มุมชวนคุย

Part13 <br>
&quot;โอย อ้อย กรูเมื่อยแล้วว่ะเมิง พากรูออกไปจากที่นี่เหอะ เมิงดูน้ำมูกกรูไหลเป็นทางแล้ว&quot; ผมเงยหน้าให้มันดู เนื่องจากเป็นโรคภูมิแพ้ <br>
&quot;มา&quot; มาเอาทิชชู เยินๆมาซับจมูก <br>
&quot;ไปก็ไป เดี๋ยวนั่งรถไปลงตลาดหัวตะเข้ หาแถวนั้นอีกที่เดียวแล้วกลับก็ได้ กรูก็เมื่อยสาดดเหมือนกัน&quot; <br>
เราข้ามถนนอีกแล้ว กลัวจริงๆถนนแถวนั้น คราวนี้ผมไม่ยอมให้มันจับมือแล้ว <br>
&quot;เอาจับสายสะพายกระเป๋ากรูแทน&quot; <br>
.......................................................................... <br>
เรานั่งรถ 2 แถวมาลงตลาดหัวตะเข้ หน้าโรงบาลลาดกระบัง <br>
&quot;เดินข้ามไปซอยนี้ดีกว่ากรูชอบ มันร่มรื่นดี&quot; มันเดินนำผม หน้าดำยังกะโดนของ <br>
&quot; เฮ้ยกรูปวดเยี่ยวเมิงรอตรงนี้ก่อนนะ&quot; ผมบอก พลางวิ่งเข้าไปในที่ว่าการฯ เยี่ยวเสร็จออกมา มันหายไปไหนไม่รู้ เดินหันไปหันมา ตาเหลือบไปเห็นท่าน้ำเลยเดินไป เห็นมันนั่งจ่อมอยู่ตรงนั้น <br>
&quot;กรูชอบตรงนี้ว่ะเมิง ทำให้กรูคิดถึงบ้าน &quot; ผมก็ชอบนะ มันร่มรื่นมาก มีสะพานข้ามไปอีกฝั่ง อีกฝั่งน่าจะเป็นเทคโนฯ <br>
&quot;กรูจะเอาแถวนี้แหละ&quot; มันลุกพรวด เดินไปหอเพิ่งสร้างซอยข้างๆทันที <br>
&quot;อะไรของมันวะ&quot; นึกจะไปก็ไป ผมเกาหัวหยิกๆ <br>
.......................................................................... <br>
สรุปมันเลือกหอ......ที่อยู่ติดคลองตรงนั้น ผมล่ะโล่งอกซะทีที่มันหาได้ซะที <br>
&quot;วันไหนเมิงเข้ากะดึก เมิงมานอนกับกรูนะ เดี๋ยวกรูจะจัดห้องไม่ให้รก ตอนค่ำ เราก็มานั่งเล่นตรงนี้กัน เฮ้อออออ นึกแล้วก็อยากจะย้ายมาไวๆ........ว่าแต่เมิงไม่อยู่กับกรูจริงเหรอ&quot; <br>
ผมฟังแล้วร้าวๆในใจยังไม่รู้ครับ บอกไม่ถูก นี่ผมทำผิดไปรึปล่าวที่ไม่บอกมันตั้งแต่วันแรกที่รู้ ผมทำผิดไปแน่ๆ <br>
<br>
<br>
<br>
&quot;เมิงจะไปเดินดูในแอร์พอร์ตอีกป่าว&quot; มันถามขณะอยู่ในแท๊กซี่ <br>
&quot;เมิงดูสภาพกรู ไหวอีกก็บร้าแล้ว กรูอยากกลับบ้านนนนน&quot; <br>
สุดท้ายเราทั้งคู่ก็นั่งรถสายเดิมกลับบ้านด้วยความเหนื่อยเพลีย ผมนั่งริมหน้าต่างตามเคยด้วยความเหนื่อย ผมจึงผล๋อยหลับ อ้าปากหวอ <br>
................................. <br>
....................... <br>
.................. <br>
............. <br>
........ ตื่นมาอีกทีเพราะเสียงโทรศัพท์ ผงกหัวขึ้นมา อ้าว ไอ่อ้อย มันไมหัวเมิงมาอยู่บนบ่ากรู มิน่า กรูถึง เมื่อยๆ...ผมยักไหล่ให้มันตื่น 2ครั้งก็แล้ว 3ครั้งก้แล้ว ยังไม่ตื่นนะเมิง ตามแผนที่คิดทันที ผมใช้ดรรชนีนิ้วชี้ของผมนี้ปาด ปราดดดดดดดดด ไปที่ปากมัน <br>
&quot;ทุ้ยๆ แหวะ&quot; ได้ผลครับ แสดงว่าแกล้งหลับ <br>
&quot;แมร่ง มือเค็มสาดดด&quot; มันเอามือเช็ดปาก <br>
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา อ้าว พี่โบ้นิ <br>
&quot;ดีเพ่&quot; ทักไปงั้นๆแหละ <br>
&quot;ดี ตกลงวันเสาร์เอาไง&quot; <br>
&quot;โห เจ๊ จะไม่ถามสารทุกข์สุขดิบหน่อยเหรอ&quot; ผมแหย่แกเล่น <br>
&quot;ไม่หล่ะ ชั้นรู้อยู่แล้วว่าแก สบายดี ว่าไง ชั้นอยากรู้&quot; <br>
&quot;เออ ผมกล่อมมันได้แล้วหล่ะ หลอกว่าไปดูคอนเสิร์ต หนุ่มบาว-สาวปาน&quot; <br>
&quot;เยี่ยมจริงๆ น้องร๊ากกก แล้วนี่อยู่ไหนเนี๊ยะ&quot; <br>
&quot;อยู่บนรถ กลับมาจากหาหอกับไอ่อ้อย&quot; <br>
&quot;เค้าอยู่กับแกเหรอ&quot; <br>
&quot;อืม&quot; <br>
&quot;ขอชั้นคุยหน่อยดินะ&quot; ผมหันไปมองหน้ามัน เฮ้ออ ไร้เดียงสาเจงๆ ไอ่อ้อยเอ้ยยยยยย <br>
............................................... <br>
<br>
<br>
ผมยื่นโทรศัพท์ให้มัน มันทำหน้างงๆ ผมเลยยัดใส่มือมันเลย พลางเมินหน้าหันไปทางอื่น เพราะไม่อยากได้ยินที่เค้าพุดกัน มันยังไงไม่รู้ แต่มันก็ดั้นได้ยิน <br>
&quot;อะโหล&quot; <br>
&quot;.................&quot; <br>
&quot;ดีครับ ใครอ่ะ&quot; <br>
&quot;.................&quot; <br>
&quot;จำไม่ได้อ่ะ ความจำสั้น&quot; <br>
&quot;.....................&quot; <br>
&quot;ไม่รู้ ไม่รู้จัก&quot; <br>
&quot;..................&quot; <br>
&quot;ขอบใจ ว่าแต่มาทำไม&quot; <br>
&quot;.................&quot; <br>
&quot;ไม่ว่าง มีนัดกับเป็ดแล้ว&quot; <br>
&quot;...............&quot; <br>
&quot;อะไร พูดอะไรไม่เห็นจะรู้เรื่อง&quot; <br>
&quot;..................&quot; <br>
&quot;รู้ได้ไง&quot; <br>
&quot;......................&quot; <br>
&quot;เฮ้ยพูดอะไรวะ ไม่เห็นรู้เรื่อง ไม่คุยแล้ว &quot; <br>
มันยื่นโทรศัพท์ให้ผมหน้าตาบูดบึ้ง <br>
&quot;เป็นไงพี่&quot; ผมถาม <br>
&quot;มันด่าชั้นว่ะ มันด่าว่าชั้นพูดไม่รู้เรื่อง แต่ไม่เป็นไรหรอก แบบนี้แหละชอบ ซาดิสซ์ดี ตบจูบๆ&quot; <br>
&quot;พอเหอะเจ๊ เป็นว่าแค่นี้นะ&quot; <br>
ผมวางสาย หันไปมองหน้ามัน <br>
&quot;ใคร&quot; มันจ้องหน้าคาดคั้นความจริง <br>
&quot;เพื่อนน่ะ &quot; <br>
&quot;แล้วมารู้จักกรูได้ไง&quot; ตามันจะหลุดออกมาแล้ว ดูดิ ผมหลบตา <br>
&quot;กรูเล่าให้มันฟัง มันก็แค่อยากรู้จัก กรูบอกว่าเมิงนะหล่อ นิสัยดี น่าร๊ากกกก&quot; พยายามทำตัวให้ตลกสุดชีวิต <br>
&quot;ทีหลังไม่ต้องนะ ยุ่งเรื่องของกรูระวังเหอะเมิง กรุจะปล้ำไม่ทันให้เมิงหรอก แมร่งสาดดดด เจือกจริงๆ&quot; <br>
โดนไปชุดใหญ่ จ๋อยไปเลยผม คิดในใจจะรอดมั๊ยเนี๊ยะ คู่เนี๊ยะ (จริงๆวันที่ไปดูหอ ถ่ายรูปกันไว้หลายรูป อยากเอามาลง แต่ว่าลงไม่เป็น อิๆ) <br>
......................................................................... <br>
ผมลงรถหน้าซอยบ้าน มันนั่งต่อไปลงที่หอมัน ฝนตกปรอยๆ ครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะไม่สบาย <br>
ผมเดินก้มหน้า คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย แต่แล้วมันก็วกกลับมาเรื่องมันอีกอยู่ดี ผมถามตัวเองว่า นี่มันเข้ามาอยู่ในสมองจนแคะไม่ออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมแปลกใจที่เมื่อก่อน แม้แต่หน้ามันผมยังนึกไม่ค่อยออก แต่ตอนนี้มันชัดเจนทุกอย่าง มันค่อยๆซึมเข้ามาในชีวิตผม เหมือนส้วมซึม แล้วในที่สุด มันก็มาครอบงำความคิดผม เข้ามาทำให้ผมคิดแต่เรื่องมัน <br>
&quot;อืม เมิงเก่ง&quot; ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ <br>
....................................................................... <br>
<br>
Part14 <br>
เช้าวันเสาร์ผมเข้ากะเช้า มันหยุด เลิกงานบ่าย 2 โทรหาพี่โบ๊ พี่โบ๊บอกว่าให้ผมเอารถไป อย่าให้มันเอารถไป แล้วทีนี้พี่โบ๊จะจัดการให้มันไปนั่งรถพี่โบ๊เอง ผมฟังแล้วก็ อือๆตาม แต่ในใจนึกโกรธตัวเองจริงๆ ผมไม่ได้อยากให้มันมีอะไรกับพี่โบ๊ ไม่ได้อยากให้เค้าทั้งคู่เป็นแฟนกัน ผมไม่ได้อยากยกมันให้ใคร เพราะมันไม่ใช่สิ่งของ มันมีค่ากว่านั้น............................... ผมแค่อยากให้มันมีใครสักคน ตอนที่ผมไม่อยู่ อยากให้มันคิดว่าชีวิตนี้ยังมีคนที่มันน่าจะลองคบหาดูอีกมากมาย แต่พอเหตุการณ์มันยิ่งกลายเป็นแบบนี้ มันก็เหมือนผมยิ่งผลักไสมันให้ออกไปจากชีวิตผม..............................................................................กรูขอโทษเมิงว่ะ ...อ้อย T_T <br>
<br>
&quot;ออดดดดดดดดดดดดดดดดดด&quot; เสียงออดยาวเหมือนคนกดออดไม่เป็นแบบนี้ ผมแทบจะไม่ต้องชะโงกหน้าไปดูเลยว่าเป็นใคร <br>
&quot;เฮ้ยยย แต่งตัวดีๆกับเค้าก็เป็นนิ&quot; ผมมองมันแปลกตาไป เพราะปกติมันแนวซกมก <br>
&quot;อ้าวว เดทครั้งแรกกรูก็ต้องหล่อเป็นธรรมดาอยู่แล้ว เมิงจะได้ไม่อายใคร&quot; เฮ้อออออออ อ้อยยย เอ้ยยย กรูไม่รู้จะทำยังไงดีแล้วว่ะ <br>
&quot;เออ เมิงรอก่อนกรูอาบน้ำแป๊บนึง จะแต่งตัวให้หล่อไม่แพ้เมิง เมิงจะได้ไม่อายใครเหมือนกัน&quot; ผมพูดไปเพราะอยากเอาใจมัน <br>
&quot;เฮ้ยยยๆ จริงเหรอๆ วิ้วๆ&quot; อืมมม ชาติที่แล้วมันเคยเป็นนก <br>
ผมจัดการอาบน้ำแต่งตัว ด้วยใจหดหูกว่าทุกวัน ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องเศร้า อาจเป็นเพราะ <br>
- ผมใกล้จะต้องไปทำงานแล้ว <br>
- ผมจะต้องจากแม่ จากน้อง จากที่ที่เคยคุ้นตา <br>
-ผมจะต้องจากคนที่ผมรู้สึกดีๆด้วยหลายคน โดยเฉพาะมัน ผมเศร้ากว่าที่ต้องจากกับแฟนเก่าผมแน่นอน เพราะครั้งนั้น เราจากกันโดยที่อีกคนหมดรัก แต่ครั้งนี้ เราต่างจากกันทั้งที่ยังเป็นห่วง ยังรู้สึกดีๆต่อกัน <br>
- ผมอาจทำร้ายจิตใจอ้อยมากว่าที่ควรจะรู้ว่าผมจะไม่อยู่กับมันแล้ว ผมมันเลวชาติ ผมเลวจริง ผมควรจะบอกเรื่องที่ผมจะต้องไปตั้งแต่แรก อย่างน้อยมันจะได้ทำใจ.........ผมควรจะทำดีกับมันให้มากๆตอนที่เรายังเห็นหน้ากันอยู่ทุกวัน..........ผมไม่ควรพยายามยกมันให้กับใครทั้งที่มันอาจไม่เต็มใจ ถ้ามันรู้มันจะว่าไง ทั้งหมดนี้จะเกิดกับมันในไม่ช้านี้ ผมหนักไปสำหรับเรื่องทั้งหมดนี้ถ้าเกิดกับผม .............แมร่ง กรูทำอะไรลงไปว่ะ <br>
<br>
<br>
&quot; อ้อย มานี่หน่อย มาช่วยเลือกเสื้อหน่อย&quot; ผมตะโกนเรียก <br>
&quot;ตัวนี้เป็นไง กรูซื้อมาจากจตุจักร&quot; มันส่ายหน้า <br>
&quot;ตัวนี้อ่ะ&quot; ส่ายหน้า <br>
&quot;นี้หล่ะ&quot; ยังไม่ถูกใจอีก <br>
มันลุกขึ้นมาเปิดตู้ เลือกเสื้อในตู้ทีละตัว <br>
&quot;เอาตัวนี้แหละ กรูชอบ&quot; มันยื่นให้ผม ผมก็แค่อยากให้มันมีความรู้สึกดีๆแค่นั้นเอง <br>
เสื้อสีชมพูตัวเดิมที่เคยใส่ กางเกงยีนก็เดิมๆ รองเท้าผ้าใบ adidas คู่320 คู่เดิม ต่างกันตรงหัวใจมันไม่ใช่หัวใจดวงเดิมอีกต่อไป ถ้าอ้อยกับพี่โบ้เข้ากันได้ดี ผมจะดีใจแต่ส่วนลึกผมเสียใจ เสียใจที่ต้องยกคนที่ดีๆ เพื่อนดีๆให้คนอื่นเหมือนไม่รู้ค่า แต่ถ้าเค้าทั้งคู่เข้ากันไม่ได้ ผมก็คงต้องเสียใจ เสียใจที่ทำร้ายจิตใจเพื่อนคนนี้ แต่ในส่วนลึกๆผมก็ยังแอบดีใจ ที่อย่างน้อย ผมก็ยังสามารถเก็บมันไว้ในใจลึกๆได้ แต่แล้วไงหล่ะ ในเมื่อวันนึงผมก็ต้องจากมันไปอยู่ดี สับสนโว้ยยยยยย <br>
เราขับรถมาถึงตึกชาแลนเจอร์ ธันเดอร์โดม เจอพี่โบ๊อยู่ในที่ตามที่บอก <br>
&quot;อ้าว หวัดดี &quot; พี่โบ้ทำเนียน <br>
ผมหันหน้าไปมองมัน หน้ามันเจื่อนๆ งงๆ <br>
&quot;เอาพี่ได้บัตรนั่งมา 3 ใบ เป็ดใบนึง พี่ใบนึง ออ้ยนี่ของอ้อย&quot; พี่โบ้ยื่นบัตรให้มัน มันหันมามองหน้าผม เหมือนขอความเห็นแบบงงๆ ผมพยักหน้าให้มันรับไป <br>
&quot;จะหาอะไรกินก่อนมั๊ย&quot; พี่โบ๊หันมาถาม <br>
&quot;ไม่หล่ะครับ ไม่หิว&quot; ผมตอบด้วยอารมณ์ขุ่นมัว หน้าไอ่อ้อย เหมือนผิดหวัง ที่แทนจะไปกัน 2คน กลับมีใครที่มันไม่สนิทมาอีกคน <br>
&quot;งั้นเราเข้ากันเลยไป&quot; ผมเดินเข้าไปพร้อมมัน พี่โบ้ ดึงมือผม แล้วขยิบตา...................ผมพอจะเข้าใจ ถอยออกมา 2-3ก้าวเพื่อให้พี่โบ๊เดินไปข้างๆมัน ผมมองตามหลังด้วยใจหวิวๆ หรือว่ากรูเป็นส่วนเกิน. <br>
...................................................................... <br>
<br>
<br>
ผู้คนเดินกรูเข้าไปในโดมมากมาย ผมเริ่มถูกเบียดออกห่างจากมันทุกที ทุกที ผมหน้าชา เหมือนโดนทิ้ง แต่จริงๆผมเองเป็นฝ่ายทิ้งมัน ผมชะเง้อหน้ามองหามัน ผู้คนยังคงเบียดเสียดกันเข้ามา แล้วผมก็เจอสายตาคู่นึง มันเองก็กำลังมองหาผม มันยกมือเรียก..........................น้ำตาผมแทบไหล มันยังคงต้องการผมแม้แต่ตอนนั้น ....ขอบใจเมิงว่ะอ้อย.............ขอบใจที่ยังเห็นกรู <br>
ผมตัดสินใจเดินเบียดฝูงคนเข้าไปให้ถึงมัน เบียดเข้าไป จนในที่สุดผมก็ถึงที่มันยืนอยู่ <br>
&quot;แมร่งเดินช้าๆแบบนี้ เดี๋ยวก็หลงกันหรอก ฟายเจงๆ มา&quot; มันยื่นมาจูงมือผมอีกครั้ง ผมอุ่นใจอย่างประหลาดเลยครับตอนนั้น <br>
<br>
พี่โบ้เป็นคนเดินหาเก้าอี้ เราเจอที่ที่เราได้นั่ง พี่โบ้ขยับเก้าอี้ตัวแรกให้ไอ่อ้อยนั่ง <br>
&quot;ขอบคุณครับ&quot; มันขอบคุณพี่โบ๊เบาๆ พลางเลื่อนเก้าอี้ให้ผมนั่ง ตอนนั้นผมยังไม่ทันคิดทำท่าจะนั่ง แต่พี่โบ๊ดึงมือไว้บอกว่า <br>
&quot;นี่เก้าอี้แกอยู่ตัวนี้ &quot; แล้วแกก็นั่งที่ที่ผมถูกร้องขอให้นั่ง <br>
ผมโกรธมากครับตอนนั้น แต่ก็นึกขึ้นได้ว่า เราอยากให้เค้ารู้จักกันไม่ใช่เหรอ เราเป็นคนทำเรื่องนี้เองไม่ใช่เหรอ แล้วจะไปโกรธใคร <br>
มันหันมามองผม แล้วหันไปมองพี่โบ๊ เหมือนไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่โบ๊กับผมทำ <br>
.................ผมปล่อยให้การแสดงผ่านไป (ต้องขอโทษสาวก af3 ด้วยนะครับ หากคำพูดบางคำพูดต่อนี้จะไปลบหลู่แฟนคลับเข้า) โดยที่ไม่ได้สนใจเลย แต่รู้สึกว่า เรามานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ เสียงของนักร้องแต่ละคนที่ร้องออกมาไม่ได้ทำให้ผมตื่นจากภวังส์มาสนใจสิ่งที่อยู่บนเวทีเลยสักคน ผมยังคงต้องทนกับเสียงกรี๊ด 8 หลอดของพี่โบ๊ และเหล่าสาวกข้างหลัง ลำพังเรื่องของไอ่อ้อยก็แทบจะทำให้หัวระเบิดแล้ว ยังต้องโดนคนกรี๊ดกรอกหู ตอนนั้นมันวุ่นวายไปหมดทั้งในใจ และรอบข้าง... <br>
............ผมเหลือบหางตาไปมองมัน นึกสงสารจับใจ ดูมันอึดอัด และไม่มีความสุขเอาเลย พี่โบ๊ก็นะ เอาแต่กรี๊ดๆนักร้องไม่สนใจไอ่อ้อยเลย ผมหันสายตากลับทันทีเมื่อเห็นว่ามันหันมามอง........................ <br>
<br>
<br>
สนธิสัญญาสารภาพที่ผมเตรียมไว้ถูกใส่ไว้ในกระเป๋าสะพายมันตอนที่อยู่ในรถก่อนเข้าโดม ผมไม่รู้หรอกว่ามันจะได้อ่านเมื่อไหร่ แต่หวังไว้ว่าถ้ามันได้อ่านมันจะเข้าใจทุกอย่างที่ผมทำ................................................. <br>
ผมเงยหน้าขึ้นมองว่านักร้องที่ร้องเพลงสัญญาเมื่อสายัญเป็นใคร เพราะรู้สึกว่าจะร้องดีกว่าทุกคนที่ผ่านมา ผมหันไปมองมัน มันก็ชะเง้อดูอยู่เหมือนกัน ค่อยยังชั่ว <br>
ตุ้ย มั้งชื่อตุ้ยน่ะครับที่ร้อง ผมว่าเค้าร้องเพราะที่สุดนะ น่าจะชนะ เมื่อตุ้ยร้องจบทุกอย่างก็กลับมาเหมือนเดิม <br>
อยู่ดีๆ มันก็ลุกพรวดขึ้นมา <br>
&quot;โทดครับ&quot; มันขอทางพี่โบ้ <br>
&quot;กรูจะกลับแล้ว ง่วงนอน&quot; แล้วมันก็เดินไปเลย ผมหันไปมองหน้าพี่โบ้ แล้วรีบลุกตามออกไป <br>
&quot;เดี๋ยวสิวะ มันยังไม่จบเลย ใกล้แล้ว&quot; ผมเดินตามหลังมันไป แมร่งเดินเร็วโคตร <br>
&quot;กรูเบื่อ แมร่งเซ็ง เมิงจะดูก็ดูไป กรูเรียกแท๊กซี่กลับเอง ไปเถอะ&quot; ผมยังคงตั้งหน้าตั้งตาเดิน <br>
&quot;โอเค กลับก็กลับ แต่เดี๋ยวกรูไปบอกพี่โบ้ก่อน ผมหันหลังไปมองหาพี่โบ้ เห็นเดินตามมาไวๆ <br>
&quot;พี่เรากลับก่อนนะ&quot; ผมบอก <br>
&quot;เดี๋ยวสิ ไปหาไรกินก่อน พี่เลี้ยงเอง ไปที่ร้าน...นะ&quot; <br>
&quot;อ่ะ เป็ดขับรถเป็ดไปนะ ไปก่อนเลย เดี๋ยวอ้อยมากับพี่ก็ได้นะ&quot; พี่โบ้จัดการเสร็จสรรพ โดยที่ผมยัง งงๆ อยู่ มันมองหน้าผมอีกแล้ว ผมพยักหน้า บอกให้ไปกับเค้าเถอะ แล้วผมก็เดินออกมา <br>
..................... <br>
.......................... <br>
..&quot;.........เดี๋ยวโว้ย กรูไปด้วย............. แมร่งทิ้งกรูสาด เดี๋ยวป๊าดดดเหนี่ยวเลย&quot; มันทำท่ายกศอก ผมแปลกใจ <br>
&quot;อ้าว ไมไม่ไปกับเค้าอ่ะ&quot; ผมถาม <br>
&quot;กรูไม่กล้าว่ะ ท่าทางไม่ใช่ผู้ชาย เมิงนี่จะให้กรูไปกับเค้าได้ไง ไว้ใจได้รึป่าวไม่รู้ กรูยิ่งหล่อๆอยู่&quot; มันยิ้มเหมือนเด็กได้ของเล่น <br>
.................................................... <br>
<br>
<br>
&quot;เมิงว่าพี่โบ้เป็นไงมั่ง&quot; ผมลองแย๊บๆถามดู <br>
&quot;เป็นยังไง กรูจะไปรู้เหรอ กรูไม่สนิทกับเค้าเหมือนเมิงนิ&quot; <br>
&quot;อ้าว...เมิงไม่ได้อยากได้เค้าเป็นเมียแทนกรูเหรอ&quot; ผมแหย่ <br>
&quot;บร้าสาดดด เค้าเป็นผู้ชายนะโว้ย กรูจะไปเอาทำเมียได้ไง&quot; <br>
&quot;อ้าว ไอ่เอี๊ย กรูก็ผู้ชายนะเฟ้ย ไมเมิงยังอยากให้กรูเป็นเมียเมิงเลยอ่ะ&quot; ผมสงสัย มองตัวเองกรูไม่ใช่ผู้ชายตรงไหนหว่า <br>
&quot;มันไม่เหมือนกานนน กรูบอกไม่ถูกหรอก ของงี้เมิงต้องลองเอง&quot; <br>
&quot;เอ้ย อย่ามาทะลึ่ง เอามือเมิงออกไป กรูขับรถอยู่ เดี๋ยวได้ตายห่ากันทั้งคู่หรอก&quot; มันค่อยๆเอามืออกไปจากขาอ่อนผม <br>
&quot;นี่เมิงว่า ถ้ากรูสมัคร AF มั่ง เค้าจะเอากรูไม่วะ ถึงกรูไม่หล่อเท่าพวกนั้นนะเว้ย แต่เสียงกรูดี.................จากบางช่องมาเจ้าลื้มสั่นย่าข่องเร้าเมือส่ายานนน&quot; <br>
&quot;พอเหอะเมิง ร้องให้ตรงวรรณยุกต์ก่อนนะ แล้วค่อยคิดจะไปสมัคร กรูว่าอยู่แบบนี้น่ะดีแล้ว&quot; <br>
มันหัวเราะ พลางหยิบกระเป๋าสะพานจะเปิดออก <br>
&quot;จะทำอะไร&quot; ผมตวาดลั่นกลัวมันเจอสนธิสัญญา มันสะดุ้ง <br>
&quot;กรูจะเอาทิชชู ทำไมต้องตวาดกรูด้วยว่ะ ไอ่เอี๊ย .....ตกใจหมดกรู&quot; <br>
&quot;เอานี้ไป&quot; ผมดึงทิชชูที่รถให้มันไป <br>
.............................................................. <br>
รถจอดเลียบถนน ผมเห็นพี่โบ้ยื่นคุยโทรศัพย์อยู่ที่รถแก............คิดในใจ ไม่อยากลงจากรถเลย อยู่ในรถก็มีความสุขดีอยู่แล้ว........แต่ก็ต้องลง <br>
<br>
&quot;สั่งเต็มที่เลยนะ พี่เลี้ยง &quot; พี่โบ้ใจใหญ่ขึ้นมาทันที <br>
&quot;อ้อย อยากกินอะไร สั่งเลยนะ&quot; พี่โบ้ส่งตาหวานให้อ้อย...อ้อยมันก็ยิ้มๆ คงอารมณ์ดีขึ้นแล้วมั้ง ผมนั่งมอง เท้ากระดิก <br>
&quot;กินหอยลายผัดฉ่ามั๊ยร้านนี้อร่อย&quot; พี่โบ้ยังคงค่อยๆตะล่อม <br>
&quot;ไม่หรอกครับผมแพ้หอย &quot; อืม ไอ่อ้อย เข้าทางพี่เค้ามั๊ยหล่ะเมิง <br>
&quot;อูยย จริงเหรอ เหมือนพี่เลย แพ้หอยเหมือนกัน กินแล้วคันคอ ดูสิๆ&quot; พลางถลกคอเสื้อ ไอ่อ้อยหัวเราะ ผมนั่งมองไม่พูดอะไร <br>
&quot;แกจะสั่งอะไรกินเต็มที่เลยนะเป็ด ถือว่าชั้นเลี้ยง&quot; พี่โบ้ ส่งซิกส์ <br>
&quot;ไอ่เป็ดมันไม่กินอะไรหรอกพี่ มันกลัวอ้วน พุงออกมาหน่อยนึง มันก็แทบบร้าแล้ว 555&quot; อืม หัวเราะกันใหญ่เห็นกรูเป็นตัวตลก <br>
&quot;อ้อย นี่ตลกนะ พี่ชอบคนตลก&quot; อืม แหวะ ชอบคนตลกแล้วไม ไม่ไปเอาตลกหล่ะ ผมคิดในใจ <br>
&quot;ไม่ตลกหรอกพี่ เป็นงี้มาแต่เด็ก&quot; ตลกแ**กอะดิเมิง ถุยยย <br>
&quot;อืมมม แล้วหล่ออย่างงี้มีแฟนยัง&quot; พี่โบ้ถามเข้าประเด็น <br>
ผมนั่งลุ้น..........ว่ามันจะพูดอะไร <br>
&quot;ยังหรอกพี่ หน้าตา นิสัยห่วยๆแบบนี้ใครจะมาเอาผม&quot; พูดเสร็จมันหันมายักคิ้วให้ผม <br>
&quot; โกหก สิ....พี่ว่าอย่างงี้ขี้คร้านสาวๆหลงคารมตึม&quot; ใครจะเอามัน...โรคจิตแบบนี้ ผมคิด <br>
&quot;หลงทางเสียเวลา หลงรัชดากลับบ้านไม่ถูก&quot; อ้าวเฮ..............หัวเราะแมร่งกันอยู่ 2 คน <br>
ผมอยากตะโกนออกไปว่า <br>
&quot; กรูนั่งอยู่กับพวกเมิงอีกคนนะเว้ยยย กรูอยู่นี่&quot; <br>

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่