ความรัก

เป็นผู้ชายคนหนึ่ง ที่รู้รสชาติเรื่องอย่างว่ามาตั้งแต่ 5ขวบ ด้วยฝีมือรุ่นพี่ในหมู่บ้านทำพิเรนหลอกเด็ก ทำกันให้ดู ทำกับเด็กผู้หญิงในหมู่บ้านเดียวกัน 5คน ผมรู้และจดจำความรู้สึกนั้นได้ดี ผมกลายเป็นคนชอบเรื่องอย่างว่ามาตั้งแต่เด็กๆจนกระทั่งย่างเข้าสู่วัยรุ่น ฐานะทางบ้านค่อนข้างดีได้ไปเรียนในเมือง ประกอบกับหน้าตาใช้ได้ สูง ขาว มีรถมอเตอร์ไซด์ ผมจึงมีโอกาสที่จะคบผู้หญิงมากหน้าหลายตาทีละหลายๆคน บางคนทุ่มเทให้ผม บางคน ผมก็ทุ่มเทให้ แต่พอผ่านไปได้ซักระยะ ผมรู้ตัวว่า ผมไม่ได้รักใครเลยจริงๆ ผมจะเบื่อ และเปลี่ยนผู้หญิงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเรียนจบ เริ่มทำงานและได้เงินเดือนที่พอสมควรมีรถเก๋งยิ่งช่วยเสริมบุคลิกเพิ่มโอกาสให้ผมมากขึ้น ผมก็ยังมีนิสัยไม่เปลี่ยน ไม่ว่าผู้หญิงที่ทำงาน หรือผู้หญิงนักเที่ยว ก็ผ่านมาในชีวิตอยู่ตลอดเวลา จนจำไม่ได้ว่ามีใครบ้าง ไม่ทราบเหมือนกันว่าเวลาผมอยากได้ผมจะมีคำพูดที่พูดออกไปให้ผู้หญิงชอบใจได้เสมอๆ จนกระทั่งผมมาเจอผู้หญิงที่ผมคิดว่าผมน่าจะหยุดอยู่ที่เธอ เธอเป็นผู้หญิงที่ดีมากเป็นผู้หญิงที่ดูแลผมให้ความเป็นอิสระผม เราไม่เคยมีเรื่องทะเลาะกันเลย จากที่คบกันมา 5 ปี แต่ตลอด 5 ปีที่ผ่านมาผมทรมานมากกับเรื่องอย่างว่าจนกระทั่งผมทนไม่ไหว ผมก็มีนิสัยสันดานเดิมออกมาคือมีผู้หญิงใหม่เข้ามาดูเหมือนผมจะมีความสุขมากที่ได้ทำแบบนี้ทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่ดีกับ แฟนตัวเอง ผมเริ่มมีผู้หญิงเข้ามาเรื่อยๆ แฟนก็เริ่มรู้เรื่อง ก็ได้แต่ร้องไห้ ผมสงสารเธอ แต่ผมก็รู้ว่าผมเห็นแก่ตัวที่เป็นคนแบบนี้ ถ้าผมเลิกนิสัยนี้ได้ ผมคงจะเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก เพราะ แฟนเป็นคนดีมาก ให้ผมได้ทุกอย่าง <br>
แต่5 ปีที่ผ่านมาพิสูจน์ แล้วว่าผมเป็นคนดีของเธอไม่ได้ ผมคงจะอยู่กับใครไม่ได้ต่อให้ดีให้ตาย ก็คงตายเปล่าด้วยนิสัยสันดานของผม ผมว่าเธอยังมีโอกาสที่จะไปเริ่มต้นใหม่ที่ดีกว่า เธอยังสาว ยังสวย <br>
ผมเริ่มชวนทะเลาะด้วยการหาเรื่องของผมเริ่มไม่กลับบ้านไม่มีคำพูดดีๆให้ ไล่ให้เธอไปจากผมซะ ผมบอกเธอว่า ผมไม่ได้รักเธอ แต่เธอกลับถามผมว่า เธอผิดอะไรทำไมผมเปลี่ยนไป ทำไมผมหมดรักเธอง่ายๆ ยังงี้ เธอไม่ดีตรงไหน ผมอยากบอกเธอว่า เธอไม่ผิดหรอกคนผิดคือผมต่างหาก หรือถ้าเธอผิดก็คือผิดที่มารักคนอย่างผม ถึงตอนนี้อย่าถามว่าทำไมผมไม่เปลี่ยนนิสัยถ้ารักเธอจริง ผมพยายามแล้วทำไม่ได้ ผมถึงได้ไล่เธอให้ไปพ้นๆจากชีวิตผม เธอก็ไปจริงๆ ไปพร้อมกับน้ำตาไปพร้อมกับคำอ้อนวอนให้ผมเปลี่ยนใจ แต่ผมว่าแบบนี้ดีแล้วอีกหน่อยเมื่อเธอมีทางเลือกใหม่เธอคงลืมผมได้เอง แต่รู้มั๊ย ผมก็รู้สึกเสียใจไม่น้อยกว่าเธอ ผมรู้ว่าผมรักเธอ แต่มันก็คงไม่มีประโยชน์ที่จะให้คนที่ผมรัก มาจมอยู่กับความทุกข์ทนที่ผมเป็นคนหยิบยื่นให้ <br>
ผมว่ามีแน่ๆที่จะมีคนถามว่า ผมมาpost ทำไม อยากแสดงหรือเปล่าว่าตัวเองเด่น เก่ง ไม่ใช่นะครับ..ผมกำลังเป็นทุกข์ ทุกข์ที่หาทางออกไม่ได้ ผมมาแค่ระบาย เผื่อผมจะได้สบายใจขึ้นมาบ้าง เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะผมคนเดียวผมทุกข์ทนที่ผมเป็นคนแบบนี้ อาจจะมีคนสมน้ำหน้า หรือ สมเพศ ผมไม่ว่าครับ..มันก็เป็นแค่เรื่องราวของคนๆหนึ่งที่มีความทุกข์เท่านั้น และมันคงจะทุกข์ต่อไปอย่างนี้ <br>
ผมอยากร้องออกมาดังๆว่า ผมรักแฟนผม แต่ผมไม่เหมาะสมกับเธอ <br>
อันไหนดี ผมว่าผมรู้ อันไหนชั่วผมก็ว่าผมรู้ แต่ผมไม่รู้อยู่อย่างเดียวคือ ทำไมผมเลือกที่จะทำดีไม่ได้ &quot;ดีชั่วรู้หมด แต่อดไม่ได้&quot; <br>

กลับหน้ารวม ตั้งกระทู้ใหม่