มุมชวนคุย
เสี้ยววินาทีถ้าลังเล
PangRum
28/09/2006 10:03
1,285 เข้าชม
>......ผมกำลังเดินอยู่บนถนนท่ามกลางแสงไฟสลัวในช่วงโพล้เพล้ของวันหนึ่ง <br>
>พลันได้ยินเสียงร้องอู้อี้เหมือนถูก ผ้าอุดปากดังออกมาจากหลังพงไม้ <br>
อารามตกใจ <br>
>ผมชะลอฝีเท้าเพื่อพังและรู้สึกตื่นตระหนกเมื่อรู้ว่าเสียงที่ผมได้ยินคือเสียงการต่อสู้กันอย่างแน่นอน <br>
>มีทั้งเสียงตะคอก และเสียงเสื้อผ้าฉีกขาด <br>
>มีหญิงกำลังถูกทำร้ายห่างจากจุดที่ผมยืนไม่กี่เมตร <br>
ผมควรเข้าไปยุ่งดีหรือเปล่า <br>
>ผมรู้สึกหวั่นกับสวัสดิภาพของตัวเองและนึกตำหนิตัวเองที่ตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทาง <br>
>กลับบ้านใหม่กะทันหัน <br>
>ผมควรจะเข้าไปช่วยหรือแค่วิ่งไปยังโทรศัพท์เครื่องที่ใกล้ที่สุดเพื่อโทรแจ้งตำรวจ <br>
>.......เสียงร้องของเด็กผู้หญิงเริ่มเบาลง <br>
>ผมรู้ทันทีว่าจะต้องรีบทำอะไรสักอย่าง ผมจะเดินหนีเหตุการณ์นี้ไป <br>
ได้อย่างไร <br>
>เอาละ ผมตัดสินใจได้แล้ว <br>
>ผมไม่อาจหันหลังให้กับชะตาของผู้หญิงที่ไม่รู้จักคนนี้ได้ แม้มันหมายถึง <br>
>การเอาชีวิตเขาไปเสี่ยง ผมไม่ใช่คนกล้า และไม่ใช่นักกีฬา <br>
>ผมไม่รู้ว่าความกล้าและพละกำลังในตัวนั้นมาจากไหน <br>
>แต่ทันทีที่ตัดสินใจช่วยเธอ ผมดูเหมือนจะเปลี่ยนไป <br>
>ผมวิ่งไปหลังพุ่มไม้และดึงเจ้าวายร้ายออกมาจากร่างของหญิงสาว <br>
>เราต่อสู้กันจนกลิ้งไปกับพื้นทั้งคู่ และ ปล้ำสู้กันอยู่สักพักหนึ่ง <br>
>ในที่สุดเจ้าตัวร้ายก็ลุกขึ้นและวิ่งหนีไป <br>
>ผมหอบฮักๆ และพยายามตะเกียกตะกาย <br>
>ไปหาเด็กผู้หญิงซึ่งนอนหมอบร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่หลังต้นไม้ <br>
>ท่ามกลางความมืด ผมแทบไม่เห็นตัวเธอเลย <br>
>แต่มีความรู้สึกว่าเธอต้องกำลังตกใจกลัวจนตัวสั่นอยู่แน่นอน <br>
>ด้วยไม่อยากจะให้เธอตกใจมากไปกว่านี้ ผมจึงพูดกับเธอในระยะไกลๆ <br>
>"ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว" ผมปลอบ "มันวิ่งหนีไปแล้ว คุณปลอดภัยแล้วตอนนี้" <br>
> ..เธอเงียบไปสักพัก แล้วผมก็ได้ยินเธอเปล่งเสียงออกมาด้วยความประหลาดใจ <br>
>"พ่อคะ นั่นพ่อเหรอคะ" แล้วผู้ที่ก้าวออกมา จากหลังต้นไม้ก็คือแคเธอรีน <br>
>ลูกสาวคนเล็กของผมเอง ... <br>
>จะเกิดอะไรขึ้น <br>
>หากชายผู้นี้ลังเลที่จะไม่ช่วยเด็กหญิงที่กำลังถูกทำร้ายซึ่งท้ายที่สุดแล้วก็คือลูกของตัวเอง??? <br>
>(จากหนังสือที่รวบรวมเหตุการณ์บังเอิญที่เกิดขึ้นจริงในชีวิต <br>
และติดอันดับ <br>
>best seller ใน สหรัฐฯ) <br>
>พลันได้ยินเสียงร้องอู้อี้เหมือนถูก ผ้าอุดปากดังออกมาจากหลังพงไม้ <br>
อารามตกใจ <br>
>ผมชะลอฝีเท้าเพื่อพังและรู้สึกตื่นตระหนกเมื่อรู้ว่าเสียงที่ผมได้ยินคือเสียงการต่อสู้กันอย่างแน่นอน <br>
>มีทั้งเสียงตะคอก และเสียงเสื้อผ้าฉีกขาด <br>
>มีหญิงกำลังถูกทำร้ายห่างจากจุดที่ผมยืนไม่กี่เมตร <br>
ผมควรเข้าไปยุ่งดีหรือเปล่า <br>
>ผมรู้สึกหวั่นกับสวัสดิภาพของตัวเองและนึกตำหนิตัวเองที่ตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทาง <br>
>กลับบ้านใหม่กะทันหัน <br>
>ผมควรจะเข้าไปช่วยหรือแค่วิ่งไปยังโทรศัพท์เครื่องที่ใกล้ที่สุดเพื่อโทรแจ้งตำรวจ <br>
>.......เสียงร้องของเด็กผู้หญิงเริ่มเบาลง <br>
>ผมรู้ทันทีว่าจะต้องรีบทำอะไรสักอย่าง ผมจะเดินหนีเหตุการณ์นี้ไป <br>
ได้อย่างไร <br>
>เอาละ ผมตัดสินใจได้แล้ว <br>
>ผมไม่อาจหันหลังให้กับชะตาของผู้หญิงที่ไม่รู้จักคนนี้ได้ แม้มันหมายถึง <br>
>การเอาชีวิตเขาไปเสี่ยง ผมไม่ใช่คนกล้า และไม่ใช่นักกีฬา <br>
>ผมไม่รู้ว่าความกล้าและพละกำลังในตัวนั้นมาจากไหน <br>
>แต่ทันทีที่ตัดสินใจช่วยเธอ ผมดูเหมือนจะเปลี่ยนไป <br>
>ผมวิ่งไปหลังพุ่มไม้และดึงเจ้าวายร้ายออกมาจากร่างของหญิงสาว <br>
>เราต่อสู้กันจนกลิ้งไปกับพื้นทั้งคู่ และ ปล้ำสู้กันอยู่สักพักหนึ่ง <br>
>ในที่สุดเจ้าตัวร้ายก็ลุกขึ้นและวิ่งหนีไป <br>
>ผมหอบฮักๆ และพยายามตะเกียกตะกาย <br>
>ไปหาเด็กผู้หญิงซึ่งนอนหมอบร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่หลังต้นไม้ <br>
>ท่ามกลางความมืด ผมแทบไม่เห็นตัวเธอเลย <br>
>แต่มีความรู้สึกว่าเธอต้องกำลังตกใจกลัวจนตัวสั่นอยู่แน่นอน <br>
>ด้วยไม่อยากจะให้เธอตกใจมากไปกว่านี้ ผมจึงพูดกับเธอในระยะไกลๆ <br>
>"ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว" ผมปลอบ "มันวิ่งหนีไปแล้ว คุณปลอดภัยแล้วตอนนี้" <br>
> ..เธอเงียบไปสักพัก แล้วผมก็ได้ยินเธอเปล่งเสียงออกมาด้วยความประหลาดใจ <br>
>"พ่อคะ นั่นพ่อเหรอคะ" แล้วผู้ที่ก้าวออกมา จากหลังต้นไม้ก็คือแคเธอรีน <br>
>ลูกสาวคนเล็กของผมเอง ... <br>
>จะเกิดอะไรขึ้น <br>
>หากชายผู้นี้ลังเลที่จะไม่ช่วยเด็กหญิงที่กำลังถูกทำร้ายซึ่งท้ายที่สุดแล้วก็คือลูกของตัวเอง??? <br>
>(จากหนังสือที่รวบรวมเหตุการณ์บังเอิญที่เกิดขึ้นจริงในชีวิต <br>
และติดอันดับ <br>
>best seller ใน สหรัฐฯ) <br>