เครียดมาก ขอระบายออกหน่อยนะ

เราดีใจมากที่มีพื้นที่ให้ระบายความเครียดบ้าง เพราะไม่มีทางออกจริง ๆ ขอบคุณที่รับฟังนะ ขอบคุณจริงๆ เรามีเรื่องอยากจะระบายสักหน่อยนะ ขอโทษเพื่อน ๆ ทุกคนด้วย เราไม่มีที่จะระบายจริง ๆ เพื่อน ๆ เชื่อในพรหมลิขิตหรือเปล่า ??? เราเป็นผู้หญิง อายุ 33 ปี ฐานะปานกลาง การศึกษาดี หน้าที่การงานมั่นคงอยู่ในระดับผู้บริหาร คนหน้าตาธรรมดา เราจัดได้ว่าเป็นคนที่เรียบร้อยมากคนหนึ่ง ถึงแม้จะเป็นคนห้าว ๆ เฮฮา ไปตามเรื่องตามราว แต่เราไม่เคยและไม่ชอบเที่ยวกลางคืน ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ หัวโบราณ รักเดียวใจเดียว เราไม่เคยมีแฟน ไม่คิดจะมีเลยด้วย และคิดว่าการอยู่คนเดียวเป็นสิ่งที่ดีที่สุด จนมาวันหนึ่ง เราได้เจอกับผู้ชายคนหนึ่ง เค้ามองเราแทบไม่ละสายตาตั้งแต่เจอกันครั้งแรก (ไม่ได้โม้นะ เค้ามองเราจนต้องเหลียวหลังเลยแหละ) เพื่อนๆ เชื่อรักแรกพบกันหรือเปล่า ตอนนั้นเราไม่เชื่อนะ คิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ คงไม่ได้เจอกับผู้ชายคนนั้นอีกเป็นครั้งที่สองหรอก แต่เชื่อมั้ย เราเจอเค้าอีกหลายครั้ง จนเค้ารู้ว่าเราทำงานห้องไหน (เรากับเค้าทำงานตึกเดียวกันแต่คนละชั้น เราอยู่ชั้นล่าง ห้องเค้าอยู่ชั้นบนตำแหน่งตรงกับห้องเรา) เค้าเดินผ่านแล้วยิ้มให้เราทุกวันเลย จนเพื่อน ๆ พี่ ๆ ในสำนักงานสังเกตเห็น และพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า เค้าชอบเราแน่นอน แต่เราไม่เคยเชื่อเลยนะว่าเค้าจะชอบเรา ก็อย่างที่บอก เราไม่ใช่คนสวยเลยนะ แต่เค้าซิ หน้าตาดีมาก สูง รูปร่างดี มันเรื่องโกหกชัด ๆ ที่เค้าจะมาจีบเรา สงสัยจะมาแกล้งเราเล่นมากกว่ามั้ง จนมารู้ว่าเค้าพยามยามสืบเรื่องของเราจากคนรอบข้าง เค้ารู้เรื่องของเราเยอะมาก และพยายามขอเบอร์โทร.เรากับน้องในที่ทำงานเดียวกับเรา แต่น้องมันไม่กล้าให้ เค้าทำอยู่อย่างนี้ ประมาณ 7-8 เดือน เพื่อน ๆ รู้มั้ยว่า มันเป็นช่วงเวลาที่ดีมากที่สุดช่วงหนึ่งเลยนะ เรารู้สึกเหมือนเค้าเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรา เห็นกันทุกวัน ยิ้มให้ทุกครั้ง แต่เรากลับไม่เคยยิ้มให้เค้าเลย ทำเป็นไม่สนใจ ไม่ใช่เล่นตัวหรอกนะ ก็มันเขินหนะ มันไม่เคยมีใครมาทำแบบนี้ อีกอย่างอายุก็เยอะแล้วด้วย (ตอนนั้นเราอายุประมาณ 28-29 แต่เค้าอายุน้อยกว่าประมาณ 24-25 ) สวยก็ไม่สวย ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง เดี๋ยวจะเสียใจ แต่พอเข้าเดือนที่ 9 เค้าก็ย้ายไปทำงานที่จังหวัดอื่น (แต่ก็ไม่ไกลกันเท่าไหร่) พอรู้เรื่อง เราเสียใจมากเลยนะ คิดถึงแต่เค้าตลอด นั่งทำงานไปมองประตูไป มันเสียใจมาก เหมือนช่วงเวลาแห่งความสุขมันหายไป เราก็ไม่เข้าใจนะว่าทำไมต้องรู้สึกเสียใจมากขนาดนี้ นั่งโทษตัวเองตลอดที่มัวแต่คิดมาก กลัวนู้น กลัวนี้ จนสุดท้ายเค้าหายไปจากเราโดยที่เรายังไม่โอกาสได้คบกัน หรือแม้แค่ได้พูดคุยกัน สภาพเราตอนนั้นเหมือนคนอกหักเลยนะ เพิ่งจะรู้ตัวว่ารักเค้าไปแล้ว แต่เค้าก็หายไปจากชีวิตเราแล้ว เราคิดถึงเค้าตลอดเลยนะ ขอกับพระเจ้าตลอดเวลาว่า ถ้าเค้าเป็นคู่ของเราจริง ๆ ขอให้ได้เจอกันอีก มันเหมือนมีอะไรสักอย่างที่ทำให้เราปักใจแต่คนคนนี้ เราขอจากพระเจ้าตลอดเวลา แค่ได้เจอก็พอใจแล้ว จนเวลาผ่านไป 9 เดือน อยู่ดีๆ ก็มีเบอร์โทร.ที่ไม่คุ้นตา โทร.หาเรา ใช่แล้ว!! เค้าโทร.มาหาเรา เค้าไปได้เบอร์เราจากน้องคนที่ทำงานเดียวกับเรา เราดีใจมาก มากมายจนไม่รู้จะอธิบายยังงัย เค้ากลับมาหาเรา สิ่งที่เราขอกับพระเจ้า มันเป็นจริง แต่เพียงครึ่งหนึ่ง คือ เค้ากลับมาหาเรา แต่ก็ไม่รู้ว่าเค้าจะใช้คู่ของเราหรือเปล่า ไม่เป็นไร แค่เค้ากลับมาก็มากพอแล้ว เราดีใจมาก ทั้งที่มันไม่มีทางเป็นไปได้แต่มันเกิดกับเรา ไม่อยากเชื่อเลย จนทุกวันนี้ก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลย มันเป็นพรหมลิขิต หรืออะไรกันแน่ เราตัดสินใจคบกับเค้าทันที เพราะว่าเรารักเค้า และคิดว่าเค้าเองก็ชอบเรา ยิ่งไปกว่านั้น เค้าแสดงให้เราเห็นถึงความพยายามและอดทน เค้าคงไม่เคยใช้เวลาในการจีบผู้หญิงนานเป็นปี ๆ อย่างนี้หรอก ส่วนใหญ่เราสองคนจะโทร.คุยกัน เพราะอยู่กันคนละจังหวัด คุยกันทุกวันเลยนะ เจอกันบ้าง แต่ทุกครั้งเราจะหิ้วเพื่อนไปด้วยตลอด ระหว่างที่คบกันเราไม่เคยออกไปไหนกับเค้าตามลำพังเลย จนประมาณเดือนที่ 5 เค้าพยายามคะยั้นคะยอชวนเราไปเที่ยว จนเราเกรงใจต้องออกไปกับเค้า ก็ไม่ได้ไปตามลำพังหรอกนะ มีเพื่อน ๆ เค้าไปด้วย แต่ไม่มีเพื่อนของเรา จนดึกพอสมควรเราจะกลับ (ให้น้องจะมารับ) แต่เค้าบอกว่าจะพาเราไปส่งที่บ้านเอง เราก็เชื่อใจเค้า แต่เค้าไม่ได้พาเรากลับบ้านหรอกนะ เค้าพาเราเข้าม่านรูด ( ครั้งแรกในชีวิต “ม่านรูด” เคยเห็น แต่ไม่เคยเข้าไปและไม่คิดจะเข้าไปเลย) เราตกใจมาก ไม่คิดว่าเค้าจะทำแบบนี้ พยายามขอร้อง ทำทุกอย่างให้เค้าหยุด แต่เค้าไม่ยอมหยุดเลย จนเราต้องตะโกนบอกเค้าว่าเราไม่เต็มใจ ได้ผล! เค้าหยุด เค้าขอแค่นอนกอดกันเฉย ๆ เราก็เชื่อ ก็นอนกอดกันจริง ๆ นะ แต่เราก็นอนไม่หลับหรอก กลัวมาก กลัวเค้าจะลุกขึ้นมาทำอะไรเราอีก เชื่อมั้ยว่า เค้าแทบจะไม่ต้องออกแรงเลย แต่เราสิ พลังที่มี เราใช้มันจนไม่เหลือ เหมือนหมดแบตเตอรี่นะ มันเหนื่อยมาก พอถึงเช้ามันไม่มีแรง ตามันเบลอ สมองสั่งอย่างเดียว คือ ต้องนอน สุดท้าย เราก็ต้องเสียตัวจนได้ ดูเค้าจะภูมิใจและพอใจมาก เพราะเค้าเป็นคนแรกของเรา (เค้าแทบจะไม่เชื่อว่าผู้หญิงที่อายุปาเข้าไป 30 แล้วจะเหลือรอดมาให้เจาะไข่แดงอีก) เค้าถามเราด้วยนะว่า เค้าเป็นคนแรกเหรอ เราอยากจะร้องไห้ แต่มันร้องไม่ออก มันเจ็บไปหมด เจ็บตัว เจ็บใจ มันเหนื่อย เรากลัว กลัวเค้าจะฟันแล้วทิ้ง แต่ดีอย่างหนึ่งนะ ที่เค้าไม่สามารถสอดใส่ได้ เรื่องท้องเลยไม่ต้องกังวล (ก็อย่างว่า 30 แล้ว มันคงเกือบๆ ตันแล้วมั้ง เพื่อนๆ มันเคยล้ออยู่บ่อยๆ แต่นึกถึงทีไรขำไม่ออกจริงๆ) โชคยังดี หลังจากวันนั้นเค้าก็ดีกับเรามาก มากจริง ๆ จนเรารู้สึกรักเค้ามากขึ้นกว่าเดิม ความรักของเราสดใส ทุกอย่างเป็นสีชมพู (ตลกดีนะ คนมีความรักมักจะมองอะไร ๆ เป็นสีชมพู ได้ยินเค้าาพูด ๆ กัน เมื่อก่อนเราไม่เคยสนใจ เห็นเป็นเรื่องตลก จนมาเจอกับตัวนี่แหละ ) จนเรามั่นใจว่าคนนี้คือคนแรกและคนสุดท้ายของชีวิต มั่นใจมาก ให้ใจไปเต็มร้อยเลยแหละ เราคบกันมาได้ประมาณปีกว่า ๆ ตลอดเวลาที่คบกันมา เค้าพูดกับเราแต่เรื่องงาน เรื่องเพื่อน เรื่องทั่ว ๆ ไป เรื่องที่บ้านบ้างแต่ไม่มากนัก เค้าชอบปิดมือถือช่วงวันเสาร์อาทิตย์ที่เค้ากลับบ้าน เราสงสัยมากเลยนะ ถามตั้งแต่แรก ๆ ที่คบกันแล้วหละ แต่เค้าบอกว่าเค้าอยากพักผ่อน ไม่อยากรับโทรศัพท์ ที่เราเชื่อเพราะด้วยลักษณะงานของเค้า และเราก็ไม่อยากไปเซ้าซี้ คนคบกันต้องเชื่อใจกัน (ยิ่งอยู่ห่างกัน ยิ่งต้องมั่นใจในกันและกัน) แต่ก็ใช่ว่าเราจะไม่ตรวจสอบหรือหาข้อเท็จจริงหรอกนะ เฮอ! ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพรหมลิขิตหรือเวรกรรมกันแน่ เราตรวจสอบข้อมูลของเค้าจากทะเบียนราษฏร์ (พอดีเรารู้จักกับพี่ที่เค้าสามารถตรวจสอบข้อมูลเกี่ยวกับการสมรสได้) ต้องขอโทษด้วยที่ต้องใช้วิธีนี้ เพราะเราไม่รู้จะไปสืบวิธีไหน รู้ว่าผิดเพราะเป็นการละเมิดสิทธิ แต่เราจำเป็นจริง ๆ ก็ผู้ชายสมัยนี้ โสดหรือแต่ง ดูไม่ออกจริง ๆ ยิ่งโง่ ๆ อย่างเราด้วย เชื่อมั้ย เราตรวจสอบข้อมูลของเค้าถึง 2 ครั้ง ด้วยวิธีการเดียวกัน แต่ผลครั้งแรกแตกต่างจากครั้งที่สอง ครั้งแรก ก่อนที่เค้าจะย้ายที่ทำงาน (ช่วงจีบกันใหม่ๆ) ไม่เจอข้อมูลการสมรสในระบบ และในบ้านเลขที่ก็ไม่ปรากฎชื่อบุคคลอื่น บวกกับข้อมูลที่เพื่อนเราไปสืบมาจากญาติของเค้า ญาติเค้ายืนยันว่าเค้าไม่เคยพาผู้หญิงเข้าบ้าน ยิ่งทำให้เรารู้สึกสบายใจที่จะคบกับเค้า เพียงแต่ตอนนั้นเค้าย้ายไปทำงานจังหวัดอื่นซะแล้ว และครั้งที่สอง หลังจากคบกับเค้าได้ประมาณปีกว่า ๆ ไม่รู้ยังงัย รู้สึกอยากจะลองตรวจสอบข้อมูลเค้าอีกครั้ง เราใช้วิธีการเดียวกัน แต่คราวนี้โชคไม่เข้าข้าง สถานภาพเค้าโสด แต่มีรายชื่อเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง อายุประมาณ 2 ขวบ อยู่ในบ้านเดียวกับเค้า พ่อเด็กมีชื่อและนามสกุลเดียวกันกับแฟนเรา แม่เด็กมีสถานภาพสมรส ใช้นามสกุลเดียวกับแฟนเรา เป็นงัยหละ แฟนเราเป็นสามีคนอื่น คนอื่นเหรอ เราต่างหากที่เป็นคนอื่น มันบอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังงัยนะ รู้แต่ว่ามันโล่ง ๆเหมือนอะไรที่หนัก ๆ มันถูกยกออกไป ไม่มีอะไรอยู่ในหัวเลย มันล่องลอย ไม่รู้จะทำตัวยังงัย ไม่รู้จะเดินไปทางไหน ไปข้างหน้า หรือจะหันหลังกลับดี สักพักน้ำตามันก็ไหล เรามันช่างใสซื่อ หรือว่าโง่กันแน่ แรก ๆ เราไม่ยอมรับหรอกนะ ใจหนึ่งพยายามหลอกตัวเองว่าเค้ารักเรา แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่าเค้าไม่มีวันเลือกเรา ไม่จริงจังกับเราแน่ จนเราทนไม่ไหว เราต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าเค้าจะเลือกใคร วันหนึ่งเราต้องไปจัดประชุมที่จังหวัดเดียวกันกับบ้านที่เค้าอาศัยอยู่กับครอบครัว (ที่ทำงานกับบ้านของเค้าอยู่กันคนละจังหวัด) และเป็นวันเสาร์อาทิตย์ และเค้าก็รู้ด้วยว่าเราไปที่นั่น ไม่ได้มีอะไรรุนแรงหรอก เราแค่คิดในใจว่าถ้าตลอดสองวันนี้ เค้าติดต่อเรา ก็ถือว่าเค้ายังมีใจกับเราบ้าง แต่ถ้าไม่โทร. นั่นคือจบกัน และแล้ว เค้าก็ไม่โทร.หาเราเลย นั่นแสดงให้เห็นชัดเจนเลยว่า เราไม่มีค่าอะไรเลย เค้าปล่อยให้เราคอยเค้า ทั้งที่รู้ว่าเราอยู่ใกล้ ๆ เค้า แต่เค้าไม่แม้แต่จะโทร.ทักทาย ใจดำมาก หลังจากนั้น เราปิดมือ ไม่ติดต่อเค้าอีกเลย โดยที่เค้าไม่รู้หรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเรา เค้าไม่รู้เลยว่าเรารู้ความจริงทั้งหมดแล้ว เค้าพยายามโทร.หาเรานะ พยายามให้เพื่อนๆ เค้ามาหาข้อมูลว่าเราเป็นอะไร แต่ถูกเราต่อว่ากลับ ตลอดเวลาที่ไม่ได้ติดต่อกับเค้า มันช่างแย่จริง ๆ นะ ไม่ใช่ซิ มันยิ่งกว่าแย่ซะอีก เหมือนคนบ้า จมอยู่กับความทุกข์ แต่ไม่มีใครสังเกตรู้หรอกนะ เพราะเวลาอยู่ต่อคนอื่น เราก็เป็นเหมือนปกติ แต่พออยู่คนเดียวแล้ว น้ำตามันไหล มันไม่มีเรี่ยวแรง ทั้งหมดนี้เป็นไปโดยอัตโนมัติ พอเข้าห้องนอนแล้วเป็นทันที สามเดือนเท่านั้นแหละ เราทนไม่ไหว เราคิดถึงเค้ามาก เราโทร.ไปหาเค้าในวันเกิด เค้าดีใจมากเลย และมาฉลองวันเกิดกับเรา เค้าดีกับเรามาก ทำกับเราเหมือนได้ของรักของหวงกลับคืนมา เราก็รู้สึกดีมาก และเสียใจที่หายไปเฉย ๆ ไม่พูดไม่อธิบายอะไร เค้าถามเราว่าทำไมเราหายไป แต่เราไม่กล้าพูดต่อหน้าเพื่อน ๆ เค้า อีกอย่างเราอ่อนแอเกินกว่าจะเสียเค้าไปอีก คืนนั้น เราไปนอนกับเค้า เราสับสนมาก มันมีทั้งความรู้สึกดีและความรู้สึกผิด เรายอมรับเลยนะ เวลาอยู่กับเค้า เรารู้สึกอบอุ่นมาก ๆ แค่ได้ยินเสียงก็รู้สึกดีมากแล้วนะ มันปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเราต้องการเค้า การที่เราได้กอดเค้ามันอบอุ่น ปลอดภัยขนาดไหน เราไม่สนเรื่องเซ็กส์หรอก เราอุ่นใจมากกว่าเวลาเค้ากอดเรา แต่เค้าไม่ใช่ของเรา การที่เรานอนกับเค้ามันผิด มันบาป หลังจากนั้น เราตั้งลิมิตไว้แค่การคุยกัน เราไม่ยอมไปเจอเค้า ไม่ยอมไปนอนกับเค้า พยายามเลี่ยงตลอด จนเค้าคิดว่าเราเริ่มเปลี่ยนใจไปมีคนอื่น แล้วเค้าก็ทำวิธีเดียวกับเราคือ ปิดมือถือหายไป เป็นเพราะเรา เราไม่กล้าพูดความจริงว่าเรารู้ความลับของเค้า เราควรพูดความจริงให้เค้ารู้ เราควรบอกให้เค้ารู้ว่าเรารู้สึกยังงัยกับเค้า และทำความเข้าใจว่าทำไมเค้าหลอกเรา แต่เราติดต่อเค้าไม่ได้ คงเป็นทางสุดท้าย เราอธิบายเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น ความจริงที่เค้าพยายามปิดบัง และความรู้สึกของเราที่มีต่อเค้า ถ้าจะเลิกกันก็แค่ให้เค้าได้รู้ว่าเรารักเค้าแค่ไหน แล้วก็ส่งเมล์ให้เค้า ไม่คิดว่าเค้าจะอ่านหรอกนะ แต่เค้าเมล์กลับมา คำพูดสั้น ๆ ขอโทษ แต่ก็ไม่ได้อธิบายความรู้สึกที่มีต่อเรา จากนั้นประมาณสามอาทิตย์เค้าโทร.หาเรา คุยกัน น้ำเสียงเค้าปกติดี หลังจากนั้น เราก็คุยกันมาตลอด เราไม่ได้เจอกับเค้ามาปีกว่า ๆ แล้ว แรก ๆ ก็คิดว่าจะกลับมาคบกันอีก แต่ก็ไม่ใช่เพราะเค้าโทร.มาประมาณเดือนละครั้ง เราก็เลยพยายามทำใจยอมรับความจริงว่ามันคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว คงทำได้แค่คุยกับเค้าเดือนละครั้งเท่านั้น ตอนนี้เราก็ย้ายมาทำงานที่กรุงเทพ อยู่กรุงเทพได้ประมาณ 4 เดือน เค้าโทร.มาบอกว่าจะขึ้นไปประชุมที่กรุงเทพฯ แต่ไมมีที่นอน จะขอนอนด้วย (ทั้งที่ ตอนเรายังอยู่ที่จังหวัดเดิม เค้าไม่เคยมาหาเราเลย แต่พอเราย้ายมาอยู่กทม.กลับดิ้นรนจะมาหา) แทนที่เราจะถามรายละเอียดหรือตอบปฏิเสธ เสือกตอบรับซะงั้น รู้ตัวอีกทีก็...ไม่มีคำตอบว่าทำไมถึงไม่ปฏิเสธ นั่งด่าตัวเอง แต่ก็ดีจะได้คุยกันให้รู้เรื่อง แต่โชคดีที่เค้ามีธุระมานอนกับเราไม่ได้ เพราะหลังจากวันนั้นเราก็สังเกตได้ว่า เค้าไม่เคยปฏิบัติกับเราดีขึ้นเป็นพิเศษ ไม่มีอะไรที่แตกต่างจากเดิม คือ คุยกัน เดือนละครั้ง เราก็เริ่มเกิดอาการเดิมคือ เสียใจอีกแล้ว เค้าให้ค่าเราแค่นี้เองนะ ช่างต่ำต้อยเสียจริง ๆ ตลอดเวลาเราพยายามตัดใจแล้วนะ แค่คุยกันก็พอ เราไม่กล้าทำอะไรผิด ๆ อีก แต่พอแค่เค้าขอ เราก็ยอมแล้ว เราเป็นคนที่แย่มาก ๆ เลยนะ โง่จริง ๆ ทำร้ายตัวเองอยู่ได้ เรานั่งคิดอยู่หลายครั้งที่จะเลิก หยุดติดต่อเค้า แต่เราทำไม่ได้ จนถึงวันนี้ เราก็ทำไม่ได้ แต่ครั้งนี้ เราตัดสินใจแล้ว เรารักเค้ามากจริง ๆ ถึงแม้เราจะไม่เคยได้อะไรจากเค้า และเค้าก็ทำร้ายจิตใจเรามาตลอด แต่เราก็เลิกรักเค้าไม่ได้ สิ่งเดียวที่เราทำได้ คือ คุย คุยแต่เรื่องที่ดี เป็นห่วง และเป็นกำลังใจให้กัน แต่เราคงไม่เป็นฝ่ายโทร.หาเค้าหรอกนะ เราจะรอเค้าโทร.หา ถึงแม้จะเดือนละครั้ง สองเดือนครั้ง หรือปีละครั้งก็เถอะ ก็ยังดีกว่าการไม่มีเค้าเลย แต่เราจะไม่ยอมมีอะไรกับเค้าอีกเด็ดขาด หวังว่าการที่เราทำแบบนี้ คงจะไม่เป็นการทำร้ายครอบครัวของเค้าหรอกนะ ขอโทษจริง ๆ เราทำดีที่สุดได้แค่นี้ เรารู้ว่าผู้หญิงที่เค้าเลือกคือคนที่เค้ากลับไปหาที่บ้านทุกอาทิตย์ ด้วยความสัตย์จริง เราไม่เคยคิดแย่งเค้าเลย เราไม่เคยคิดทำร้ายครอบครัวเค้า ผู้หญิงคนนั้นไม่ผิด เราต่างหากที่ผิด เรามาที่หลัง แล้วยังโง่อีก เราขอแค่นี้ แค่ได้คุยเท่านั้นเอง มันเป็นพรหมลิขิตหรือเวรกรรมกันแน่ เราไม่เข้าใจ ก็พยายามหาคำตอบให้กับตัวเองนะ อะไรทำให้เราต้องไปเจอกับเค้า ทั้งที่เค้าจากไปแล้วยังกลับมาหาเราอีกทำไม แล้วที่เค้าทำกับเรานั้น เพราะความรักหรือแค่.... ฮึม! ไม่รู้จะใส่อะไรลงในช่องว่างดี (สนุก อยากลอง อยากเอาชนะ สงสาร) ทำไมเค้าไม่เคยพูดถึงความรู้สึกของเค้าที่มีต่อเราเลย ทำให้เราสับสนกับการกระทำของเขา เขาปฏิบัติดีกับเรามาก แต่มันขัดกับเรื่องที่เค้าหลอกเรา มันไม่เคยมีคำตอบ แต่เค้าก็มีคุณค่าทางใจกับเรามาก มีหลายอย่างเกี่ยวกับตัวเค้าที่เราไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไมเราถึงต้องการเค้า ความรู้สึกอบอุ่นแบบนั้น มันอธิบายไม่ได้จริง ๆ จริง ๆ แล้ว ความรักมันไม่ต้องจบลงที่การเป็นเจ้าของ แต่การที่ได้รักคนที่เรารัก ถึงแม้ตัวเค้าจะไม่อยู่กับเรา มันก็สุข แล้วนะ ถึงแม้คำถามพวกนั้น จะไม่มีคำตอบ และมันก็ยังคงคาใจเราอยู่ต่อไปก็เถอะ หวังว่า ความรักของเรา จะไม่ทำร้ายใครนะ 19 Jun 2009  |  Post by : hate

Comment 14
ทีไดมีรัก ที่นั้นก็ย่อมมีทุกข์ เราต้องสู้และอดทนเท่านั้น แม้อุปสรรค์ที่ขวางกั้น 12 Aug 2009  |  Comment by : kiki_ja

Comment 13
ไม่รู้จะพูดไงดีนะ พูดได้คำเดียวว่าเข้าใจ 24 Jul 2009  |  Comment by : bitchy-peach

Comment 12
ความรัก เราเลือกไม่ได้หรอกค่ะ เราเลือกทางเดินของเราได้ ถ้าเราอยู่ต่อไปคนที่เจ็บปวดไม่ได้มีแต่เรา 14 Jul 2009  |  Comment by : nimnim

Comment 11

อยากคุยกับคุณจังเลยค่ะ อยากจะขอเรื่องของคุณไปเขียนได้ไหมค่ะ เรื่องของคุณเป็นเรื่องที่น่าติดตามมากเลยค่ะ อาจจะเป็นแนวคิดให้กับผู้หญิงคนอื่นได้ค่ะ และส่วนมากคนที่ได้อ่านเรื่องแต่จะเป็นวัยรุ่นซะส่วนใหญ่ แต่ถ้าคุณไม่อนุญาตก็คงเอาเรื่องคุณไปเขียนไม่ได้ แค่อยากจะขอเท่านี้ค่ะ (เป็นนักเขียนฝึกหัดค่ะ)หรือ อยากระบายก็ได้นะค่ะ พร้อมที่จะรับฟังค่ะ ถึงจะอายุน้อยกว่าคุณมากแต่ก็รับฟังได้นะค่ะ ถ้าอนุญาตติดต่อที่ Satan_Devil_Dark.Angle_Bad.Girl@hotmail.comหรือ 0842319384 9 Jul 2009  |  Comment by : fujihara

Comment 10
สู้ๆค่ะ ทำใจให้สบายนะค่ะ เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ ยังไงเราก็ผู้หญิงเหมือนกัน 9 Jul 2009  |  Comment by : fujihara

Comment 9
เป็นกำลังใจให้ค่ะ ขายสายพาน ลูกกลิ้ง และ อุปกรณ์สำหรับระบบลำเลียง 8 Jul 2009  |  Comment by : rassaya

Comment 8
โลกใบนี้ไม่รู้จะเหลือความจิงใจกันอยู่หรือเปล่า 7 Jul 2009  |  Comment by : Nuni

Comment 7
แหมๆ ใจเย็นค่ะ ^^ เย็นไว้ๆ เค้าจะเลวก็ช่างเค้า ทำใจสบายๆเถอะค่ะ ^^ 6 Jul 2009  |  Comment by : BOOMiiEZz

Comment 6
ขอให้เจอแต่สิ่งที่ดีกว่านี้นะคะ ชีวิตก็เป็นอย่างนี้ เวลาเรามีความสุขเรามักจะมองข้ามเรื่องอื่นๆไปซะหมดเลย แต่พอทุกข์มันไม่มองข้ามความทุกข์หรอก ขอให้เจอคนดีๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ สู้สู้ 5 Jul 2009  |  Comment by : GGuruGirl

Comment 5
T T อ่านจบครับ เศร้าจริงๆ ผมก็โดนแบบพี่ ไม่เข้าใจเลย จะมาหลอกกันไปทำไม เป็นกำลังใจให้นะครับ 2 Jul 2009  |  Comment by : Duke

Comment 4
ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนมาก ขอบคุณที่มีพื้นที่ให้ บนโลกแห่งความจริงที่ยากจะหามิตรแท้ แต่ที่นี้เราเชื่อว่ายังมีมิตรแท้ ที่ไม่จำเป็นต้องปรากฏตัวให้เห็น เราเชื่อว่ายังมีคนที่ดีกับเราเสมอ รู้สึกอบอุ่นที่ได้เป็นสมาชิกคนหนึ่ง ขอบคุณทุกคนที่ใส่ใจอ่านมัน (ถึงแม้จะอ่านไม่จบก็เถอะ มันยาวเกินไป) ขอบคุณมากจริง ๆ 28 Jun 2009  |  Comment by : hate

Comment 3
สงสัยคงเคลียดมาก ทำใจให้สบายนะ 23 Jun 2009  |  Comment by : pettyboy

Comment 2
เชื่อละว่าอยากระบายความเครียด มากมายจริงเชียว เป็นกำลังใจให้ละกันครับ 20 Jun 2009  |  Comment by : artno1

Comment 1
เป็นกำลังใจให้นะค่ะ ถือคติเดียวกันเลย ความรักมันไม่ต้องจบลงที่การเป็นเจ้าของ 20 Jun 2009  |  Comment by : nanne

เลือก Avatar:

ชื่อ: อีเมล: ความคิดเห็น: รูปภาพ: ส่งความคิดเห็น

Recommended Clinic

Beauty & Shape Clinic

Cosmetica Clinic

View Details

Beauty & Shape Clinic

Hers Clinic

View Details

Hospital & Specialized Wellness

W9 Wellness Center

View Details

Webboard
ใครมีวิธีการเลือกซื้อไข่เจ๋งๆ บ้างค่ะ 8 May 2011 โพสต์โดย: nikee 0
ใครเคยใช้เจลล้างหน้ากับมอยเจอร์ไรเซอร์ของโทเมอิบ้าง? 27 Feb 2018 โพสต์โดย: trixie_kate 5
สวยไม่เสี่ยง ก่อน-หลังศัลยกรรมห้ามเด็ดขาด 3 Nov 2018 โพสต์โดย: aime_clinic 0
"ยูบีเอ็ม" ดึงผู้ประกอบการความงามจากทุกมุมโลกร่วมงาน "อาเซียน บิวตี้ 2019" 5 Mar 2019 โพสต์โดย: BEAUTY400 0