มุมชวนคุย

Part27 <br>
เอ่อ ขอพูดอะไรอย่างได้มั๊ยครับ ผมอยากบอกว่า.......... <br>
<br>
..........ผมชอบการ์ตูนที่คุณ Berserk Rabbit วาดมากครับ เกือบเผลอกดโทรศัพท์โทรหาพระอ้อยซะแล้ว ลืมไปเลยว่าโทรศัพท์ท่านนอนอยู่ข้างโทรศัพท์ผมนี่เอง อยากให้ท่านเห็นจัง(เรียกแบบนี้แล้วมันไม่ค่อยชิน) อย่างน้อยถ้าท่านนั่งอยู่ตรงนี้ด้วยกัน ผมรับรองว่าท่านหัวเราะตกเก้าอี้แน่ ผมขออนุญาติคุณ Berserk Rabbit ขอแอบ เซฟเก็บไปอ่านที่ดูไบด้วยได้ป่าวอ่ะ อิๆ หวังว่าคงไม่ละเมิดลิขสิทธิ์นะ.....................................ชอบจริงๆให้ตายเหอะ ตลกโคตรรรร 555 (ขอบคุณที่ทำให้ผมหัวเราะได้อีกที วันนี้ทั้งวัน ปากยังไม่ยกขึ้นจากแรงดึงดูดโลกเลย ครั้งแรกของวันจริงๆ) <br>
&quot;......................................&quot; ผมยังคงรอคำตอบเรื่องที่ขอเอาบันทึกมันมาแฉ <br>
&quot;ว่าไงเมิง&quot; ผมยังคงรอคำตอบ <br>
&quot;เผี๊ยะ&quot; มันฟาดฝ่ามือมาที่หน้าผม ผมสะดุ้งโหยง <br>
&quot;โอ้ยย อะไรของเมิงสาดดด&quot; ผมเอายกมือกำหมัดกะสวนเต็มที่ <br>
&quot;เฮ้ยๆๆ ยุงๆ นี่ๆ ดู ยุงตัวเท่าแม่ไก่เลย&quot; ผมแบมือให้ดู ผมก้มหน้าไปดูใกล้ๆ เพราะถ้าตาไม่ฝาดผมว่าผมมองไม่เห็นอะไร เมื่อไม่เห็นผมก็ก้มลงไปใก้อีก ใกล้อีก <br>
&quot;ป๊าดดด&quot; <br>
&quot;แหวะ ถุยๆ ๆ.....ไอ่สาดจังไ**&quot; มันเอามือมาป้ายที่ปากผม <br>
&quot;อ้าวนึกว่าจะกิน&quot; ผมถุยน้ำลายไปหลายรอบ มือก็ลูบที่แก้ม <br>
&quot;ถ้าหน้ากรูเป็นสิวเพราะมือซกมกเมิงนะ กรูเอาเมิงตายสาดด&quot; ผมบ่นพึมพำ <br>
......................................................................... <br>
&quot;เมิงว่าจะเอาสมุดกรูให้ใครอ่านเหรอ&quot; มันขยับมาใกล้อีก <br>
&quot;ไม่รู้ สาดด กรูขี้เกียจพูดหลายรอบ กวนทีนกรูได้ทุกวัน แมร่ง&quot; ผมยังคงกรุ่นๆเพราะโกรธที่โดนจับยุงยัดปาก <br>
&quot;เมิงแค้นกรูเรื่องอะไรป่าวถึงแกล้งตบหน้ากรูเนี๊ยะ&quot; ยังไม่หายครับ โกรธ หน้าแดงคิดไปถึงว่ามันแอบอาฆาตอะไรรึปล่าว <br>
&quot;ปล่าว ยุงจริงๆ&quot; มัน ยังเสียงแข็ง <br>
ผมนั่งแกว่งขา สายตาทอดยาวออกไป ทำไมไม่มีบ้านแบบนี้มั่งนะ ที่นี่ไม่มีอะไรเลยนะ ทีวี ตู้เย็น เครื่องทำน้ำอุ่น เกมส์เพล หรือแม้แต่วิทยุ แต่ทำไมมันสบายยังงี้ ลมเย็นๆ บรรยากาศยามโพล้เพล้ ไม่มีเสียงรถยนต์ ไม่มีกลิ่นควัน ไม่มีฝุ่น.................ไม่มีอะไรรบกวนเราเลย มีแต่ผม............กับมัน <br>
<br>
&quot;เอาไปดิ โลกจะได้รู้ว่ากรูรักเมิงมากขนาดไหน&quot; <br>
...............ผมหันขวับ <br>
&quot;เอาอะไร&quot; ผมลืมไปสนิท <br>
&quot;ก็สมุดกรูไง เอาไปดิ ให้เค้าอ่าน พิมพ์ดีๆแล้วกัน อะไรที่เอี๊ยๆก็ไม่ต้องพิมพ์ลงไป ไอ่ที่ดีๆก็ตามสบาย&quot; มันผิวปากอย่างสบายอารมณ์ <br>
&quot;เมิงไม่อายเหรอ&quot; ที่ถามเพราะว่า กรูอายยยยแหะๆ <br>
&quot;อายทำไม รักใครสักคนไม่เห็นต้องอายใคร กรูไม่ได้ ไปข่มขืนใคร ไปติดยา หรือไม่ได้ จะมาโชว์ว่ากรูมีแฟนมากี่คนๆ ไปทำชั่วมาแล้วมาเขียนให้คนอื่นอ่านนิ&quot; มันว่ากระทบใครว่ะ ผมหันซ้ายหันขวา <br>
&quot;อืมๆ&quot; ผมพยักหน้าเห็นด้วยๆ <br>
<br>
&quot;เมิงรักรูแบบไหน&quot; ผมถาม <br>
&quot;แบบไหน ไม่รู้ดิ ไม่ได้ออกแบบไว้&quot; อะไรของมันว่ะผมงงๆ <br>
&quot;ว่าแต่เมิงหล่ะ รักกรูแบบไหน&quot; มันย้อนถาม <br>
&quot;ไม่รู้สิ รักแบบเพื่อนรักมั้ง.....พอมั๊ย&quot; ผมยิ้มแหยะๆ <br>
&quot;ถ้ากรูบอกไม่พอ เมิงจะพิเศษใสไข่ให้กรูเหรอ สาดดด...แค่ไหนก็แค่นั้นแหละวะมาถึงตอนนี้แล้ว กรูไม่หวังอะไรมากกมายอีกแล้วว่ะ&quot;.............โห ไมปลงเร็วจังวะ <br>
&quot; นั่นอะไรอ่ะ&quot; ผมหันไปถามมันด้วยความสงสัย <br>
<br>
&quot;ควายยยยยยยย&quot; มันลากเสียงยาววววว ผมหันไปมอง นึกว่ามันด่าผม <br>
&quot;ควายป๊ะเมิงสิ กรูควายเมิงก็เห็ดแหละว่ะ&quot; ผมว่า <br>
&quot;เห็ดบ้านป๊ะเมิงสิไปงอกบนหลังควาย 555เค้าเรียกเห็บโว้ย.....ไอ่บ้านนอกกกก&quot; มันลากเสียงยาววว เออ ไอ่ในเมืองงงง <br>
&quot;ควายจริงๆนะเมิง....ไม่เชื่อไป ไปดูกับกรู&quot;มันลากมือผมลงนอกชาน เดินลัดเลาะไปตามชายคลอง โห ถ้ามากับสาวนะ รับรองโรแมนติกโคตรรร แต่มากับไอ่อ้อย มันโรแมนติกไม่ออก <br>
ควายตัวเขื่องถูกผูกไว้กับต้น...............(นึกไม่ออกแหะๆ)............นึกไม่ออกอ่ะครับว่าเค้าเรียกต้นอะไร ว่าจะบรรยายให้เห็นภาพซะหน่อย....อ๋อ ต้นจามจุรี (ไม่แน่ใจ) <br>
&quot;เนี๊ยะ เค้าเรียกว่าควายยยยยย&quot; มันย้ำ <br>
&quot;เออ กรูรู้แล้วเมิงไม่ต้องย้ำ&quot; <br>
........................................................................... <br>
&quot;พรุ่งนี้พี่เต้ยมาด้วยนะ&quot; ผมนั่งลงที่โคนจามจุรี <br>
&quot;เหรอ แกรู้ได้ไง&quot; <br>
&quot;กรูโทรไปบอกเองแหละ&quot; <br>
&quot;ใครอีก&quot;มันถาม <br>
&quot;ก็มีแม่กรู นุ่น แล้วก็........&quot; ผมทำท่านับนิ้ว ดูเหมือนเยอะ <br>
&quot;แค่นี้แหละ&quot; ผมยิ้ม <br>
&quot;เออ ดีแล้วหล่ะ กรูไม่อยากให้มันเอิกเกริก&quot; ผมเข้าใจมัน มันเป็นคนสันโดษ หรือมองอีกแง่นึง มันเข้ากับคนได้ไม่ได้เรื่องเอามากๆ <br>
.......................................................................... <br>
<br>
ทำไมผมคันหัวยิกๆ คงจะเล่นน้ำคลองแล้วไม่ได้สระผม <br>
&quot;ชี่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ&quot; อืมไม่แปลกใจทำไมถึงคันหัว แมร่งแม่ควายเล่นเยี่ยวลงในคลองอ่างไม่อายชายหนุ่มอย่างเรา 2คน <br>
&quot;คันหัวเหรอ&quot; เจือกเห็นอีก <br>
&quot;อืม ไม่ได้เอายาสระผมมาด้วย&quot; ผมว่า <br>
&quot;กรูว่าถ้าเมิงเอาเครื่องสำอาง เมิงมาหมด มีหวังกรูต้องไปนอนใต้ถุน&quot; โห เว่อร์ไปเมิงของกรูไม่เยอะขนาดเอาไปถมที่ได้ซะหน่อย <br>
&quot;ไหนดูสิ&quot; มันนั่งยองๆใกล้ผม เอามือขยำหัวผม <br>
&quot;เมิงรู้ป่าวกรูทำอะไรหัวเมิงอยู่&quot; มันถาม <br>
&quot;เล่นหัวกรูอยู่ไงสาดดด&quot; ผมตอบ <br>
&quot;บ้านกรูเค้าเรียก ผีขยำหัว&quot; แล้วมันก็หัวเราะ ตอนแรกทำหน้างงๆ หัวเราะทำไม สักพักถึงเข้าใจ <br>
&quot;ไอ่บร้า&quot; มันยังคงเกาหัวให้ผม อืมม ชอบแฮะ เคลิ้มเลยผม ตาเยิ้ม <br>
&quot;ฟอดดดด&quot; มันก้มลงมาดมหัวผม <br>
&quot;เป็นไง เหม็นป่าว กรูว่ากลิ่นเหมือนโคลน&quot; ผมว่า <br>
&quot;ยังว่ะ ต้องรออีก 2-3 ถึงจะกินได้&quot; มันล้อ <br>
&quot;สาดดด หัวกรูไม่ใช่ไหปลาร้า&quot; ผมลุกขึ้นพรวดดดด....หน้ามืดวูบ <br>
&quot;กลับเหอะ เย็นแล้ว กรูหิวข้าวว่ะ....อยากกินข้าวไข่เจียวสูตรเด็กวัด&quot; ผมปัดก้น 2-3ที ก่อนเดินไปลูบหัวควาย ตีสนิท แต่มันไม่เล่นด้วยก้มหัวทำท่าจะขวิด <br>
&quot;เฮ้ย&quot; ผมร้องตกใจ กระโดดออกมา เสียฟอร์มโคตรๆ <br>
&quot;แมร่งควายเจงๆ&quot; ผมเดินบ่นกลับบ้าน.............ใจนึกอายไอ่อ้อย <br>
<br>
ท้องฟ้ายามเย็นของอยุธยาทำไมมันแตกต่างจากที่บ้านผมจัง ถึงมันจะช้ำเลือดช้ำหนอง คลึ้มเมฆคล้ำฝนแต่ มันก็ดูอุ่นๆ(อธิบายความรู้ไม่ถูก) <br>
ผมถอดรองเท้าแตะที่ซื้อมาจากจตุจักรออก ยังนึกสงสัย ไม่รู้ว่าตั้งแต่มันเคยเกิดเป็นรองเท้ามาได้เดินเหยียบบนหญ้านุ่มๆแบบนี้มาก่อนรึปล่าว แต่เสียใจ วันนี้อด ขอให้ทีนกรูได้ย่ำบนหญ้านุ่มก่อน ส่วนแก ไอ่ร้องเท้า อยู่ในกระเป๋ากางเกงหลังไปก่อนนะ ค่อนสำผัสวันหลัง <br>
&quot;เฮ่ย&quot; มันวิ่งมาแตะหลังผม <br>
&quot;พรุ่งนี้เมิงต้องทำอะไรมั่ง&quot; ผมถามเรื่องงานบวช <br>
&quot;เดี๋ยวเมิงก็เห็นเองแหละ บวชเสร็จกรูกับเมิงคงต้อง....................&quot; มันหายใจแรง <br>
&quot;เปลี่ยนไป&quot; ผมบอก นี่คือเหตุผลที่ทำให้ผมคิดว่าผมเสียมันไปแล้วในฐานะเพื่อน <br>
&quot;เปลี่ยนไปยังไง กรูไม่เข้าใจ&quot; ผมทำหน้า งง <br>
&quot;ไม่รุ กรูคิดมากไปเองมั้ง&quot; <br>
บางทีผมก็ไม่อาจล่วงรู้ หรือคาดเดาได้เลยว่ามันคิดอะไรของมันอยู่ บางครั้งมันดูร่าเริงเหมือนคนบ้า บางครั้งมันก็ดูหงอยๆ พอผมไปคุยดีๆ กะจะปลอบใจมัน มันก็ทำบร้าๆ กวนส้นให้ผมไม่เป็นอันต้องพูดดี ให้ผมคิดเอาเองตอนนี้นะ ผมว่ามันคงไม่อยากให้ผมคิดมากเรื่องมันก็ได้ ไม่รู้สิ <br>
&quot;ไม่รู้เหมือนกันกรูไม่ได้ออกแบบไว้&quot; อืมมม ผมเองแหละที่ออกแบบมันเอง เฮ้ออออ <br>
<br>
&quot; อ้อย อ้อย&quot; เสียงมอไซค์มาจอดหน้าบ้าน แล้วเสียงลุงก็ดังขึ้น <br>
&quot;เฮ้ยไอ่เป็ด เมิงไปเอาของที่น้ากรูหน่อยดิ&quot; <br>
&quot;ผมทิ้งมีดหั่นหมู วิ่งไปหน้าบ้าน&quot; โอ้โห อะไรเนี๊ยะ <br>
&quot;ฝากของให้อ้อยด้วยลูก มียากันยุงข้างล่างนะ&quot; น้าไอ่อ้อยยื่นถุงก๊อบแก๊บใส่ของมาให้ผม ผมรับมาแล้วรีบวิ่งไปหั่นหมูต่อ <br>
&quot;เมิงหั่นบางๆสิวะ หั่นชิ้นหนาเท่าฝาบ้าน 2อาทิตย์ถึงจะย่อยหมด&quot; <br>
&quot;ก็กรูไม่เคยเข้าครัวนิไอ่สาด แม่กรูก็มีน้องกรูก็มี กรูแ**กเป็นอย่างเดียว&quot; ผมว่า <br>
&quot;เออ กรูมันไม่มีใคร กรูถึงต้องทำให้เมิงแ**ก&quot; แป่ววววไม่ได้ตั้งใจอ่ะ <br>
&quot;อ่ะ เสร็จแล้ว กรูไปรอข้างนอกนะ อยู่ในนี้เกะกะเมิงปล่าวๆ&quot; ผมขอตัวมานั่งโทรศัพท์หาแม่ข้างนอก ปล่อยให้มันสาละวลเป็นพ่อครัวหัวป่าก์ต่อไปคนเดียว <br>
......................................................................... <br>
&quot;เป็นไงมั่งลูก&quot; แม่ถาม <br>
&quot;หนุกแม่ วันนี้หนูเล่นน้ำคลองกับเด็กด้วย คันหัวไปหมดแล้ว&quot; ผมเล่าให้แม่ฟังอย่างสนุกสนาน <br>
&quot;ระวังปลิงนะลูก&quot; แล้วแม่ก็หัวเราะ <br>
&quot;ไม่มีหรอกแม่ แม่เราน่าจะซื้อที่แถวนี้นะ ถ้าหนูทำงานเก็บเงินเยอะๆ หนูจะซื้อที่ที่นี่เอามั๊ย&quot; ผมอยากได้จริงๆ <br>
&quot;เอาสิลูก แม่ก็เบื่อ กรุงเทพแล้ว ว่าแต่กินข้าวกันยังไง&quot;แม่เป็นห่วง <br>
&quot;อ๋อ ไม่ต้องห่วงแม่ ผมมีพ่อครัวส่วนตัว&quot; แม่หัวเราะบอกว่าถ้าไอ่อ้อยทำให้ผมท้องเสีย แม่จะตีให้ <br>
&quot;แม่อยากคุยกับลูกอ้อยนะ ตามให้แม่หน่อย&quot; <br>
&quot;โห แม่คุยกับหนูแป๊บเดียวเอง&quot; <br>
&quot;นานะ ไปเหอะลูก&quot; <br>
ผมจำใจต้องเอาโทรศัพท์ไปยื่นให้ไอ่อ้อย <br>
<br>
เพื่อนๆครับ ม้วนเสื่อกลับบ้านกันก่อนเถอะนะครับ อย่าลืมเอาขยะไปทิ้งด้วยนะ <br>
พอดีแม่โทรตามไปกินข้าวแล้วอ่ะ นั่งเล่นหลาย ช.มเกิน <br>
เดี๋ยวพรุ่งนี้มาโพสแต่เช้าเลยครับ ถ้าเนทที่บ้านดีแล้ว <br>
แต่คืนนี้ถ้าเนทใช้ได้ก็จะแวะมาโพสต่อนะครับ <br>
Part28 <br>
&quot;เมิงอาบน้ำมั๊ย&quot; มันถาม <br>
&quot;อาบดิ&quot;ผมว่า <br>
&quot;ปะ อาบพร้อมกัน&quot; มันชวน ในขณะกำลังเปลี่ยนผ้าขาวม้า <br>
&quot;ตามบาย กรูอาบทีหลังดีกว่า&quot;ผมไม่กล้าอาบพร้อมมัน <br>
&quot;เมิงแน่ใจนะว่ากล้าอาบ&quot; มันหันมามองตาผม ทำสายคามีเลศนัย <br>
&quot;กล้าดิ ทำไมจะไม่กล้า&quot; ผมยืนกรานเสียงแข็ง <br>
&quot;แน่นะ ...........กรูเตือนเมิงแล้วนะ&quot; อะไรของเมิงวะ ผมหวั่นๆใจ <br>
<br>
&quot;เมิงแน่ใจนะไอ่เป็ด ว่าจะกล้าอาบน้ำ ข้างนอกนั่นคนเดียวดึกๆแบบนี้&quot; มันทำเสียงเหมือนรายการชั่วโมงพิศวง <br>
.......................................................................... <br>
&quot; ไอ่อ้อย &quot; ผมตวาดลั่น ก่อนเดินไปเบิ๊ดกะโหลกมัน 1ที <br>
&quot;มองอะไรเมิง เดี๋ยวกรูก็ใส่ ชุดนอนอาบน้ำเลยแมร่ง&quot; ยอมรับว่าเมื่อก่อนกับเพื่อนคนอื่นๆ แค่ถอดเสื้อต่อหน้าไม่เคยอาย ตอนอยู่มหาลัย ยังเคยเล่นไพ่แก้ผ้าด้วยซ้ำ(แพ้คนแรกเลย...เพราะเล่นไม่ถนัด แต่หลังจากนั้น กินเรียบ เป็นคนหัวไว คริๆ) <br>
แต่กับไอ่อ้อยนี่มันยังไม่รู้ แค่ใส่เสื้อเชิ๊ตยังไม่กล้าปลดกระดุมเม็ดบนเลย <br>
&quot;เมิงจะอายกรูทะเอี๊ยอะไร ของกรูกับของเมิงก็หน้าตาเหมือนๆกันแหละ แมร่ง&quot; แล้วมันก็เงียบไป............ <br>
&quot;ว่าแต่ขอดูหน่อยดิว่า หน้าตาจะเหมือนกันขนาดไหน ไม่แน่เราอาจเป็นพี่น้องที่พลัดพรากกันก็ได้&quot; มันทำตากลุ้มกริ้ม พลางมองมาที่น้องชายผม ผมมองตามสายตามัน <br>
&quot;ไอ่อ้อย ยากส์!!!!!!!!!!!&quot; ผมกระโดดถีบมันทั้งผ้าขาวม้า แต่มันกระโดดออกตัวไปอย่างรวดเร็ว ผมวิ่งไล่เตะตามหลังมัน พื้นบ้านทั้งตึงๆ <br>
&quot;เมิงตายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย&quot; <br>
....................................................................... <br>
ผมวิ่งตามันมากระชั้นชิด แต่ต้องหยุดกระทันหัน ข้างนอกมืดแล้ว ที่สำคัญมืดมากด้วยดีนะที่ผมเบรคทัน ไม่งั้นมีหวังหัวทิ่ม <br>
&quot;มืดหว่ะ เดี๋ยวกรูไปเอาเทียนมาให้&quot; มันเดินหันหลังจะเข้าบ้าน <br>
&quot;ป๊าบ&quot; เข้าให้ ผมเตะก้นมันไปทีนึง มันหันมองมองตาเขียว ก่อนจะทำมือเดียวเจอกรู <br>
&quot;หนาวว่ะ &quot; ผมบ่นกับตัวเองพลางสั่น <br>
เสียงจั๊กจั่นเรไร นกกลางคืนร้องให้ระงม นี่กรูกำลังแสดงหนัง มนต์รักลูกทุ่งอยู่ป่าวว่ะเนี๊ยะ ผมยืนมองอะไรเพลินๆ <br>
&quot;เป็ดดดดดดดดดดดดด&quot;มีเสียงโหยหวนอยู่หลังท้ายทอย ผมหันไปขวับ <br>
สะดุ้งสุดตัว <br>
&quot;เจ้ยยย&quot; ก่อนจะกระโดดออกมา <br>
&quot;ไอ่อ้อย ไอ้บร้า ตกใจหมดกรู&quot; ไอ่อ้อย มันเอาเทียนไขจ่อหน้า หน้ากลัวอยู่แล้ว ยิ่งหน้ากลัวไปอีก <br>
&quot;เดี๋ยวน้ำมันพรายก็ย้อยหรอกเมิง&quot; ผมก้าวขาลงกระไดอย่างระมัดระวังโดยมีมันคอยเอาไฟส่องให้ <br>
&quot;เปลวเทียนให้แสง รามคำแหงให้ทาง&quot; ผมบ่นพึมพำเล่นกับตัวเองเพราะนึกถึงพอดี <br>
&quot;เปลวเทียนให้แสง แต่กรูนี่แหละแสบมือ น้ำตาเทียนหยดใส่มือกรู&quot; ผมหันไปมอง ก่อนหลังกลับเดินไปตามทางต่อ <br>
<br>
<br>
<br>
<br>
ในที่สุดก็คลำทางมาเจอ โอ่งน้ำฝนตั้งเรียงรายตามชายคาบ้าน ไอ่อ้อยเลือกโอ่งที่มีพื้นปูนซีเมนซ์สี่เหลี่ยมยืนได้คนเดียวเป็นที่อาบ โอ่งฬบอื่นคาดว่าจะเป็นโอ่งน้ำดื่มเลยไม่มีที่ยืน <br>
&quot;อ่าว แล้วกรูจะยืนตรงไหน&quot; ผมถามเมื่อเห็นว่ามันจับจองที่ยืนซะแล้ว <br>
&quot;ก็ขึ้นมายืนกับกรูสิ สาดดด&quot; มันกระเถิบให้มายืนที่ปูนกับมัน <br>
&quot;ไม่เอาอ่ะ&quot; ผมส่ายหัวยิกๆ <br>
&quot;เมิงอย่าท่ามากได้มั๊ยสาด แมร่ง เดี๋ยวก็โดนงูกัดตายหรอก เล่นตัวอย่างกะผู้หญิง เหรอเมิงเป็นกะเทย&quot; โห มันหยามกันอย่างงี้ผมยอมไม่ได้ครับท่าน หาว่าผมเป็นกะเทย แฟนเก่าผมก็พูดอย่างงี้ หลังจากนั้น ผมก็พิสูจน์ให้เธอเห็นว่า กรูเป็นผู้ชายเว้ย ว้าฮ่าๆๆๆ <br>
&quot;เออ ขยับไป&quot; มันขยับที่ให้ผมยืนอีกนิด พลางก้มลงเปิกฝาโอ่ง มันก้มหน้าลงไปในโอ่ง <br>
&quot;เป็ดดดดดดดดด&quot; เสียงสะท้อนออกมาจากโอ่ง ดังก้อง มันเงยหน้าขึ้น <br>
&quot;เมิงเล่นดูสิ&quot; ผมทำหน้างง อะไรของมัน แต่ก็ก้มหน้าลงไปในโอ่ง <br>
&quot;เรียกรูทำเอี๊ยอารายยยยยยยยยย&quot; ผมว่า อิๆ ขำตัวเอง ทำไปได้ <br>
&quot;กรูรักเมิงงงงงงงงจังงงงงงงงงงงงง&quot; ผมหันไปมองหน้า ยังไม่ชินกับอะไรแบบนี้ซะที <br>
&quot;อ่าว บอกดิ&quot; มันใช้ให้ผมบอก <br>
&quot;เดี๋ยวเมิงพูดเสร็จกรูปิดฝาโอ่งเลย ไม่ให้มันออกไป ไม่มีใครได้ยินหรอก&quot; <br>
......................................................................... <br>
อย่างที่บอกว่าผมรู้สึกดีกับมัน รู้สึกว่ามีความสุขที่อยู่กับมัน ปลอดภัย อบอุ่น ขำบ้าง แต่ถามว่า กับแฟนเก่าหล่ะ ผมว่าความรู้สึกที่ผมมีต่อแฟนเก่ามันไม่เหมือนกับที่รู้สึกกับไอ่อ้อยน่ะ กับแฟนเก่า ผมอยากปกป้องเธอ อยากทำให้เธอมีความสุข อยากดูแลเธอ อยากที่จะเป็นผู้ให้ แล้วก็รู้สึกว่าเธอเป็นส่วนที่เติมเต็มในชีวิต แต่กับไอ่อ้อย ผมกลับรู้สึกว่าผมต้องการมัน ผมต้องให้มันอยู่ใกล้ก็พอ ดูแลบ้าง ห่วงใยกันบ้างไม่ต้องมาก ผมมีความสุขที่อยู่กับมัน รู้สึกเหมือนไม่ใช่หน้าที่ที่ต้องทำให้มันมีความสุข แต่ที่ทำออกไปมันทำมาจากความจริงใจล้วนๆไม่ได้ฝืนจะเป็นผู้ชายที่ดีแบบที่ทำกับแฟนเก่า กับไอ่อ้อยถึงมันจะไม่ใช่ส่วนที่เติมเต็มในชีวิตผม แต่มันก็เป็นเหมือนน้ำปลา สิ่งที่ผมขาดไม่ได้ในชีวิตนั่นเอง <br>
........................................................................... &quot;พูดสิ&quot; มันพยายามข่มเขาโคขืนให้กินหญ้า <br>
&quot;เอ้ยยๆๆๆ เดี๋ยวๆ เมิงไม่ได้บอกกรูว่าจะเล่นแบบนี้นิ&quot; ผมยังคงเฉไฉ(โดนด่าเละแน่คราวนี้กรู) <br>
<br>
&quot;เหอะน่า กรูอยากฟัง นะๆ&quot; มันคะยั้ยคะยอ <br>
&quot;เอ่อ ก็กรูไม่รู้จะบอกยังไงนี่หว่า แมร่ง&quot; มันนิ่งไปพักนึง <br>
ผมก็เงียบ <br>
&quot;งั้นเอางี้ มาเป่ายิ้งฉุบกัน ถ้าเมิงแพ้ แสดงว่าเมิงแพ้ใจกรู เมิงรักกรูแล้ว แค่นี้เมิงไม่ต้องพูดอะไรกรูก็รู้แล้ว(โห เข้าข้างตัวเองอิ๋บอ๋าย) แต่ถ้าเมิงชนะ กรูจะถือว่า กรูเอาชนะใจเมิงไม่ได้ กรูยอมแพ้&quot; ตอนแรกๆ งง ต้องเรียบเรียงคำใหม่ในสมองซะนาน <br>
แล้วผมก็ตัดสินใจเล่นเกมส์ปัญญาอ่อนกับมันอีกครั้ง <br>
....................................................................... <br>
<br>
ผมตัดสินใจรับคำท้าจากข้าศึก เนื่องจากคิดว่าถ้าขืนยังเฉไฉต่อไปมีหวังโดนจับยัดโอ่งแน่ <br>
&quot;เอาดิ กรูสู้ตาย&quot; ผมปั้นมือ กะว่างานนี้เป็นไงเป็นกัน <br>
ผมทำท่าเอาจริงเอาจัง เหยื่อแตกพลั๊กๆ ทั้งที่หนาว หันมองหน้าคู่ต่อสู้ มันยืนกอดอกเหมือนถือไพ่เหนือกว่า งานนี้เป็นไงเป็นกัน สวรรค์เท่านั้นที่จะกำหนด... <br>
&quot;กรูจะออกกรรไกร&quot; อ่าวอ่ะไรของเมิงเนี๊ยะผมงง <br>
&quot;อะไรของเมิงมาบอกกรูทำไม&quot; ผมถาม ในใจนึกว่ามันจะมาไม้ไหน <br>
&quot;กรูบอกว่ากรูจะออกกรรไกร เมิงจะเชื่อกรูรึป่าวตามใจ&quot; <br>
โอ้ยยยยยยยย ตอนนั้นผมเครียดไปเลย เมิงเล่นเกมส์จิตวิทยากับกรูเหรอ ไอ่ hanibal เมิงเล่นอย่างงี้เมิงเอามีดมาจี้คอให้กรูบอกดีกว่า นี่มันไม่ใช่ชะตาสวรรค์แล้วนิหว่า นี่มันเมิงกำหนดเองนี่หว่า ไอ่เลววววววว <br>
สับสนครับตอนนั้นจะเอาไงดี จะเชื่อมันดีรึปล่าว หรือว่ามันจะหลอกเอาอีก ถ้าผมออกฆ้อนไปแล้วมันออกกรรไกรจริงๆ ก็เท่ากับผมทำร้ายความรู้สึกมัน ทั้งที่รู้แล้วว่ามันจะออก กรรไกร <br>
แต่ถ้ามันออกกรรไกรแล้วผมออก กระดาษ ก็เท่ากับยอมรับว่าผมรักมันอะดิ ทั้งที่จริงๆมันอาจไม่ใช่รักแบบที่มันคิดก็ได้ แล้วผมก็ไม่รู้ว่าที่มันพูดว่ารักน่ะ แค่ไหน แบบไหน <br>
จ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก <br>
ในใจต่อสู้กันอย่างรุนแรงระหว่าง ฆ้อนกับกระดาษ เมิงคิดเกมส์เฮงซวยนี่ได้ไงว่ะ นี่มันไม่ใช่เกมส์ธรรมดา....................นี่มันเกมส์ชีวิต T-T <br>

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่