มุมชวนคุย

Part31 <br>
กรูไม่ใช่เกย์....ขออีกกระทู้เดียว.....จริงๆ <br>
&quot;เอ้ย โทดๆ&quot; มันเดินมาดึงผ้าขาวม้าออก แต่ผมจับไว้แน่น อะไรของเมิงเนี๊ยะสาดดดดด พรุ่งนี้จะบวชแล้วนะโว้ย ผมคิดในใจ <br>
&quot;อ้าว เอ้ย ปล่อยสิวะ ปล่อยยยยย&quot; แล้วมันก็ดึงหลุด <br>
&quot;แต่งตัวเสร็จรึยัง ถ้าเสร็จแล้ว ออกมานี่กับกรูหน่อย&quot; ผมหันขวับ ลืมไปเลยว่ามันแก้ผ้าอยู่รึปล่าว <br>
&quot;ไปไหนอีกวะ&quot; ผมหันไป อ่าว นุ่งกุงเกงแล้วเหรอ เฮ้อออ โล่งอก <br>
&quot;ตามมาเหอะน่า&quot; มันว่าพลางเดินไปหยิบถุงก๊อบแก๊บที่น้ามันเอามาให้เมื่อตอนเย็น <br>
&quot;อ้าว คุกเข่าสิ&quot; มันดึงแขนผมให้คุกเข่าต่อหน้าหิ้งพระ และรูปแม่มัน <br>
ผมทำหน้างงๆ เมิงจะสาบานรักกันที่นี่เลยเหรอ คิดเล่นๆขำๆ <br>
&quot;เมิงว่าตามกรูก็แล้วกันนะ&quot; มันบอกก่อนหันไปจุดเทียน จุดธูป แล้วยื่นให้ผม ชุดนึงพร้อมพวงมาลัย <br>
จากนั้นมันก็สวดมนต์ไป ผมสวดได้ก็เลยสวดตามไปเบาๆ <br>
&quot;แม่ ผมมาเยี่ยม&quot; มันเงยหน้าขึ้นมามองรูปถ่ายแม่ <br>
<br>
&quot;และจะมาบอกแม่ว่า พรุ่งนี้ผมจะบวชแล้วนะ จะบวชให้แม่ ...........................&quot; แล้วมันก็เงียบไป <br>
&quot;ผมบอกกับหลวงตาว่าจะบวชให้แม่เท่ากับอายุของแม่&quot; ผมหันไปมองมัน กำลังจะอ้าปากถามว่า อะไรนะ บวชเท่าอายุของแม่คืออะไร แต่ยังไม่ทันพูด <br>
&quot;หลวงตาบอกว่าจะบวชให้เอง พรุ่งนี้พ่อก็จะมาด้วย........................แม่.....แล้วนี่เพื่อนผม เพื่อนคนเดียวที่ผมรักที่สุด&quot; ผมหันไปมองหน้ามันอีกที ไม่แน่ใจว่ามันจะพูดอะไรต่อ <br>
&quot;ผมพามาไหว้แม่นะ มันเป็นเพื่อนคนเดียวที่ผมรัก..... แม่ แต่ว่าอีกไม่กี่วันมันก็จะไปทำงานแล้ว......................................&quot; มันเงียบไป เสียงหายใจดังฟืดฟาด ผมเงียบรอฟังสิ่งที่มันจะพูด <br>
&quot;ผมอยากให้แม่อวยพรเพื่อนของผมด้วย ขอให้มันมีความสุข ตั้งใจทำงาน ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง และเป็นคนที่คนอื่นรักอย่างนี้ตลอดไปนะแม่&quot; ผมก้มหน้าฟังสิ่งที่มันพูด ความรู้สึกไม่เหมือนแม่มันอวยพรเลย แต่เหมือนกับว่า มันอยากจะอวยพรผมมากกว่า...ผมตื้นตันใจบอกไม่ถูก กำมือแน่น.............................. <br>
&quot;ต่อนี้จะเป็นยังไงก็ช่าง แต่ผมจะอยู่ในผ้าเหลืองทำบุญไปให้แม่ อานิสงค์จะไปถึงแม่และคนที่ผมรัก................................................ขอให้แม่หมดห่วงผม ถ้าชาติหน้ามีจริง ผมจะไปเกิดเป็นลุกแม่อีก&quot; <br>
เฮ้ออออออ ผมเศร้าใจยังไงก็ไม่รู้ ทำมันเปลี่ยนอารมณ์เร็วอย่างนี้ ผมตั้งตัวไม่ทันเลย มันกราบ ผมกราบแล้วมันก้ยื่นมือมารับธูปกับพวงมาลัยผมไปปักที่กระธางธูป <br>
<br>
&quot;ง่วงนอนรึยัง&quot; มันหันมาถามผม <br>
ผมพยักหน้าน้อยๆ <br>
&quot;งั้นไปนอนก่อนไป กรูขอนั่งกับแม่กรูแป๊บ เดี๋ยวกรุตามไป <br>
......................................................................... <br>
ผมจัดแจงที่นอนเรียบร้อย โดยไม่ลืมจัดไว้ให้มันข้างๆ หันไปมองหมอนเน่าที่โดนเขวี้ยงไปอยู่มุมห้อง <br>
&quot;เฮ้อ&quot; ผมลุกขึ้นไปหยิบหมอนเน่ามันมาจัดวางไว้พร้อมผ้าห่ม ก่อนปิดไฟ ล้มตัวลงนอน <br>
ตายังคงเบิกโพลง <br>
บวชเท่าอายุแม่ นี่มันนานแค่ไหน แล้วทำไมต้องอวยพรให้ด้วยวะ ผมนอนก่ายหน้าผาก วันนี้ทั้งวันมันต้องการแค่นี้เหรอ แค่ให้ผมมาไหว้แม่เหรอ ไม่ใช่มั้ง ผมว่าหลังจากที่ผม แบ มือเป็นกระดาษออกไป ผมโล่งใจนะ มันก็คงโล่งใจ เหมือนปลงๆ หรือไม่ก็เหมือนแค่อยากได้ยิน หรืออยากรู้แค่นั้นว่าผมคิดยังไง เมื่อได้รู้แล้ว ก้คงจะเดินจากไปอย่างสงบ.............................. <br>
ตาผมเริ่มหนัก ง่วงครับ เหนื่อยทั้งวัน จะหลับๆ <br>
&quot;วี่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!&quot; เสียงยุงทำผมต้องสะดุ้งตื่นจากการดำดิ่งสู่ภวังค์ทุกที ผมปัดป่ายไปทั่ว พอเงียบไปสักพัก เริ่มจะหลับ มันมาอีกแล้ว ชอบมาบินเล่นแถวหูอยู่เรื่อย ไม่เข้าใจจริงๆ ผมต้องสะดุ้งลุกขึ้นมาปัดอีก เป็นอยู่อย่างนี้ จนเกือบไม่ได้นอน ยากันยุงที่จุดไว้ก็เอาไม่อยู่ สงสัยแมร่งดื้อยา <br>
&quot; อ้าว ยังไม่นอนเหรอ&quot; ผมลืมตาขึ้นมอง มันยืนจังก้าอยู่ในความมืด <br>
&quot;ยัง นอนไม่ได้ ยุงเยอะว่ะ ไม่มีมุ้งเหรอ&quot; ผมถาม <br>
&quot;ไม่มีหรอก&quot; มันตอบเสียงเรียบๆ เนือยๆ <br>
&quot;อืม&quot; ผมตอบรับก่อนจะพลิกตัวตะแคงเข้าฝาห้อง <br>
ได้ยินเสียง ก๊อกแก๊กๆ แล้วลมก็พัดผ่านตัว วูบๆ ยุงก็ไม่บินให้ได้ยินเสียงอีกแล้ว <br>
ผมหันไปมอง <br>
&quot;๐เอ้ย ทำอะไร&quot; ผมลุกขึ้นนั่ง เมื่อเห็นภาพ ไอ่อ้อย นั่งเอาเสื้อยืดมันปัดยุงให้ <br>
&quot;นอนไปเหอะน่า&quot; มันผลักผมให้นอนลงไป <br>
&quot;ไม่ต้องหรอก เมิงนอนเหอะ เดี๋ยวกรูก็หลับแล้ว&quot; ผมว่า <br>
&quot;กรูยังไม่ง่วง เมิงนอนไปเหอะ กรูปัดยุงให้&quot; มันยังคงยืนยัน <br>
&quot;บอกว่าไม่ต้องไง&quot; ผมเสียงแข็ง เพราะสงสารมัน มันไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้ <br>
&quot;กรูรับปากแม่เมิงแล้วว่า จะดูแลเมิง ยุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม ให้กรูทำตามที่กรูรับปากเหอะว่ะ&quot; มันว่า <br>
ผมจนใจที่จะไปดื้อด้านกับมัน มันเต็มใจ ผมไม่เคยห้ามสมันได้หากมันเต็มใจจะทำอะไรสักอย่าง ผมล้มตัวลงนอน รู้สึกอุ่นใจดีจัง มันนั่งเท้าคางมองผม อีกมือก็ปัดยุงไป <br>
&quot;บวชเท่าอายุแม่คืออะไรอ้อย&quot; ผมถาม <br>
&quot;ก็บวชพรรษาเท่าอายุแม่&quot; ผมพยักหน้าก่อนจะหลับตาพริ้ม ไม่รู้สึกเสียใจ หรืออยากร้องไห้เลย ไม่รู้เพราะอะไร อาจเป็นเพราะได้บอกสิ่งที่มันอยากฟังออกไปแล้วก็เป็นได้ และมันเองก็คงตระหนักดี แค่อยากได้ยินคำนี้ก็แค่นั้น เพราะว่ามันคงเป็นไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว เราไม่มีทางเป็นมากกว่าเพื่อน เราแต่งงาน มีลูกกันไม่ได้......ที่เราทำได้คือรักกันด้วยความรู้สึก เมื่อในทางปฏิบัติมันจบสิ้นลงตรงคำสารภาพของผมแล้ว สำหรับมันก็คงจะมาถึงทางตัน ไปไหนต่อไม่ได้อีกแล้ว.........................กรูก็คิดเช่นนั้นเหมือนกันว่ะอ้อย <br>
ผมยังคงหลับตา สายลมอ่อนพัดผ่านร่างเบาๆ อืม ไม่มียุงมากวนใจอีกแล้ว ผมหลับได้อย่างสบายใจและอุ่นใจที่สุด............................................................ <br>
<br>
ผมตื่นขึ้นมา เพราะเสียงไก่ขันจากที่ไหนสักแห่งไกลๆ มันไม่คุ้นหูเท่าไหร่ รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว อาจเป็นเพราะพื้นกระดานมันแข็งโป๊ก เลยทำให้เมื่อย หันไปมองข้างๆ ไอ่อ้อยไม่อยู่ หมอน ผ้าห่มทุกอย่างที่จัดไว้ เหมือนเดิมทุกอย่าง .........มันไม่ได้นอน <br>
ผมลุกขึ้นจัดที่นอนก่อนจะเดินออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอก อากาศที่นี่บริสุทธิ์จริงๆครับ ไม่ต้องซื้ออกซิเจนที่ไหนด้วย สบายปอดดีด้วย <br>
ไอ่อ้อยยืนมือไพร่หลังอยู่ ผมเดินไปทัก <br>
&quot;เมื่อคืนไม่ได้นอนเหรอ&quot; ผมถามรู้สึกถึงบางสิ่งระหว่างเรากำลังเปลี่ยนไป <br>
&quot;อืมนอนไม่หลับ&quot; มันตอบ ไม่มองหน้าผม <br>
&quot;จะไปกันกี่โมงหล่ะ&quot; ผมถาม <br>
&quot;ไปอาบน้ำสิ อาบเสร็จก็ไปเลย&quot; มันว่า <br>
&quot;อืมม ไม่อาบแล้วน้ำ ล้างหน้าแปรงฟันพอ หนาวสาดดด เดี๋ยวโทรถามแม่ก่อน ว่าจะมายัง&quot; <br>
ผมตบบ่ามัน 2-3 ที ก่อนเดินไปโทรหาแม่ <br>
แม่มากับรถพี่เต้ย มีนุ่น มีป้าข้างบ้าน แม่บอกว่าพี่เต้ยหาทางมาถูก บอกแค่ชื่อวัดเดี๋ยวแดกถามทางเอา <br>
ผมขับรถพามันกลับวัด เกือบจะ 7โมงมาถึงวัด ระหว่างทางมันเอาแต่นั่งเงียบ ผมก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน รู้สึกเหมือนมันห่างออกไป ทุกที ทุกที.............. <br>
Part32 <br>
จริงๆมันไม่ใช่เรื่องเศร้าอะไรหรอกครับ มันก็เหมือนเพื่อนเราคนนึงมาบอกว่าจะบวชสัก 10-20 ปี อาจแปลกใจบ้างแต่ก็ไม่ได้เศร้าใจอะไรมากกมายครับ ตอนแรกๆมีบ้างแต่หลังก็ไม่มีอะไร <br>
ลองคิดในแง่ขอผมนะครับ..................... <br>
ผมมีเพื่อนคนนึงที่ผมรักมาก เป็นห่วงมาก ห่วงว่า ถ้าผมไม่อยู่ชีวิตมันจะเป็นไง มันไม่มีเพื่อนที่ไหนเลย มีแต่เพื่อนเละเทะ จะพามันไปทางมืดได้ทุกเมื่อ ญาติพี่น้องก็ไม่สนิท เหมือนไม่มีด้วยซ้ำ แล้วผมก็ห่วงสารพัด ห่วงว่ามันจะทำงานอะไร มันจะกลับไปเล่นบอล ไปกินเหล้า เล่นยาอีกมั๊ย ห่วงว่ามันจะหลงผิดหรือปล่าว ห่วงว่าถ้ามันมีปัญหาใครจะอยู่เคียงข้างมัน................ถ้าผมยังห่วงแบบนี้ ผมไม่มีทางไปทำงานได้แน่ครับ........................ <br>
แต่มาวันนึงวันที่ได้รู้ว่ามันจะบวช มันจะมีที่พึ่ง มันจะไม่กลับไปเล่นยา ติดเหล้าติดบอล ไปยกพวกตีกันอีก ถึงจะบวชไม่สึกก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยผมก็หมดห่วง เหมือนโล่งอกที่จะฝากเพื่อนคนนี้ไว้ใต้ร่มกาสาวพัทร....อย่างน้อยชีวิตมันก็ยังคงดำเนินต่อไปตามครรลองคลองธรรมได้ เพราะฉะนั้น ผมไม่อยากให้ใครต้องร้องไห้อ่ะ ครับ น่าจะยินดีกับมันดีกว่านะ <br>
ระหว่างทาง เราขับรถแวะรับน้ามันมาด้วย พอมาถึงวัด ผมจอดรถสนิทกำลังจะหันไปถามมันว่า จะทำอะไรต่อ ยังไม่ทันจะพูด มันเปิดประตูเดินออกไป ไม่หันมามองผมแม้ตาหางตา ผมเปิดประตูเดินตามไปห่าง <br>
มันกับน้าเดินมาถึงกุฏิเจ้าอาวาส ผมเดินตามมา พยายามมองสบตามัน จะได้รู้ว่าผมควรทำยังไงต่อ แต่มันไม่เงยหน้ามามองผมเลย ผมนั่งลงที่ม้าหินอ่อน ห่างจากมันเหมือนกัน ก้มหน้าแคะเล็บ....................... <br>
ผมรู้สึกเหมือน มันไม่ใช่คนเมื่อวาน มันเกิดอะไรขึ้นอ่ะ ทำไมมันไม่คุยกับผมเหมือนที่คุย ที่เป็น ที่ทำเมื่อวาน วันเดียวนี่คนเราเปลี่ยนได้ขนาดนี้เลยเหรอ............ผมเศร้าอ่ะ <br>
<br>
ผมทนนั่งเป็นอากาศธาตุต่อไปไม่ไหวแล้ว ผมพยายามมองตามันหลายครั้ง แต่มันไม่แม้แต่จะชายตาแลผมเลยสักครั้งเดียว ผมแค่อยากให้มันรู้แค่นั้นเองว่า &quot;กรูนั่งอยู่ตรงนี้นะ กรูเป็นเพื่อนเมิงนะเว้ยยยยสาดดด&quot; <br>
<br>
ผมลุกขึ้นมาเดินเล่นหลังจากไม่อยากนั่งตรงนั้นอีกแล้ว สุดท้ายไม่มีที่ไปก็มานั่งแกล่วอยู่ที่รถตัวเอง รอแม่.......เมื่อไหร่จะมา..... <br>
ผมกดโทรศัพท์จะโทรหาแม่ ก็พอดีที่รถพี่เต้ยเลี้ยวเข้ามาพอดี ผมลุกขึ้นเดินไปรับแม่ ไหว้แม่ ไหว้ ป้า ไหว้ พี่เต้ย ทักทายนุ่น <br>
&quot;ทำไมไม่ไปบวชกันบนดอยเลยวะ&quot; พี่เต้ยมาถึงก็บ่น <br>
<br>
&quot;อ้อยหล่ะลูก&quot; แม่ถาม <br>
ผมชี้ไปที่ที่มันนั่งอยู่ เสียงรถอีกคันตามหลังมา ผมหันไปมอง <br>
พ่อไอ่อ้อย โห แต่งตัวหล่อเชียววันนี้ ผมแอบยิ้มในใจ ดีใจแทนเพื่อนรักมัน <br>
ผมไหว้พ่อกับแม่เลี้ยง ทั้งกลุ่มเดินไปที่กุฏิเจ้าอาวาส <br>
เหลือผมนั่งอยู่ที่รถ ใต้ต้นมะขามคนเดียว ผมรู้สึกว่าผมเป็นคนนอกยังไงไม่รู้ <br>
<br>
ผมนั่งเหม่อ ตามประสาคนไม่ม๊ยษ๖๖ฮฯฯฯ <br>
&quot;แฮ่ๆๆ &quot; ไอ่กล้วย มาทำอะไรตรงนี้ว่ะ <br>
&quot;กล้วยมานั่งนี่มา&quot; ผมหาเพื่อนนั่งคุยด้วย จนปัญญาต้องเป็นเมิงแล้วว่ะ ไอ่กล้วย สุดท้ายกรูกับเมิงก็ต้องมานั่งคุยกัน <br>
&quot;กินข้าวยัง&quot; ผมถาม มันส่ายหน้า ยืนเล่นกิ่งไม้ของมันไป <br>
&quot;มานี่มา&quot; ผมดึงตัวมันมานั่งบนตัก มันก็คงเหมือนไอ่อ้อยตอนเด็กๆมั้ง ผมคิดในใจ <br>
&quot;แม่ไปไหน&quot; ผมถาม มันส่ายหน้า ส่ายหน้านี่ไม่รู้ว่าไม่มี หรือว่าไม่รู้ว่าใครเป็นแม่ หรือยังไง <br>
&quot;แล้วอยู่วัดกับใคร&quot; ผมถาม <br>
&quot;หลวงตา&quot; อืมมม พูดได้ด้วยแฮะ <br>
<br>
<br>
ผมนั่งนึกไปเล่นๆ มาทีไรมันก็อยู่ที่วัดทุกที สงสัยเป็นหลานหลวงตามั้ง แล้วมันไม่เหงาเหรอ วันๆเล่นแต่กับไก่แจ้ กับหมาขี้เรื้อน พูดก็ยังไม่ชัด แล้วมันจะอยู่ยังไงเนี๊ยะ นึกแล้วก็สงสาร <br>
&quot;วันนี้กินหนมอีกป่าว&quot; ผมถาม มันพยักหน้า <br>
&quot;ปะ&quot; ผมลุกขึ้น จูงมือมัน <br>
&quot;พาพี่ไปซื้อหนมหน่อย พี่หิว&quot; เออ หิวจริงๆอ่ะ ผมหันไปมองที่กุฏิ เห็นอ้อยกำลังกราบพ่อมัน แม่ผม น้า หลวงตาอยู่ ดอกไม้อยู่ในมือมัน .....ผมหันหลัง ไอ่กล้วยจูงมือเดินจากไป............................................. <br>

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่