มุมชวนคุย
อันตรายในปัจจุบันสำหรับผู้หญิง..ต้องอ่านนะคะ เพื่อตัวของคุณเอง
PangRum
05/09/2006 10:15
1,472 เข้าชม
>>ภาพสถานที่เกิดเหตุ ซอย สุขุมวิท 22 สายน้ำผึ้ง <br>
>> <br>
>> ร.ร.สายน้ำผึ้ง คอฟฟี่แม๊ค <br>
>>ป้อมยาม+ที่จอดรถ เซเว่น บาร์เกิรล์ <br>
>> โรงแรม regency park <br>
>>รถจอดครั้งแรก <br>
>>รถจอดครั้งที่ 2 <br>
>> <br>
>> คาราโอเกะ <br>
>> โรงแรมอิมพีเรียลควีนปาร์ค ร้านผลไม้1 ร้านผลไม้สอง <br>
>> <br>
>> เมื่อเวลาประมาณ 23.30 ของคืนวันเสาร์ที่ 19 สิงหาคม 2549 <br>
>>ที่ผ่านมา ฉันได้เดินลงมาจากอพาร์ตเมนท์ในซอย สุขุมวิท 22 เพื่อลงมาหาข้าวทาน <br>
>>ซึ่งที่ผ่านมาก้อไม่เคยเกิดปัญหาอะไรเลย สภาพการจราจรในขณะนั้น <br>
>>รถที่มุ่งหน้าไปทางต้นซอยสุขุมวิท จะติดมาก ขยับไม่ได้ <br>
>>เนื่องจากมีรถบัสของทางโรงแรมอิมพีเรียลควีนปาร์คเข้าออกอยู่ณ.เวลานั้น <br>
>>ฉันเดินผ่านร้านคาราโอเกะซึ่งมีสาวคาราโอเกะนั่งอยู่ 2 คน <br>
>>หนึ่งในนั้นได้ตะโกนบอกยามฝั่งตรงข้ามว่า ยาม ! ยาม ! ช่วยดูรถ ป้ายทะเบียน ณ <br>
>>6388 ที ! มีเสียงคนร้องให้ช่วยอยู่ในรถ! ฉันได้แต่มองตามไปยังรถที่ว่า <br>
>>คนขับผู้ชายและคนนั่งข้างสองคนพยายามแซวฉัน ฉันไม่ได้สนใจ <br>
>>และก้อไม่ได้ยินเสียงอะไร ในใจตอนนั้นคิดแต่ว่า สาวคาราโอเกะพวกนี้ <br>
>>คงคิดไปเองมากกว่า ดิฉันจึงเดินหนี ผ่านไปทางหน้า ร.ร.อิมพี่เรียลควีนปาร์ค <br>
>> <br>
>> พอรถหายติด <br>
>>ฉันนึกอย่างไรไม่ทราบอยากรอให้รถคันนี้ผ่านไปก่อน <br>
>>เพราะทุกทีฉันไม่ชอบให้อะไรที่ไม่น่าไว้ใจตามมาข้างหลัง <br>
>>ในใจก้อคิดว่าเสียเวลารอให้มันผ่านไปก่อนดีกว่า ฉันจึงได้เดินข้ามรถ <br>
>>ไปหยุดยืนให้รถผ่านไปก่อนที่บาร์เกิล ซึ่งในขณะนั้น ฉันมีแต่กระเป๋าสตางค์ 1 <br>
>>ใบ <br>
>>และมีดพับอเนกประสงค์ซึ่งปกติจะไม่พกแต่ไม่รู้เป็นอะไรวันนั้นเกิดนึกอยากเอาลงไปด้วย <br>
>>ส่วนมือถือนั้นไม่ได้นำติดตัวลงไป เพราะคิดว่าจะออกไปปากซอยแป๊ปเดียวก้อกลับ <br>
>> <br>
>> ทันใดนั้น รถป้ายทะเบียน ณ 6388 สีขาว ตอนเดียว <br>
>>แต่มีแคปทึบสีขาว มีสติ๊กเกอร์รูปเดียวผู้ชายอยู่ตรงประตูแคปด้านหลัง <br>
>>ก้อได้ผ่านหน้าฉันไป ซึ่งฉันสังเกตว่าพวกมันมองฉัน แล้วก้อจอดรถเลยถัดๆไปหน้า <br>
>>โรงแรม regency ซึ่งไม่สามารถจอดรถได้นาน ฉันเห็น <br>
>>มีคนขับและคนนั่งข้างคนขับเดินลงมาจากรถ แวประตูแคปด้สนหลังก้อเปิดออก <br>
>>พร้อมมีผู้ชาย 2 คน ออกมาจากรถ ที่น่าตกใจคือ <br>
>> <br>
>> สิ่งที่ฉันเห็นภายในรถสีขาวสะอาดตานั้นคือ คนนั่งก้มหน้า <br>
>>หรือ นอนพับ เป็นหัวๆ อยู่ ไม่ต่ำกว่า 5 หัวซึ่งไม่รวม ผู้ชาย 2 <br>
>>คนที่เพิ่งออกมาจากรถ ฉันไม่สามารถระบุเพศได้ แต่มั่นใจว่า <br>
>>ต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับเสียงร้องที่สาวคาราโอเกะตะโกนบอกยามแน่นอน <br>
>>พวกมันทั้ง 4 คนมองมาที่ฉันแล้ว พยักเพยิดให้ 1 ในนั้นเดินมาทางฉัน <br>
>> <br>
>> ฉันซึ่งในขณะนั้นอยู่ฟากเดียวกับรถพวกมัน ได้ออกเดินข้ามถนน <br>
>>ซึ่งฟากตรงข้าม มีร้าน ผลไม้ สองร้านที่เปิดอยู่ ซึ่งอยู่ห่างกัน ประมาณ 3 <br>
>>ห้องแถว มีอยู่แค่สองร้านจริงๆ ที่เปิดขายอยู่ นอกนั้นบริเวณนั้นปิดหมด <br>
>>ฉันเลือกร้านผลไม้ที่สองซึ่งอยู่ใหล้รถพวกมันมากกว่า <br>
>>แต่สว่างกว่าและในขณะนั้นมีคนมาซื้อมากกว่าอีกร้านนึงด้วย <br>
>> <br>
>> ผู้ชายที่ตั้งใจจะเดินเข้ามาหาดิฉัน <br>
>>เปลี่ยนใจเดินข้ามฟากเช่นกัน ในเวลานั้น <br>
>>ฉันคิดถึงเมลล์ของคุณพลอยณัชชาซึ่งเป็นคนเดียวที่ฉันรับเมลล์ประจำ <br>
>>ซึ่งมักจะมีเรื่องของการมอมยาสลบหรือลักพาตัวอยู่เสมอ <br>
>>เนื้อหาทุกอย่างที่เคยอ่านมันเข้ามาในหัวสมอง <br>
>>ฉันเริ่มกางมีดแล้วสอดมือไว้ในกระเป๋ากางเกงขาสั้น <br>
>>แล้วหยุดยืมอยู่หน้าร้านผลไม้ร้านที่สอง <br>
>>ในใจคิดว่าบอกกับตัวเองว่าต้องพยายามดูๆ <br>
>>ว่ามันมีอะไรในมือมันบ้างซึ่งในใจฉันคิดว่ามันต้องมีผ้าโปะยาสลบเหมือนที่เคยอ่านจากเมลล์แน่ๆ <br>
>> <br>
>> เป็นจิงค่ะ สภาพที่ฉันเห็นคือ <br>
>>สามคนที่ยืนอยู่ข้างรถกำลังเจรจาอะไรสักอย่างกับ ยามของโรงแรม <br>
>>ส่วนอีกคนนึงมันเดินข้ามฟากมาช้ากว่าฉัน การแต่ตัวของพวกมันคือ <br>
>>เสื้อยืดสีดำล้วน กางเกงยีนทั้ง 4 คน แต่คนที่กำลังเดินข้ามฟากมาหาฉัน <br>
>>มันจะสะพายกระเป๋าเป้สีขาว ที่น่าตกใจคือ มือซ้ายมัน <br>
>>มันมีกระดาษตัดขอบเรียบสีขาวอยู่ในมือ <br>
>>มันมองฉันไม่วางตาฉันก้อมองมันไม่วองตาเหมือนกันค่ะ <br>
>> <br>
>> มันหยุดอยู่ที่ร้านผลไม้ ทำทีเป็นเลือกผลไม้ <br>
>>แต่สายตามันไม่ละจากตัวของฉันเลย หน้าตามันสกปรกมอมแมมมากๆ อายุ ราว 20 <br>
>>ต้นๆมันเดินมาใกล้ฉันไม่ถึง 1 เมตร <br>
>>ฉันเริ่มขยับมีดในใจก้อคิดว่าจะเสียบหน้ามันก่อน ไม่รอให้มันขยับแขนก่อนแน่ๆ <br>
>> <br>
>> โชคดีที่มันเดินผ่านฉันไปทางร้านผลไม้ร้านที่หนึ่ง <br>
>>ส่วนฉันเอง ฉันเดินถอยหลังเข้าร้านผลไม้ร้านที่สอง ขอย้ำเดินถอยหลังค่ะ ! <br>
>>เพราะฉันต้องการมองเห็นมัน จึงไม่กล้าหันหลังให้มัน <br>
>>ฉันทำทีเข้าไปคุยกับเจ้าของร้านผู้หญิงว่าขอซื้อน้ำ พร้อมกับขอโทรศัพท์ <br>
>>ซึ่งในขณะนั้น มีแค่ ลูกค้า 2 คน ลูกชายที่ยังหนุ่มของเจ้าของร้าน <br>
>>แล้วก้อเจ้าของร้านผู้หญิงเท่านั้นเอง <br>
>> <br>
>> เจ้าของร้านผู้หญิงและลูกชาย <br>
>>ไล่ให้ฉันไปโทรศัพท์ที่ตู้สาธารณะที่อยู่ถัดออกไป ไม่กี่ก้าว <br>
>>แต่ฉันไม่ยอมไปเพราะตู้นั้นมันเปลี่ยว แล้วฉันก้อไม่อยากออกนอกร้านด้วย <br>
>>พยายามอธิบายก้อไม่เข้าใจ ต้องให้ตะคอกว่า <br>
>>จะจ่ายให้ร้อยนึงเพราะว่ามีคนตามฉันมา ไม่เชื่อก้อให้ดูหน้าร้าน <br>
>> <br>
>> <br>
>>มันเดินกลับมาที่ร้านอีกทีพร้อมกับน้ำสองขวดที่ซื้อมาจากอีกร้านนึง <br>
>>ซึ่งนึงถึงความเป็นจิงแล้ว ทำไมมันไม่ซื้อร้านที่อยู่ใกล้กว่า <br>
>>แต่กลับไปซื้อร้านที่อยู่ไกลกว่า มันมองมาที่ฉันอีกครั้ง <br>
>>โชคดีที่เพื่อนมันเรียกมันกลับ เพราะยามหน้าโรงแรมไม่ยอมให้มันจอดรถนาน <br>
>>พร้อมกับ เจ้าของร้านซึ่งเห็นว่ามีคนดักรอฉันจิงจึงยอมให้ใช้โทรศัพท์ <br>
>> <br>
>> ฉันโทรเรียกแฟน แล้วรอให้แฟนฉันมารับ ขอบอกว่า <br>
>>ไม่ยอมออกนอกร้านจิงๆ พอแฟนมาฉันเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง พร้อมกลับไปถาม <br>
>>สาวคาราโอเกะข้างต้น ว่าเกิดอะไรขึ้น สาวคาราโอเกะบอกว่า <br>
>>ได้ยินเสียงร้องให้ช่วยดังมากมาจากในรถแล้วได้โทรแจ้งตำรวจ191แล้ว <br>
>>ฉันก้อได้เล่าเหตุการณ์ให้สาวคาราโอเกะ และตำรวจ 191 ฟังเช่นกัน โชคดีจิงๆ <br>
>>ที่ไม่เกิดอะไรร้ายแรงขึ้นกับฉัน <br>
>> <br>
>> ท้ายสุดขอให้เพื่อนส่งต่อเมลล์นี้ไปให้ได้มากที่สุด <br>
>>เพราะส่วนนึงที่ฉันรอดมาได้คือการรับเมลล์จากคุณพลอยณัชชาอยู่เสมอ <br>
>>หวังว่าเพื่อนๆ จะช่วยเตือนต่อๆ ไปนะคะ <br>
>> <br>
>> ร.ร.สายน้ำผึ้ง คอฟฟี่แม๊ค <br>
>>ป้อมยาม+ที่จอดรถ เซเว่น บาร์เกิรล์ <br>
>> โรงแรม regency park <br>
>>รถจอดครั้งแรก <br>
>>รถจอดครั้งที่ 2 <br>
>> <br>
>> คาราโอเกะ <br>
>> โรงแรมอิมพีเรียลควีนปาร์ค ร้านผลไม้1 ร้านผลไม้สอง <br>
>> <br>
>> เมื่อเวลาประมาณ 23.30 ของคืนวันเสาร์ที่ 19 สิงหาคม 2549 <br>
>>ที่ผ่านมา ฉันได้เดินลงมาจากอพาร์ตเมนท์ในซอย สุขุมวิท 22 เพื่อลงมาหาข้าวทาน <br>
>>ซึ่งที่ผ่านมาก้อไม่เคยเกิดปัญหาอะไรเลย สภาพการจราจรในขณะนั้น <br>
>>รถที่มุ่งหน้าไปทางต้นซอยสุขุมวิท จะติดมาก ขยับไม่ได้ <br>
>>เนื่องจากมีรถบัสของทางโรงแรมอิมพีเรียลควีนปาร์คเข้าออกอยู่ณ.เวลานั้น <br>
>>ฉันเดินผ่านร้านคาราโอเกะซึ่งมีสาวคาราโอเกะนั่งอยู่ 2 คน <br>
>>หนึ่งในนั้นได้ตะโกนบอกยามฝั่งตรงข้ามว่า ยาม ! ยาม ! ช่วยดูรถ ป้ายทะเบียน ณ <br>
>>6388 ที ! มีเสียงคนร้องให้ช่วยอยู่ในรถ! ฉันได้แต่มองตามไปยังรถที่ว่า <br>
>>คนขับผู้ชายและคนนั่งข้างสองคนพยายามแซวฉัน ฉันไม่ได้สนใจ <br>
>>และก้อไม่ได้ยินเสียงอะไร ในใจตอนนั้นคิดแต่ว่า สาวคาราโอเกะพวกนี้ <br>
>>คงคิดไปเองมากกว่า ดิฉันจึงเดินหนี ผ่านไปทางหน้า ร.ร.อิมพี่เรียลควีนปาร์ค <br>
>> <br>
>> พอรถหายติด <br>
>>ฉันนึกอย่างไรไม่ทราบอยากรอให้รถคันนี้ผ่านไปก่อน <br>
>>เพราะทุกทีฉันไม่ชอบให้อะไรที่ไม่น่าไว้ใจตามมาข้างหลัง <br>
>>ในใจก้อคิดว่าเสียเวลารอให้มันผ่านไปก่อนดีกว่า ฉันจึงได้เดินข้ามรถ <br>
>>ไปหยุดยืนให้รถผ่านไปก่อนที่บาร์เกิล ซึ่งในขณะนั้น ฉันมีแต่กระเป๋าสตางค์ 1 <br>
>>ใบ <br>
>>และมีดพับอเนกประสงค์ซึ่งปกติจะไม่พกแต่ไม่รู้เป็นอะไรวันนั้นเกิดนึกอยากเอาลงไปด้วย <br>
>>ส่วนมือถือนั้นไม่ได้นำติดตัวลงไป เพราะคิดว่าจะออกไปปากซอยแป๊ปเดียวก้อกลับ <br>
>> <br>
>> ทันใดนั้น รถป้ายทะเบียน ณ 6388 สีขาว ตอนเดียว <br>
>>แต่มีแคปทึบสีขาว มีสติ๊กเกอร์รูปเดียวผู้ชายอยู่ตรงประตูแคปด้านหลัง <br>
>>ก้อได้ผ่านหน้าฉันไป ซึ่งฉันสังเกตว่าพวกมันมองฉัน แล้วก้อจอดรถเลยถัดๆไปหน้า <br>
>>โรงแรม regency ซึ่งไม่สามารถจอดรถได้นาน ฉันเห็น <br>
>>มีคนขับและคนนั่งข้างคนขับเดินลงมาจากรถ แวประตูแคปด้สนหลังก้อเปิดออก <br>
>>พร้อมมีผู้ชาย 2 คน ออกมาจากรถ ที่น่าตกใจคือ <br>
>> <br>
>> สิ่งที่ฉันเห็นภายในรถสีขาวสะอาดตานั้นคือ คนนั่งก้มหน้า <br>
>>หรือ นอนพับ เป็นหัวๆ อยู่ ไม่ต่ำกว่า 5 หัวซึ่งไม่รวม ผู้ชาย 2 <br>
>>คนที่เพิ่งออกมาจากรถ ฉันไม่สามารถระบุเพศได้ แต่มั่นใจว่า <br>
>>ต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับเสียงร้องที่สาวคาราโอเกะตะโกนบอกยามแน่นอน <br>
>>พวกมันทั้ง 4 คนมองมาที่ฉันแล้ว พยักเพยิดให้ 1 ในนั้นเดินมาทางฉัน <br>
>> <br>
>> ฉันซึ่งในขณะนั้นอยู่ฟากเดียวกับรถพวกมัน ได้ออกเดินข้ามถนน <br>
>>ซึ่งฟากตรงข้าม มีร้าน ผลไม้ สองร้านที่เปิดอยู่ ซึ่งอยู่ห่างกัน ประมาณ 3 <br>
>>ห้องแถว มีอยู่แค่สองร้านจริงๆ ที่เปิดขายอยู่ นอกนั้นบริเวณนั้นปิดหมด <br>
>>ฉันเลือกร้านผลไม้ที่สองซึ่งอยู่ใหล้รถพวกมันมากกว่า <br>
>>แต่สว่างกว่าและในขณะนั้นมีคนมาซื้อมากกว่าอีกร้านนึงด้วย <br>
>> <br>
>> ผู้ชายที่ตั้งใจจะเดินเข้ามาหาดิฉัน <br>
>>เปลี่ยนใจเดินข้ามฟากเช่นกัน ในเวลานั้น <br>
>>ฉันคิดถึงเมลล์ของคุณพลอยณัชชาซึ่งเป็นคนเดียวที่ฉันรับเมลล์ประจำ <br>
>>ซึ่งมักจะมีเรื่องของการมอมยาสลบหรือลักพาตัวอยู่เสมอ <br>
>>เนื้อหาทุกอย่างที่เคยอ่านมันเข้ามาในหัวสมอง <br>
>>ฉันเริ่มกางมีดแล้วสอดมือไว้ในกระเป๋ากางเกงขาสั้น <br>
>>แล้วหยุดยืมอยู่หน้าร้านผลไม้ร้านที่สอง <br>
>>ในใจคิดว่าบอกกับตัวเองว่าต้องพยายามดูๆ <br>
>>ว่ามันมีอะไรในมือมันบ้างซึ่งในใจฉันคิดว่ามันต้องมีผ้าโปะยาสลบเหมือนที่เคยอ่านจากเมลล์แน่ๆ <br>
>> <br>
>> เป็นจิงค่ะ สภาพที่ฉันเห็นคือ <br>
>>สามคนที่ยืนอยู่ข้างรถกำลังเจรจาอะไรสักอย่างกับ ยามของโรงแรม <br>
>>ส่วนอีกคนนึงมันเดินข้ามฟากมาช้ากว่าฉัน การแต่ตัวของพวกมันคือ <br>
>>เสื้อยืดสีดำล้วน กางเกงยีนทั้ง 4 คน แต่คนที่กำลังเดินข้ามฟากมาหาฉัน <br>
>>มันจะสะพายกระเป๋าเป้สีขาว ที่น่าตกใจคือ มือซ้ายมัน <br>
>>มันมีกระดาษตัดขอบเรียบสีขาวอยู่ในมือ <br>
>>มันมองฉันไม่วางตาฉันก้อมองมันไม่วองตาเหมือนกันค่ะ <br>
>> <br>
>> มันหยุดอยู่ที่ร้านผลไม้ ทำทีเป็นเลือกผลไม้ <br>
>>แต่สายตามันไม่ละจากตัวของฉันเลย หน้าตามันสกปรกมอมแมมมากๆ อายุ ราว 20 <br>
>>ต้นๆมันเดินมาใกล้ฉันไม่ถึง 1 เมตร <br>
>>ฉันเริ่มขยับมีดในใจก้อคิดว่าจะเสียบหน้ามันก่อน ไม่รอให้มันขยับแขนก่อนแน่ๆ <br>
>> <br>
>> โชคดีที่มันเดินผ่านฉันไปทางร้านผลไม้ร้านที่หนึ่ง <br>
>>ส่วนฉันเอง ฉันเดินถอยหลังเข้าร้านผลไม้ร้านที่สอง ขอย้ำเดินถอยหลังค่ะ ! <br>
>>เพราะฉันต้องการมองเห็นมัน จึงไม่กล้าหันหลังให้มัน <br>
>>ฉันทำทีเข้าไปคุยกับเจ้าของร้านผู้หญิงว่าขอซื้อน้ำ พร้อมกับขอโทรศัพท์ <br>
>>ซึ่งในขณะนั้น มีแค่ ลูกค้า 2 คน ลูกชายที่ยังหนุ่มของเจ้าของร้าน <br>
>>แล้วก้อเจ้าของร้านผู้หญิงเท่านั้นเอง <br>
>> <br>
>> เจ้าของร้านผู้หญิงและลูกชาย <br>
>>ไล่ให้ฉันไปโทรศัพท์ที่ตู้สาธารณะที่อยู่ถัดออกไป ไม่กี่ก้าว <br>
>>แต่ฉันไม่ยอมไปเพราะตู้นั้นมันเปลี่ยว แล้วฉันก้อไม่อยากออกนอกร้านด้วย <br>
>>พยายามอธิบายก้อไม่เข้าใจ ต้องให้ตะคอกว่า <br>
>>จะจ่ายให้ร้อยนึงเพราะว่ามีคนตามฉันมา ไม่เชื่อก้อให้ดูหน้าร้าน <br>
>> <br>
>> <br>
>>มันเดินกลับมาที่ร้านอีกทีพร้อมกับน้ำสองขวดที่ซื้อมาจากอีกร้านนึง <br>
>>ซึ่งนึงถึงความเป็นจิงแล้ว ทำไมมันไม่ซื้อร้านที่อยู่ใกล้กว่า <br>
>>แต่กลับไปซื้อร้านที่อยู่ไกลกว่า มันมองมาที่ฉันอีกครั้ง <br>
>>โชคดีที่เพื่อนมันเรียกมันกลับ เพราะยามหน้าโรงแรมไม่ยอมให้มันจอดรถนาน <br>
>>พร้อมกับ เจ้าของร้านซึ่งเห็นว่ามีคนดักรอฉันจิงจึงยอมให้ใช้โทรศัพท์ <br>
>> <br>
>> ฉันโทรเรียกแฟน แล้วรอให้แฟนฉันมารับ ขอบอกว่า <br>
>>ไม่ยอมออกนอกร้านจิงๆ พอแฟนมาฉันเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง พร้อมกลับไปถาม <br>
>>สาวคาราโอเกะข้างต้น ว่าเกิดอะไรขึ้น สาวคาราโอเกะบอกว่า <br>
>>ได้ยินเสียงร้องให้ช่วยดังมากมาจากในรถแล้วได้โทรแจ้งตำรวจ191แล้ว <br>
>>ฉันก้อได้เล่าเหตุการณ์ให้สาวคาราโอเกะ และตำรวจ 191 ฟังเช่นกัน โชคดีจิงๆ <br>
>>ที่ไม่เกิดอะไรร้ายแรงขึ้นกับฉัน <br>
>> <br>
>> ท้ายสุดขอให้เพื่อนส่งต่อเมลล์นี้ไปให้ได้มากที่สุด <br>
>>เพราะส่วนนึงที่ฉันรอดมาได้คือการรับเมลล์จากคุณพลอยณัชชาอยู่เสมอ <br>
>>หวังว่าเพื่อนๆ จะช่วยเตือนต่อๆ ไปนะคะ <br>
