคำตอบให้กับตัวเองได้... <br>
เป็นเพราะใจผมได้ให้เจนไปหมดแล้วงั้นเหรอ...ผมคงไม่ <br>
สามารถบอกเธออย่างนั้นได้..มันจะทำให้ผมรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก... <br>
<br>
ผมร่างสัญญาการหย่าร้างขึ้น...ระบุว่า..เธอเป็นเจ้าของบ้าน... <br>
ทุก ๆอย่างในบ้านทั้งรถ... หุ้นบริษัท 30% ผมยกให้เธอหมด.... <br>
เธอเหลือบมองกระดาษที่ผมร่างขึ้น...แล้วฉีกมันทิ้ง...มันทำให้ผมรู้สึก <br>
เจ็บปวดมากขึ้น... <br>
ผู้หญิงที่ผมอยู่ด้วยมาเป็นระยะเวลาสิบปีกลายเป็นคนแปลกหน้ากันภายในหนึ่งวัน...ผมไม่สามารถคืนคำที่ผมพูดไปได้... <br>
เธอร้องไห้ด้วยความเสียใจอย่างที่สุด...สำหรับผมแล้ว... <br>
การร้องไห้ของเธอเหมือนเป็นการปลดปล่ยยความสับสนของตัวผมเอง... <br>
หลังจากที่ผมกลุ้มใจกับการตัดสินใจครั้งนี้ของผม.. <br>
ในที่สุด...มันก็เป็นรูปธรรมขึ้นมาจริง ๆเสียที <br>
คืนนั้น...ผมกลับถึงบ้านค่อนข้างดึก...เห็นเธอเขียนอะไรบางอย่างบนโต๊ะ.. <br>
ผมหลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความเพลีย...ผมตื่นขึ้นมาอีกทีแล้วพบว่า... <br>
เธอเขียนเงื่อนไขการหย่าร้างว่าเธอไม่ต้องการสิ่งใดจากผม... <br>
แต่เธอต้องการให้ผมให้เวลาเธอหนึ่งเดือนเพื่อตั้งตัวสำหรับการหย่า... <br>
และในช่วงระยะเวลาหนึ่งเดือนนั้นทุกอย่างต้อง <br>
ดำเนินไปตามปกติ...ด้วยเหตุผลที่ว่าเธอต้องการให้ลูกจบการศึกษา <br>
ซึ่งกำลังจะมาถึงเสียก่อน.. <br>
เธอไม่อยากให้ลูกต้องเห็นความล้มเหลวในการแต่งงานของพ่อแม่ <br>
ก่อนเวลานั้นจะมาถึง... <br>
รัชต์..คุณจำได้มั๊ย...วันที่เราแต่งงานกัน...คุณประคองชั้นไว้ <br>
ในอ้อมกอดในวันที่เราเข้าเรือนหอ..ผมพยักหน้า..นั่นเป็นความทรงจำที่ดีที่สุด <br>
ของชั้น...ชั้นมีเรื่องขอร้อง...ชั้นอยากให้คุณประคองชั้นไว้ในอ้อมกอดจากห้อง <br>
นอนไปถึงด้านล่างทุกวันนับจากวันนี้ไปจนถึงวันที่เราต้องแยกจากกัน ผม <br>
ยอมรับด้วยความเต็มใจ...ผมรู้ดีว่า เธอคิดถึงวันดีๆ <br>
เหล่านั้น...และเธอต้องการให้ชีวิตการแต่งงานเธอจบลงด้วยความทรงจำที่ดี <br>
<br>
<br>
ผมบอกเจนถึงเงื่อนไขที่ภรรยาผมตั้งขึ้นในการหย่าร้าง...เธอหัวเราะถึงความไร้ <br>
สาระของเงือนไข....ภรรยาผมบอกกับผมว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม... <br>
เธอจะต้องยอมรับผลของการหย่าร้างให้ได้... <br>
คำพูดของเธอทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างยิ่ง.... <br>
<br>
<br>
เราไม่ได้ถูกต้องตัวกันเลยนับแต่วันที่ผมขอเธอหย่า...ความจริงเหมือนจะเป็นคน <br>
แปลกหน้าต่อกันด้วยซ้ำไป...พอถึงวันที่ผมประคองเธอลงจากห้องวันแรก...มันจึงทำให้ผมทำตัวไม่ถูก... <br>
ลูกชายเราตบมือ แล้วพูดด้วยความดีใจว่า ว้าว...วันนี้พ่ออุ้มแม่ลงจากห้องด้วย.... <br>
มันทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้น......เธอบอกว่าอย่าบอก <br>
ลูกเราถึงเรื่องของเรา...ผมพยักหน้า...ด้วยความรู้สึกผิดอย่างเต็มเปี่ยม... <br>
ผมขับรถ ไปส่งเธอที่ป้ายรถเมล์..แล้วเลยไปออฟฟิศ <br>
<br>
<br>
วันถัดมา...ความรู้สึกขัดเขินเริ่มน้อยลงไป...เธอซบบนอกผม... <br>
เราใกล้ชิดกันมากจนผมได้กลิ่นน้ำหอมของเธอ...ผมถึงได้ตระหนักว่า.... <br>
เธอไม่ใช่เด็กสาวอีกต่อไป <br>
แล้ว...เธอเริ่มมีริ้วรอยบนใบหน้ามากขึ้น <br>
<br>
ในวันที่สาม...เธอกระซิบบอกผมว่าสวนกำลังรื้ออยู่ให้เดินระวังด้วย... <br>
ในวันที่สี่...มันช่างเหมือนกับว่าเราเป็นคู่รักที่หวานชื่นมาก... <br>
ภาพของเจนเริ่มเลือนลางไป... <br>
วันที่ห้าและหก..เธอคอยเตือนผมในเรื่อง เล็กๆน้อยๆ <br>
เช่นเธอวางเตารีดไว้ที่ไหน..ผมควรจะระวังอะไรบ้างตอนทำอาหาร... <br>
และอื่นๆอีกมากมาย... <br>
ความสนิทสนมของเราเพิ่มมากขึ้นทุกที...ผมไม่ได้บอกเจนถึงเรื่องนี้เลย... <br>
<br>
ผมรู้สึกว่าผมอุ้มเธอง่ายขึ้นทุกวันโดยไม่ได้สังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวเธอ <br>
เลย...หรือบางทีคงเป็นเพราะผมแข็งแรงขึ้น... <br>
แต่แล้วผมก็พบว่ามันไม่ใช่อย่างที่ผมคิด... <br>
เป็นเพราะว่าเธอผอมลงจนไม่ <br>
สามารถใส่เสื้อผ้าเดิมได้..นั่นต่างหากที่ทำให้ผมอุ้มเธอได้ง่ายขึ้น <br>
ผมรู้ดีว่าเธอพยายามซ่อนความขมขื่นเอาไว้... <br>
ลูกของเราร้องขึ้นว่า <br>
พ่อได้เวลาอุ้มแม่แล้วน๊ะ...สำหรับลูกแล้ว...การได้เห็นพ่ออุ้มแม่เป็น <br>
ภาพที่เขามีความสุขที่สุด....เธอเอื้อมมือไปกอดลูกไว้แน่น...ผมทนมองภาพ <br>
นั้นไม่ได้จริง ๆ ผมกลัวว่าผมจะเปลี่ยนใจในวินาทีสุดท้าย <br>
<br>
<br>
และแล้ววันสุดท้ายก็มาถึง....ผมอุ้มเธอไว้ในอ้อมกอด...เท้าผมแทบจะก้าวไม่ <br>
ออก......เธอบอกกับผมว่า...ความจริงแล้ว...ชั้นอยากให้คุณอุ้มชั้นไปจนเราแก่ <br>
เถ้า...ผมกอดเธอแน่น...และผมก็ตระหนักว่า..ชีวิตคู่ของเราขาดการดูแลเอาใจใส่ <br>
ซึ่งกันและกัน...ผมขึ้นรถทันทีเพื่อจะไปยังจุดหมายใหม่..ผมลังเลเล็กน้อย.. <br>
แต่ในที่สุดแล้ว..ผมก็มาพบเจนจนได้....เธอเปิดประตูออก...ผมบอกเธอว่า <br>
เจน..ผมขอโทษ... ผมจะไม่หย่า....เธอมองหน้าผม แตะหน้าผากผม.. <br>
คุณสบายดีหรือเปล่า <br>
เจน...ผมขอโทษ...ผมขอโทษจริง ๆ... <br>
ผมจะไม่หย่ากับภรรยาผม...ชีวิตการแต่งงานของ <br>
เราน่าเบื่อมันเป็นเพราะผมไม่ได้ให้ความสำคัญกับรายละเอียดเล็กน้อย... <br>
ผมขาดการเอาใจใส่ในตัวเธอ....มันไม่ ได้หมายความว่าเราไม่ได้รักกัน.... <br>
ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว....ว่าตั้งแต่วันที่ผมอุ้มเธอเข้าบ้าน...เธอมีลูกให้ผม... <br>
ผมควรจะประคองเธอไปจนแก่... <br>
เจนตบหน้าผมอย่างแรงและกระแทกประตูใส่ผม.... <br>
ระหว่างทาง กลับบ้านผมแวะร้านดอกไม้.... พนักงานขาย <br>
ดอกไม้ถามว่าจะเขียนว่าอะไร....ผมให้เธอเขียนว่า... <br>
ผมจะอุ้มคุณทุกเช้าจนกว่าเราจะแก่ <br>

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่