มุมชวนคุย

&quot;ความรัก&quot; ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่มนุษย์มีอยู่มากมายราวกับว่าจะไม่มีวันหมด <br>
แต่สิ่งที่มนุษย์มีอยู่จำกัดจนดูเหมือนคับแคบเห็นแก่ตัว ก็คือ &quot;ความอดทน&quot; <br>
ยิ่งรักมากก็ยิ่งต้อง &quot;อดทน&quot; กับปัญหาต่างๆ รอบข้าง เพื่อรักษาความรักนั้นไว้ให้ยั่งยืน <br>
<br>
แต่ในทิศทางตรงกันข้าม <br>
เมื่อใดที่สิ้นรักเมื่อนั้น &quot;ความอดทน&quot; ก็หามีไม่ <br>
สิ่งใดที่เคยทนได้ก็กลับแปรเปลี่ยนไป <br>
สิ่งใดที่เคยเห็นดี เห็นชอบ กลับกลายเป็นขวางหูขวางตา <br>
ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายหนึ่งกระทำต่อตนอย่างเสมอต้นเสมอปลาย <br>
ท้ายที่สุดเราเป็นฝ่ายทอดทิ้งให้ความรักนั้นต้องจบลง <br>
<br>
บางครั้งความรักนั้นอาจจบลงทั้งๆ ที่ความรู้สึกรักของเรายังมีอยู่เต็มหัวใจ <br>
เพียงแต่การถูกกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า <br>
จนกระทั่ง &quot;ความอดทน&quot; บอกให้เราต้องไป...ไปทั้งที่ยัง &quot;รัก&quot; <br>
เพราะหากรักแล้วต้องเจ็บ ต้องช้ำ ทางเลือกที่ดีที่สุดก็น่าจะหมายถึง <br>
&quot;การจากไปในวันนี้เพื่อที่จะเข้มแข็งและลุกขึ้นได้ใหม่ในวันข้างหน้า&quot; <br>
อย่างนั้นมิใช่หรือ <br>
<br>
&quot;หากรักแล้วต้องร้องไห้ไปตลอดชีวิต <br>
ตนขอเลือกที่จะร้องไห้สองสามวันแล้วยิ้มไปตลอดชีวิตที่ดีกว่า&quot; <br>
<br>
สุดท้ายก็ขั้นอยู่กับตัวเองแล้วล่ะนะ <br>
ว่าจะร้องไห้ไปตลอดชีวิต หรือร้องไห้แค่วันนี้แล้วยิ้มไปตลอดชีวิต <br>
ชีวิตเรา ๆ สามารถเลือกเองได้จริงมั้ย? <br>
<br>
&quot;คนร่วมทาง&quot; <br>
คนเราคบหาร่วมทางกัน มีค่าตรงที่รู้จักกัน <br>
คนเรารู้จักคุ้นเคยกัน มีค่าตรงที่รู้ใจกัน <br>
คนเรารู้ใจกันแล้วจากกัน มีค่าตรงที่อยู่ในความทรงจำที่ดีของกัน <br>
<br>
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าจะรักอย่างไรก็อย่าให้ตาบอดเสียล่ะ <br>
เมื่อวันหนึ่งความอดทนบอกเราว่าถึงเวลาแล้ว <br>
ก็ควรจะรับฟังไว้บ้างแล้วกัน เราเป็นผู้กำหนดชีวิตของเรา

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่