สวัสดีคะเพื่อนๆ

มีเรื่องสับสนมาก อาจจะยาวไปหน่อยนะคะ รบกวนขอความเห็นด้วยนะคะ

คือเราได้คบหากับแฟนได้ประมาณเกือบ 2 ปี คบๆเลิกๆบ่อยมากช่วงแรกๆเพราะเค้ามีอะไรไม่ค่อยเปิดใจพูด หลังๆดีขึ้นเยอะและเข้าใจกันมากขึ้น

เรามีอะไรหลายๆอย่างที่คล้ายกันทั้งนิสัย,ความคิดและอาหารการกิน โดยเฉพาะเรื่องนิสัย บอกตามตรงว่าไม่ได้ชอบนิสัยตัวเองในบางเรื่องเลย ความที่นิสัยคล้ายกันมากเกินไป ทำให้แอบกลัวว่ามันจะสร้างปัญหารึเปล่า เราพยายามไม่ใส่ใจเพราะคิดว่าคล้ายๆกันก็ดีอาจช่วยทำให้เราเข้าใจกันง่ายขึ้น

เราเป็นคนขี้หึงมากแต่ไม่ค่อยแสดงออกกับเค้าเพราะเค้าไม่ชอบ ช่วงแรกที่คบกันเค้าชอบพูดแซวว่าออกไปเที่ยวกับกิ๊กอีกคนหรอเวลาเราออกไปข้างนอกกับเพื่อน เราบอกบ้าไม่มี เค้าตอบใจเย็นน พูดหยอกเล่น แต่พี่แกพูดหยอกแบบนี้เกือบทุกครั้งที่เราออกไปข้างนอกกับเพื่อนเลยก็ว่าได้

พาพักหลังซัก 4-5 เดือนที่ผ่านมา เค้าเริ่มถามเรามากขึ้นเวลาเราออกไปกับเพื่อน ถามว่าอยู่ที่ไหน, อยู่กับใคร, ผู้หญิงผู้ชาย เราตอบแซวเค้ากลับว่าถามซะหมดเชียว เค้าตอบมุขเดิมกลับมา ใจเย็น หยอกเล่น 😓😥 มีครั้งนึง เพื่อนเราเค้าขอให้เราช่วยแนะนำเพื่อนหญิงให้เพื่อนชายเค้าอีกคน(คือเราเคยหาแฟนให้เพื่อนมาแล้วเค้าสมหวังกัน) เราก็เล่าให้แฟนฟังแบบขำๆ เค้าตอบกลับซีเรียสว่าไม่ต้องไปยุ่งเลย ผมไม่ชอบเพราะเดี๊ยวผู้ชายคนนั้นจะมาชอบคุณซะเอง และไม่ต้องออกไปเจอเพื่อนของเพื่อนเธอคนนี้นะ

เมื่อไม่นานมานี้เรา 2 คนก็ออกไปเที่ยวเจอกันตามปกติ หลังจากกลับมาบ้าน อยู่ดีๆใจเราก็รู้สึกโหวงเหวงขึ้นมาอย่างแรง รู้สึกแปลกๆและถามใจตัวเองขึ้นมาว่าเราเคยรักเค้ารึเปล่าและเค้าเคยรักเราบ้างมั้ย เรารู้สึกเหมือนอยากก้าวถอยหลังถอดใจจากเค้า

ที่ผ่านมาเรา 2 คนไม่เคยบอกคำว่ารักต่อกัน เค้าเป็นผู้ใหญ่อายุพอสมควรแล้ว เค้าบอกว่าไม่อยากใช้คำว่ารักพร่ำพรื่อ จะพูดต่อเมื่อพร้อม เข้าใจนะคะว่าการบอกรักเร็วเกินไปอาจไม่ใช่ความรักที่แท้จริง แต่การที่ไม่พร้อมจะบอกรักกับไม่เคยรู้สึกรักเราเลยมันคนละเรื่องกัน บอกตามตรงว่ารู้สึกท้อๆหดหู่เศร้าๆยังไงไม่รู้คะ แต่ก็ไม่อยากไปถามเค้าเพราะจะไปกดดันเค้าเปล่าๆ อีกอย่างเข้าใจว่าผู้ชายส่วนมากจะปากแข็ง ฟอร์มเยอะ แต่คำว่ารักก็เหมือนสิ่งที่ช่วยเติมเต็มและช่วยให้มีกำลังใจมากขึ้น

เราควรทำยังไงดีคะ ขอบคุณมากๆคะสำหรับทุกคำแนะนำ