มุมชวนคุย
แด่ . . . คนที่รักแฟนมากกว่าพ่อแม่
PangRum
18/08/2006 13:29
1,666 เข้าชม
>> . . . หลังวาเลนไทน์ วันที่ 14 กุมภาพันธ์ <br>
>> ผมเป็นอีกคนหนึ่งที่เหมือนคนทั่วไป <br>
>> กุหลาบ ช็อคโกแลต คำบอกรัก" <br>
>> สามสิ่งนี้ต้องเวียนเข้ามาหาชีวิตผม <br>
>> เพื่อให้คนคนหนึ่งใน ทุก ๆ ปีของวันนี้ <br>
>> . . . ก่อนวันที่ 14 กุมภาพันธ์ง <br>
>> ผมเดินออกจากบ้าน <br>
>> <br>
ในมือมีผ้าเช็ดหน้าสีชมพูที่ต้องการเอาให้แฟนของผม <br>
>> เธอเป็นหญิงสวยมาก เป็นดาวคณะของมหาลัยของเรา <br>
>> ก่อนผมจะออกไปพบเธอ เธอโทรมาหาผม <br>
>> ผมจึงวางผ้าเช็ดหน้าที่ผมบรรจงพับไว้บนโต๊ะ <br>
>> หลังจากการพร่ำบอกรักกันด้วยถ้อยคำหวานหูเป็นเวลานานทีเดียว <br>
>> ผมปรี่ออกจากบ้านไปหาเธอ <br>
>> โดยไม่ลืมผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น <br>
>> แต่แล้ว!! <br>
>> ผมก็เห็นพ่อของผมถือมันออกมา ในผ้าผืนนั้นมีรอยเลือด <br>
>> "พ่อ ทำอะไรหนะ" ผมโพล่งถามด้วยความโมโห <br>
>> <br>
พ่อหน้าซีดทันที <br>
>> "ไอ้เหมียวหนะ มันโดนกัด พ่อเลยเอาผ้าไปเช็ดเลือด" <br>
>> "พ่อรู้ไหม ผมกำลังจะเอาไปให้แฟน" <br>
>> พ่อเงียบ . . . ผมเกลียดจริงๆ เวลาพ่อเงียบเมื่อจนกับปัญหา <br>
>> ความโหโหสั่งผมให้ทำได้แม้กระทั่งจะตบหน้าพ่อ <br>
>> พ่อเบือนหน้า <br>
>> "พ่อขอโทษ มานี่ . . . " พ่อยื่นมือมารับผ้าเช็ดหน้า <br>
>> "พ่อจะเอาไปซักให้เอง" <br>
>> ผมงอนพ่อถึงกับไม่ยอมคุยกับพ่อเป็นเวลานานพอควร <br>
>> ไม่ยอมลงจากบ้านม่ <br>
>> <br>
เป็นเวลาเกือบทั้งสองวันที่ผมไม่เจอหน้าใคร <br>
>> หมกตัวอยู่กับห้อง มีเพียงแม่เท่านั้นที่คอยส่งข้าวให้ผม <br>
>> ยามเมื่อผมมองตาแม่ครั้งใดทุกครั้ง ดวงตาแม่จะแดงปรี่ด้วยน้ำตา <br>
>> ผมเริ่มรู้สึกว่า บางทีผมอาจจะทำเกินไป <br>
>> . . . 14 กุมภาพันธ์ <br>
>> ตั้งแต่ครั้งที่ผมเห็นแม่เสียใจ <br>
>> ผมก็รู้สึกว่าผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่า <br>
>> ผมยอมออกมาจากห้อง <br>
>> ผมไม่เห็นพ่อ <br>
>> เดินออกมาที่บริเวณลานซักผ้า <br>
>>กาละมังยังมีผ้าที่ยังไม่ซักหลายผืน <br>
>> ข้างๆ มีกองเลือดอยู่ และที่ราวตากผ้ามี <br>
ผ้าเช็ดหน้าของผม <br>
>> ถึงจะล้างรอยเลือดไม่หมด ก็ยังดีที่พ่อยังห่วงใยผม <br>
>>ยังแคร์ผมอยู่ <br>
>> "พ่อ ผมอยากขอโทษครับ" <br>
>> พอผมหันหน้าจะกลับเข้าบ้าน ก็พบกับแม่ แม่ร้องไห้มาแต่ไกล <br>
>> แม่วิ่งมากอดผม "พ่อเสียแล้วนะ" <br>
>> ผมอึ้ง!! <br>
>> แม่ลำดับเหตุการณ์ และทำให้ผมทราบว่า <br>
>> พ่อป่วยเป็นโรคทางเดินหายใจติดเชื้อ <br>
>> รอยเลือดที่เห็นนั้นคือเลือดที่พ่อจามออกมา พ่อมองไม่เห็น <br>
>> "พ่อกำชับแม่มาตอนที่ลูกโกรธว่า อย่าบอกลูกเด็ดขาดว่าพ่อป่วย " <br>
>> <br>
"ทำไมล่ะครับ" <br>
>> "พ่อกลัวเราจะเสียใจ แล้วไม่ได้ออกไปเที่ยวกับแฟน" <br>
>> ผมอึ้งเป็นครั้งที่สอง! <br>
>> "พ่อบอกแม่ด้วยว่า ถ้าพ่อเสียวันนี้ อย่าเพิ่งบอกลูก <br>
>> ให้ลูกไปเที่ยวกับแฟนก่อน <br>
>> พ่อไม่อยากให้ลูกเป็นทุกข์ พลาดโอกาสอย่างนี้เพราะพ่อคนเดียว <br>
>> พ่อบอกด้วยว่าพ่อซักผ้าเช็ดหน้าให้แล้ว มันไม่สะอาดหรอก <br>
>> แต่พ่อบอกว่าพ่อของลูกทำดีที่สุดแล้ว" <br>
>> ผมกอดแม่ ร้องไห้ <br>
>> วันนี้จะเป็นวันวาเลนไทน์ที่อยู่ในความทรงจำตลอดไป <br>
>> "พ่อครับ ผมขอโทษ . . . " <br>
>> ผมเป็นอีกคนหนึ่งที่เหมือนคนทั่วไป <br>
>> กุหลาบ ช็อคโกแลต คำบอกรัก" <br>
>> สามสิ่งนี้ต้องเวียนเข้ามาหาชีวิตผม <br>
>> เพื่อให้คนคนหนึ่งใน ทุก ๆ ปีของวันนี้ <br>
>> . . . ก่อนวันที่ 14 กุมภาพันธ์ง <br>
>> ผมเดินออกจากบ้าน <br>
>> <br>
ในมือมีผ้าเช็ดหน้าสีชมพูที่ต้องการเอาให้แฟนของผม <br>
>> เธอเป็นหญิงสวยมาก เป็นดาวคณะของมหาลัยของเรา <br>
>> ก่อนผมจะออกไปพบเธอ เธอโทรมาหาผม <br>
>> ผมจึงวางผ้าเช็ดหน้าที่ผมบรรจงพับไว้บนโต๊ะ <br>
>> หลังจากการพร่ำบอกรักกันด้วยถ้อยคำหวานหูเป็นเวลานานทีเดียว <br>
>> ผมปรี่ออกจากบ้านไปหาเธอ <br>
>> โดยไม่ลืมผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น <br>
>> แต่แล้ว!! <br>
>> ผมก็เห็นพ่อของผมถือมันออกมา ในผ้าผืนนั้นมีรอยเลือด <br>
>> "พ่อ ทำอะไรหนะ" ผมโพล่งถามด้วยความโมโห <br>
>> <br>
พ่อหน้าซีดทันที <br>
>> "ไอ้เหมียวหนะ มันโดนกัด พ่อเลยเอาผ้าไปเช็ดเลือด" <br>
>> "พ่อรู้ไหม ผมกำลังจะเอาไปให้แฟน" <br>
>> พ่อเงียบ . . . ผมเกลียดจริงๆ เวลาพ่อเงียบเมื่อจนกับปัญหา <br>
>> ความโหโหสั่งผมให้ทำได้แม้กระทั่งจะตบหน้าพ่อ <br>
>> พ่อเบือนหน้า <br>
>> "พ่อขอโทษ มานี่ . . . " พ่อยื่นมือมารับผ้าเช็ดหน้า <br>
>> "พ่อจะเอาไปซักให้เอง" <br>
>> ผมงอนพ่อถึงกับไม่ยอมคุยกับพ่อเป็นเวลานานพอควร <br>
>> ไม่ยอมลงจากบ้านม่ <br>
>> <br>
เป็นเวลาเกือบทั้งสองวันที่ผมไม่เจอหน้าใคร <br>
>> หมกตัวอยู่กับห้อง มีเพียงแม่เท่านั้นที่คอยส่งข้าวให้ผม <br>
>> ยามเมื่อผมมองตาแม่ครั้งใดทุกครั้ง ดวงตาแม่จะแดงปรี่ด้วยน้ำตา <br>
>> ผมเริ่มรู้สึกว่า บางทีผมอาจจะทำเกินไป <br>
>> . . . 14 กุมภาพันธ์ <br>
>> ตั้งแต่ครั้งที่ผมเห็นแม่เสียใจ <br>
>> ผมก็รู้สึกว่าผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่า <br>
>> ผมยอมออกมาจากห้อง <br>
>> ผมไม่เห็นพ่อ <br>
>> เดินออกมาที่บริเวณลานซักผ้า <br>
>>กาละมังยังมีผ้าที่ยังไม่ซักหลายผืน <br>
>> ข้างๆ มีกองเลือดอยู่ และที่ราวตากผ้ามี <br>
ผ้าเช็ดหน้าของผม <br>
>> ถึงจะล้างรอยเลือดไม่หมด ก็ยังดีที่พ่อยังห่วงใยผม <br>
>>ยังแคร์ผมอยู่ <br>
>> "พ่อ ผมอยากขอโทษครับ" <br>
>> พอผมหันหน้าจะกลับเข้าบ้าน ก็พบกับแม่ แม่ร้องไห้มาแต่ไกล <br>
>> แม่วิ่งมากอดผม "พ่อเสียแล้วนะ" <br>
>> ผมอึ้ง!! <br>
>> แม่ลำดับเหตุการณ์ และทำให้ผมทราบว่า <br>
>> พ่อป่วยเป็นโรคทางเดินหายใจติดเชื้อ <br>
>> รอยเลือดที่เห็นนั้นคือเลือดที่พ่อจามออกมา พ่อมองไม่เห็น <br>
>> "พ่อกำชับแม่มาตอนที่ลูกโกรธว่า อย่าบอกลูกเด็ดขาดว่าพ่อป่วย " <br>
>> <br>
"ทำไมล่ะครับ" <br>
>> "พ่อกลัวเราจะเสียใจ แล้วไม่ได้ออกไปเที่ยวกับแฟน" <br>
>> ผมอึ้งเป็นครั้งที่สอง! <br>
>> "พ่อบอกแม่ด้วยว่า ถ้าพ่อเสียวันนี้ อย่าเพิ่งบอกลูก <br>
>> ให้ลูกไปเที่ยวกับแฟนก่อน <br>
>> พ่อไม่อยากให้ลูกเป็นทุกข์ พลาดโอกาสอย่างนี้เพราะพ่อคนเดียว <br>
>> พ่อบอกด้วยว่าพ่อซักผ้าเช็ดหน้าให้แล้ว มันไม่สะอาดหรอก <br>
>> แต่พ่อบอกว่าพ่อของลูกทำดีที่สุดแล้ว" <br>
>> ผมกอดแม่ ร้องไห้ <br>
>> วันนี้จะเป็นวันวาเลนไทน์ที่อยู่ในความทรงจำตลอดไป <br>
>> "พ่อครับ ผมขอโทษ . . . " <br>
